De 2e dag na de Cloud.

Wat is er mooier dan een wandeling langs het strand.
Blauwe lucht, een zonnetje

 

en de vreemdste wezens.
Tjeetje wat een Lange Nek.
Waar doe jij mij nou aan denken?
Ehh…die van die koetjes en die kalfjes?
Nee toch die andere…..

 

Wanneer al het werk gedaan is, dan is er altijd goede cappuccino.

 

en het uitkijkje op de Pier van Scheveningen.

 

Op de terugweg valt er altijd nog bij Hansje Brinker te helpen.

 

Of een steuntje te bieden bij de Haringeter op de boulevard aan de zeekant van museum Beelden aan Zee.

 

’s Avonds hadden we een feestje van R, de man van M die weer de zus is van K.

 

Volg je het nog?
Nee hè hè het ging ook om het feestje.

 

 

 

 

 

 

 

Over ‘Security in the Cloud’ terwijl het eigenlijk alleen maar regent.

K heeft een presentatie in de De Rode Olifant over Security in the Cloud. Hij mag daar een praatje houden.

Vorige week heeft hij over hetzelfde onderwerp gesproken bij Radio Kootwijk.

Geloof het of niet. Ik ben zijn trouwste toehoorder. Als het nodig zou zijn, kan ik het zo van hem overnemen:

‘Beste mensen, Ik ben Maria van Humanitas BOR en ik ga jullie iets vertellen over Security in the Cloud’. ‘Security hoeft niet persé gecompliceerd te zijn. Security is verschillend voor verschillende bedrijven in verschillende situaties……..’

 

Oh sorry, ik dwaal af. Soms heb je zo je eigen wolkje.
Chesto en ik zijn mee.

 

We hebben vannacht geslapen via Airbnb.
Een huis vlakbij het strand.

 

Vanmorgen was ik het wel even kwijt hoe het nou zit met die Cloud?
Het ging toch over Security?
Niemand heeft me verteld dat er ook regen uit zou komen.
En Eggie had er ook geen zin in. Zit ergens verstopt ver achter onder de plu.

 

En……zolang Chesto maar zijn uitkijkje heeft.

 

En ik mijn natje en droogje heb, zijn wij tevreden.
Terwijl K het echte werk doet en heel wat lucht verplaatst.. of toch wolken?

De meest bijzondere hoekjes van ons huis.

Door de Pentakelvorm kent ons huis diverse bijzondere hoekjes.
Ik heb een paar die favoriet zijn.
Deze is vanuit de hal gezien.

 

We hebben een woonkeuken.
Alles gebeurt eigenlijk gewoon aan de keukentafel.
Het grootste nadeel van een leefkeuken is dat je toch echt je aanrecht opgeruimd moet houden.
Kijk hier heb ik mijn best gedaan.

 

Dit hoekje is net voordat je de trap opgaat.
Als je naar boven kijkt, zie je de nok van het huis.
Dat licht daarboven is het dakraam.
En het zoldertje steekt als het ware uit.
Met mijn 1.60 meter zijn stofnesten erg moeilijk te verwijderen.

 

Oh ja dat is wat je ziet wanneer je vanaf het zoldertje naar beneden kijkt. De stofdraden heb ik even verwijderd.

 

De huiskamer is op de eerste verdieping.
’s Avonds na 9 uur zitten we daar.
Dit is ons uitzicht.
Soms voelt het wel een beetje als vrouw holle.

 

Dit is de wand in de badkamer.
K heeft daar een heel verhaal over moeten houden.
De wand heeft de vorm van een golf en de wastafel heeft de vorm van een druppel.

 

De wastafel is van messing, super hygiënisch en geschikt voor de badkamer werd ons verteld.
Helaas heeft niemand verteld dat, wil je het glimmend en blinkend houden, je flink met koperpoets aan de slag moet.
Kijk over dat ene hoekje heb ik een uurtje gedaan.

 

 

 

week 11

We deden een rondje Brabant en sliepen in een B&B.
Een prima plek waar Chesto ook welkom was.

 

Bij het ontbijt lag er wat opsmuk waar je leuke dingetjes mee kon doen.

 

Op kantoor deze schitterende kalander opgehangen in de ontmoetingsruimte.
Een prachtig beeld voor BOR.
Bij BOR laten we het licht zó schijnen dat de situatie kleiner lijkt en de kinderen groter.

