Tulpenroute

Eén tulp
maakt nog geen lente

 

Het is lekker weer

 

we gaan op pad

 

voor de tulpenroute.

 

Hè wat?

 

We rijden toch écht de route
maar
tot nu toe
géén bloeiende tulp.

 

Aha
dat lijkt er een beetje meer op

 

ondanks een enkele donkere bui
een spattertje regen

 

zijn er wat tulpen

 

in de knop.

 

We zijn duidelijk te vroeg.

 

Dan maar
een blokje om

 

met onderweg
een verdwaalde narcis

 

een verdwaalde slak

 

het bruggetje over

 

we zijn er bijna

 

bijna

 

voor een heerlijke
gele biet carpaccio.

Volgende week nog maar een keer de route rijden.

Start van eigen bedrijf in training en coaching

Maandagochtend 10.00 uur

 

en ik ben

 

in de oude bieb

 

waar ik een afspraak heb

 

met oud collega H.
Zij is ook met haar eigen bedrijf
van start gegaan.
Net als ik.

Bij mij
is het nog heel pril
heel klein
nog niet eens een website
maar wel een opdracht
op mijn expertise gebied
als trainer
vrijwilligerswerk

Coaching
doe ik ook al jaren

maar nu

zegt K.
dat het tijd is
dat ik er inkomsten uit ga
genereren.

GENEREREN?
Gewoon geld vragen dus.

Oeff
dat is nog wel een dingejte
dat moet ik nog even oefenen.

GEWOON
geld vragen
voor iets
waar ik goed in ben?

Gelukkig
ben ik nog klein
héél klein
en pril.
Ik heb dus nog even.

Eerst maar zorgen dat ik
worteltjes krijg
blad vorm
voor ik ga groeien
en bloeien.

 

Humanitas in de bibliotheek

Iedere week

 

zitten we
met een kopje koffie
een kopje thee

 

voor de tafel

 

in de nieuwe bibliotheek
in Almere Stad

 

en vertellen we
wat we doen.

Dat iedereen is welkom bij Humanitas
jong of oud
groot of klein
ongeacht je kleur
je achtergrond
of leefstijl.

Humanitas is er wanneer je zorgen hebt
een steuntje in de rug kunt gebruiken
of
wanneer je op zoekt bent
naar zinvol vrijwilligerswerk

 

Kijk J. en J.
zijn ook in de bieb
ze gaan schaken.

Wil je meer weten?

Kijk dan even op onze site.
Humanitas Almere

 

 

Waarom je van een tweeling dubbel leert: ‘gelijkwaardigheid’

Oww ja
nog even over dat
groot
en dat
klein.

 

Als je klein bent

 

heb je soms wat hulp nodig

 

tot dat je

 

het alléén kunt.

 

Dat gaat
soms
snel genoeg.

 

Wacht maar
ik weet zeker
dat wanneer deze twee
groot zijn
zij K. nog méér vertellen
over
Real Time Big Data,
Artificial Intelligence
en
Overfitting van het machinelearning model
met te veel vrijheidsgraden in
trainingsdata

En wie is er dan klein
of groot?
Sommige dingen zijn
gewoon een kwestie van tijd.

Het is fijn
dat je dan geoefend hebt
in ‘gelijkwaardigheid’.
want:

‘gelijkwaardigheid betekent niet
dat we allemaal gelijk aan elkaar zijn,
het betekent geen uniformiteit!
Gelijkwaardigheid betekent dat de mensen
ondanks al hun persoonlijke verschillen
en kundigheden
dezelfde aanspraken kunnen maken
op waardigheid en respect’

en daar staat geen leeftijd voor.

(*) Bron Gelijkwaardigheid:  Kinderen dagen ons uit, Rudolf Dreikurs Amsterdam, 1998

Over afscheid en de maatjes van Match

Het aller aller allerbelangrijkste
bij Match
is het afscheid.
Een geregisseerd afscheid
zoals we dat zo netjes noemen.

 

Het is soms wel een dingetje hoor.

 

De stagiaires zijn net zo lekker op dreef
samen met hun maatje.
Hebben net de eerste fase van
contact maken
je verbinden
en aan elkaar hechten
achter de rug.

