Van de week had ik iets met wolken?

Geen idee of het te maken heeft met de hoeveelheid worteltjes die we dagelijks in ons sapje kieperen.

 

Misschien heeft het te maken met meer bewustzijn of inzicht.

 

Maar deze week had ik iets met bomen én met wolken. Die van die bomen, dat is geen nieuws.

 

En met een man in de ‘Cloud‘ zijn die wolken ook heel voorspelbaar.

 

Tijdens een kopje verse muntthee met vriendin A. kwam het op het ‘internet of things‘. Voor ‘een mensen mens’ zoals A.(en mijzelf) is dat toch een beetje abracadabra, een soort of drijfzand maar dan zonder zand.

We hadden het er over dat ons leven in 2026, met een eigen Alice of Alexa, op veel vlakken makkelijker gaat worden. Zo zullen oplossingen, meningen en argumenten echte Alice of Alexa dingen zijn.

Hoe zit het dan met ons als mens?  Zijn wij dan nog wel nodig?  Wordt het niet ongelooflijk saai, voorspelbaar en onpersoonlijk?

Misschien?

Heel misschien.

Is dat het drijfzand wel?

Niet robots die onze rol en taak overnemen

maar wij die meer tijd krijgen om mens en ‘empathisch‘ te zijn.

WIJ.

Jij en ik.

In de woorden van Martin Buber, filosoof en theoloog:

‘Ik word ‘iemand’ aan jou. Mijn menszijn ontwikkelt zich in de relatie en in de ontmoeting met de ander. Echt menszijn is ