Hoe je groot aan je binnenkant kunt zijn.

Van de week kreeg ik een gesprekje met een collega.
Zij had de herhaling gezien over ons huis in het programma BinnensteBuiten.
En we kregen een grappig gesprekje.
Ze vond het huis leuk.
Maar wat haar het meest benieuwde:
‘….hoe lang is jouw man?’

 

Oh, K.?
K. is 1.96 meter.

Serieus?
Hoelang ben jij dan?

 

Ik?
Ik ben 1.60 meter.

Echt?

 

Ja!
Echt.
We verschillen 36 cm.

 

Mijn collega vond het zo schattig
hoe liefdevol ik tegen K. opkijk.

 

Om op gelijke hoogte te komen
moet ik op een trappetje

 

met twee treetjes.

 

Alhoewel ik geen kleine voetjes heb,
maat 38,

 

is hier ook een beetje ruimte over.

Sommige verschillen zijn wel grappig.
Mijn benen bungelen op stoelen die het maatje van K. hebben
en K ziet er zó grappig uit wanneer hij in de auto stapt
die nog op mijn maatje staat.

Want weet je,
je raakt overal aan gewend.

Ik kijk tegen K. op
en K. kijkt op mij neer.
Bij wijze van spreken dan.

Waar mijn collega zich eigenlijk over verbaasde?
Haar dochter is 1.58 meter
en die is klein.
Ik ben 1.60 meter
maar nergens voor haar gevoel ben ik ook maar een klein meisje.

Hoe kan het dat je aan de buitenkant er uitziet als een kleintje
terwijl dat voor de ander niet zo voelt?

 

Van de week liep ik door het dorp.
Moederzwaan zwemmend met 8 jong,
moeder meerkoet op haar nest
en paps meerkoet in haar buurt.

 

aha daar zwemt paps zwaan ook in de buurt.

Wanneer je link aanklikt naar het filmpje
snap je helemaal
dat je klein kunt zijn aan de buitenkant
en groot aan de binnenkant .

Ik herken dat wel!
Mijn binnenkant wordt vanzelf groot wanneer ik iets te verdedigen heb.
Wanneer ik gedreven raak of
wanneer ik mij aan mijn binnenkant geraakt voel.
Er is heel wat dat mij groot maakt aan mijn binnenkant.

Ook heel handig in het samenleven met K.
heb ik soms het trappetje niet nodig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gebruiksvoorwerpen die mensen achterlaten.

In het kader van gebruiksvoorwerpen die mensen achterlaten
zie je nog wel eens iets op straat.

Van sommige dingen denk ik
ach….?

Ach!

Nee?

Nee!

 

Ach?

 

Ach ja?
Speelgoed.
Dat gebeurt.
Zo een kleintje,
je let even niet op en
kwijt.

 

Ach?

 

Ach nee!
Dit is niet vergeten.
Gewoon neergezet en
achtergelaten

 

Oww Ja?

 

Hel praktisch.
Scheelt in gewicht en volume.
Eigen sleutel mee.
Prima oplossing.

 

Ach nee?

 

Drie dagen stond dit fietsje er.
Helemaal alleen.
Geen kind in de buurt.
Een beetje triest gezicht.

 

Nou ja?
Nee.

 

Gewoon je schoen bij de bushalte laten staan.
Hoe kan je nou je schoen vergeten en gewoon doorlopen?

 

Afijn.
Tussen de blubber en de bagger uit de sloot.

 

Geen idee waar je dit voor gebruikt
en vergeet?

 

Hier nog een vreemde.

 

Zo voor het grijpen
en toch vergeten.

 

En deze.
De meest smerige
SORRY,
en bizarre van al.

 

ttssssss.

 

 

 

 

 

We hebben vakantie en…we blijven thuis.

Onder ons eigen ‘zonnedoekje’
met uitzicht.
We boffen.
Het zonnetje is gul deze dagen.

 

Ons eigen kopje koffie.
Altijd de beste
overigens 🙂

 

Ons eigen sapje.
Uiteraard ook de lekkerste.