 

En ja hoor, ze is geboren.
In mijn vorige plogje zat ze nog in de buik van haar moeder.
Nu is ze er.
Welkom E Je bent een mooi kind.

 

Om half 5 ging de wekker en om 10 voor 6 gingen we de deur uit.
K moest reizen en ik ging door naar kantoor waar ik al om half 7 achter de computer zat.

 

Soms loop je tegen iets aan wat echt niet je smaak is.
Maar toch het heeft wel iets, zeg nou zelf.

 

Lunchen bij mijn ouders maar het is overduidelijk dat mijn zus hier het brood gesneden heeft.
Een snee van dit brood met veel roomboter is voldoende.

 

 

 

 

 

 

 

Wat hebben schuttingen met ouderschap 2.0 te maken?

Dinsdagmorgen zag het er nog zo uit.

 

En vanaf woensdagmiddag ziet het er zo uit.

 

Dit was twee weken geleden nog toen ik mijn plogje over ‘boom‘ deed.

 

En dit is is het nu.

 

Het voelt zó kaal, zó open en zó onbeschermd.

 

We wonen in een nieuwe wijk.
Zelfs als de huizen nog niet helemaal klaar en bewoond zijn

 

komen er schuttingen omheen

 

om te beschermen, te beschutten en de eigen ruimte overzichtelijk houden.

 

Ik snap dat wel. Gewoon je eigen kleur, idealen en veiligheid.

Dat wat me dierbaar is wil ik beschermen, veiligheid bieden en overzichtelijk houden.

Zeker wanneer dat over kinderen gaat ken ik dat gevoel.

Ik kom ouderschap tegen in vele vormen.

 

Zoals die van mijn lieve vriendin M met haar prachtige buik, ieder moment kan ze bevallen. Samen met haar man en hun twee meiden wachten ze op de komst van de kleine.

 

Zoals die van S en haar partner. Twee vrouwen prachtige vrouwen die nu pleegouders zijn van twee 3 maanden oude jongetjes. K en S hebben nog steeds een verbondenheid in hun wensouderschap.

 

Zoals ‘gezamenlijk’ ouderschap bij BOR, van vaders en moeders die niet meer van elkaar houden en in één huis wonen.

 

En mijn ‘eigen’ gezinssysteem waarbij 3 (x 2) volwassenen zich verantwoordelijk voelden voor de veiligheid en het opgroeien.

 

En dan zijn er nog die ik graag de ‘dochters van mijn ziel’ zou willen noemen. M. R. en D. Drie prachtige meiden die hun portie in dit leven hebben gehad en daar schitterend mee omgaan. Ze kwamen als volwassen vrouwen zo mijn ziel binnengewandeld.

Of M. die zich mijn ‘BOR’ dochter noemt.

En iedere ouder wil graag zijn kind beschermen, veiligheid bieden en de ‘eigenheid’ bewaken.

Als ik naar mijzelf kijk, staat er geen schutting om ‘mijn’ ouderschap.

Ik geloof in de uniciteit van het biologisch ouderschap. Of zoals we bij BOR vinden dat ieder kind in contact moet zijn met zijn biologische vader én met zijn biologische moeder. In de woorden van Ed Spruijt die zegt: ‘beter 5 minuten goed contact, dan geen contact’ en met het beeld van Else-Marie van den Eerenbeent  van de liefdesladder.

Bij het weghalen van mijn schuttingen heb ik me gerealiseerd dat het belangrijk is om de waarde te herkennen van veiligheid, bescherming en idealen.

In ons systeem hebben we de 5 gulden regels van de vijfhoek (verbonden met ons Pentakelhuis) om bescherming, beschutting en kadering te geven:

Regel  1 Respect 

Regel 2 Wat tussen de koppels is blijft tussen de koppels

Regel 3 Ieder heeft zijn eigen gekke dingetje

Regel 4 Als iets van invloed is dan breng je het in

Regel 5 Humor

 

Het wonderbaarlijk dagelijks leven van Eggie.

Overal, écht overal, schijn ik voor ingeschakeld te kunnen worden.
Zeg nou zelf, soms pakt dat heel erg leuk uit maar soms is het gewoon bijzaak of kom je nadat Chesto de Hollandse Herder Ruwhaar zijn gekke dingetje heeft gedaan.