 

Zitten net zo lekker in die
stabiele middenfase
die een contact
zo aangenaam en prettig maakt
omdat er duidelijkheid is over
de afspraken
de vorm van het contact
de grenzen en
ze nu precies van elkaar weten
wat ze leuk
én wat niet leuk vinden.

 

Dan
tijdens de tussentijdse gesprekken

 

begin ik toch
over het afscheid
dat onvermijdelijk is
nog wel een paar maanden
op zich laat wachten

 

maar toch
het komt eraan.

Het stopt dan voor Match
er worden geen halve afspraken gemaakt
geen toezeggingen gedaan
er wordt niets
van het onvermijdelijke
afgezwakt.

Bij Match
hoort het afscheid erbij.

Tijdens de deskundigheidsbevordering
hebben we het er al over
over dat afscheid nemen
en hoe belangrijk dat is
dat je het zo goed mogelijk doet
dat je er de ruimte en de tijd voor neemt
dat je het in fases of etappes doet:
– je geeft aan het afscheid komt
– je overlegt wat afscheid betekent voor jou en je maatje
– je gaat er samen vorm aangeven.

Je mag
samen met je maatje
de volgorde kiezen van die fases
want ieder afscheid is uniek
en persoonlijk
en daarom kun je samen
de vorm bepalen
afhankelijk van:
– leeftijd
– eerdere verlieservaringen
– persoonlijkheid en
– interesses

In ieder geval is het belangrijk dat:
– je het kind/de jongere  vertelt wat je in hem of haar waardeert,
– wat je zo leuk vindt aan hem/haar
– wat je vindt dat het goed kan en
– wat je zult missen als het contact stopt.

Je kunt dat samen doen door:
– het spelen van een rollenspel maar ook bv met poppenkastpoppen.
– een tekening te maken over de afgelopen periode en over het afscheid
– foto’s te maken over wat je gedaan hebt en dat te verwerken in een boekje
– een ‘kleine’ herinnering mee te geven van iets wat je ‘samen gevonden’ of ‘samen
gemaakt’ hebt of iets wat ‘emotionele’ waarde heeft.
– een medaille te maken van bijvoorbeeld karton, waar je de de naam van de jongere, je      eigen naam en op de achterkant goede dingen over de jongere op schrijft.
– een afscheidskoffertje van bv een schoenendoos. Het kan beplakt worden met gekleurd    papier of met viltstiften of verf.
– nog 1 keertje die leuke en gezellige activiteit  te doen waar jullie samen zoveel lol mee
hebben gehad.
– een activiteit te doen waar jullie nooit aan toe zijn gekomen en maak die speciaal.

 

Herman de Mönnink heeft er een mooi beeld van
met zijn verlieskast
en hoe rouw en verlies
in een leven plaats kunnen krijgen.

Tegen de maatjes
en de kinderen/jongeren
zeggen we altijd
dat geen maatje of kind
de rest van zijn leven rouwt
over het afscheid
van Match

maar dat een mooie herinnering
een leven lang meegaat.

Dat is wat we bij Match
een positieve verlieservaring
noemen.

Ieder kind verdient
in zijn kast
een laatje
met positieve herinneringen
aan de tijd
met zijn maatje van Match

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom je van een tweeling dubbel leert 1

Je zal toch nog maar zó klein zijn

 

en zo ver omhoog moeten kijken

 

terwijl alles wat lager is
je veel nieuwsgieriger maakt.

 

Je hebt niet zo heel veel nodig

 

om het naar je zin te hebben.

 

Als volwassenen
van 1.96
ga je dan door de knieën
om  de wereld
even vanuit het perspectief
van een kind
te bekijken.
Even op gelijke hoogte
een samen vinden.

Gelukkig heeft K. een hele goede conditie
hij doet veel squats

De tweeling heeft
ons al veel geleerd over
‘toegewijd’ ouderschap:
– een goede conditie hebben en
investeren in de relatie

En dit is uiteraard nog maar het begin
het sluit zo mooi aan bij de training die ik doe
en de plannen die ik heb
met mijn eigen bedrijfje voor
training en coaching.

En
oh ja
het is zo gaaf
om die lange K.
door zijn knieën te zien gaan.

Ik zie K. dan ook
vanuit een ander perspectief.
En dan is ie zó leuk.