 

Ontbijtje.
Gewoon top.

 

K. kan Maxje volgen
én Tom.
Tegelijkertijd.

 

We kunnen, in de avondzon, onder onze eigen douche.
Overigens ook de beste.

 

K. doet een loopje.

 

En ik fiets mee.
Op naar een rondje van 20 kilometer.

 

Met dit weer tuffen we wat rond in ons autootje.

 

Natuurlijk,
de gaafste.

 

Drinken een kopje thee onderweg.

 

En een ijsje.

 

Zo zien we ook wat van de wereld in onze buurt.
Best wel luxe zo’n vakantie in en om huis.

Ow ja…. en het beste van al?
Slapen in je eigen bed.

Deze vakantie raak ik een beetje door mijn superlatieven heen.

 

Wat de overeenkomst is tussen pioenen en de vlucht en vechtrespons.

Soms,
Soms gaat je lijf, pijnlijk, met je aan de haal.

In januari ben ik voor de deur onderuit gegaan
na een nachtje ijzel.
Aaii,
pijn in mijn nek,
pijn in mijn schouders.
De fysiotherapeute heeft goed werk kunnen doen.

Twee weken geleden trok het allemaal toch weer aan.
Hoofdpijn.
Pijn onderaan mijn schedel.
De fysiotherapeute heeft, op mijn verzoek, al haar kennis en kunde ingezet.
Hier en daar een kraakje, massage en ingetapet.
Ze had een stevige klus aan die nek van mij,
de onderrand van mijn schedel
en mijn schouders.

Het punt is,
wanneer bij mij het ‘vast’ zit,
voel ik niets.
Ook deze keer dacht ik:

‘oké

dit gaat goed,

alles los zonder een centje pijn,

op naar huis prachtig in de roze tape.’

Het weekend was een beetje chaotisch
en de aandacht voor mijn lijf minder.
Geen pijn?
Mooi getapet en
mijn nek en schouders voelden los.

Pas drie dagen later bedacht ik:
‘oh ja, mijn lijf?’
Toen was ik al in een glij:

  • kon niet op mijn hoofd kunnen liggen
  • pijn in mijn nek
  • hoofdpijn
  • slecht slapen
  • onrustig lijf
  • hartkloppingen
  • geen eetlust
  • huilen
  • paniekaanvallen
  • kortademig
  • niet kunnen concentreren.

Ondertussen een oog voor details.
De pioenrozen in de tuin,
hommels, miertjes, spinnetjes en slakjes.
De geuren onderweg, in en om huis.

WAUW,
dit is een vecht en vluchtreactie?!
Alle klassieke symptomen van stress.

Oké?

Oké!

STOP.
Dit is de verkeerde volgorde om.
Er zijn genoeg dingen waar ik mij zorgen om maak.
Genoeg wat mijn aandacht vraagt.
Stuk voor stuk, voor wat mij betreft, niet doorslaggevend voor mijn klachten.
Ook de combinatie van niet.

Het voelt alsof het aan mij de keuze is welke stressfactor(en)
of liever gezegd
vermoedelijke stressfactoren,
ik passend zou kunnen maken bij mijn lijf?

Als in een  helikopterview kijk ik naar het plaatje van mijn lichamelijke klachten,
mijn zorgen
mijn supergevoeligheid
en mijn helderheid in beelden.
Het vertelt mij dat er iets gaat gebeuren waar ik mijn hart voor vast hou.
Voorlopig laat ik open op welk vlak dat is
zonder mijn daadwerkelijke fysieke klachten te negeren.

Mijn grootste zorg zit nog even in de pijn tussen mijn schouderbladen en het beklemmende gevoel.

Ik wandel,
dwaal in de tuin
en ga genieten van de komende dagen vakantie
die we thuis vieren.

Het slakje
en de mier.

 

19 mei 2017

 

20 mei 2017

 

21 mei 2017

 

22 mei 2017
Eindelijk, eindelijk er begint iets.

 

23 mei 2017
Het spinnetje.

 

24 mei 2017