 

Oh ja dan is er zoiets als met groennatuurbomen en dieren?
Wellicht ook iets met gezond en daar hang je dan weer.
Tussen de glazen.
Gelukkig niet erin.

 

Echt overal gaat ‘Eggie’ en de laptop mee. EngelandSeatlleBroek in Waterland en Las Vegas.

 

Komt er een pakket.

 

Gaat het open.

 

Moet dat weergeven hoe klein, knullig ringetje in zo ’n groot pakket zit.

 

Oh ja, dan hebben we ook nog BORBORBORBORBOR en BOR…….zó saai.

 

Dat ochtendritueel was al geheel niet boeiend.
Laat staan dit avondritueel.
Allemaal nep natuurlijk.
In dat Pentakelhuis met die rietenkap komt natuurlijk gewoon geen echt vuur.

 

Dan is deze pas echt leuk.
Gewoon een daagje met zus naar den Bosch.
Wat tweedehands passen en je mag raden wie dit is?
Buiten dit alles staan de relatie met K, het familiesysteem en bewustzijn een vorm van centraal.

Meestal verschijnt hieronder dan een ‘vrij vertaald naar’ tekst.

Vanaf nu blijft Eggie toch de bindende factor maar zullen teksten vertalingen zijn met mijn ‘eigen‘ woorden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat Eggie met egeltjes heeft?

Eggie heeft iets met egeltjes. Altijd al gehad.

 

Soms bof je en heb je een meer dan welkome logé.

 

Hé wacht even ben jij niet een beetje te vroeg wakker en op pad.
Het is pas eind februari.

 

Oh nee hè, dit gaat niet goed.
Het zit stil en beweegt niet meer.

 

Eerst maar eens binnenhalen, in een handdoekje op een goed plekje op de vloerverwarming.

 

Eerst maar eens op de site van de dierenambulance kijken en bellen.

 

Aha, ik moet toch naar Almere dus het kan wel mee. Netjes in een bakje, in de gordel en de stoelverwarming aan. Onderweg is ie nog even aan de wandel gegaan. Niet handig natuurlijk maar er zit nog leven in. Gelukkig.

 

Er even in de vergadering tussenuit.

 

En ja hoor een déjà vu. We hebben er al eens eerder afgeleverd. Het zal toch niet dezelfde zijn geweest?

 

En wie hebben we daar wéér, het zal toch niet waar zijn: ‘een molletje’.

Is het redden van egeltjes en molletjes die de oprit verzakken zo n verward knoedeltje van mij. Het lijkt zich te blijven herhalen :-).

Vrij vertaald naar:

Het Kleed

Er was eens een Koning die van plan was om met ieder van zijn onderdanen een prachtig kleed te weven, voor ieder apart een eigen ontwerp en patroon.

Hij de schering en zij de inslag.

Maar nu waren er mensen in zijn Rijk die dachten dat ze er met één draadje al waren!

Zelfs als dat al direct bij het begin was afgeknapt of als ze het in een verwarde knoedel hadden gedraaid.

De Koning zou het immers wel weer in orde brengen en na één eigen draadje weven waren ze immers klaar.

Dat bleek een enorm misverstand te zijn!

Ze hadden niet begrepen, hoe groot de liefde van de Koning voor de zijnen wel was dat Hij voor ieder een eigen patroon had bedacht, of liever, samen met hen het patroon wilde bedenken en uitvoeren, in allerlei verschillende kleuren, niet alleen lichte, maar ook diepdonkere.

En hoe groot Zijn geduld wel was!

Dat Hij het met ieder tot voltooiing wilde brengen, met en voor ieder van hen.

Ook het geduld om te wachten totdat ieder zijn eigen verwarde knoedel zou ontwarren en de draad weer verder weven, al moesten ze daar vele jaren voor terugkomen.

Zijn inspiratie hielp hen daarbij.

Hij had geen haast, zoals zij die er te hard aangerukt hadden of anderen die telkens bij hetzelfde onderdeel van één patroon waren blijven steken.

En Hij bleef met hen bezig totdat het héle kleed klaar was, zoals zij het samen hadden ontworpen.

Toen pas begrepen ze dat zij zelf het kleed waren geworden, verweven met de liefde van de Koning.

En hoe het kleed een onderdeel was van een groter geheel en allen samen hadden geweven aan het ene grote kleed van het Koninkrijk.

‘Het onbekende venster’

Joanna Klink

uitg. Ten Have, Baarn, 1989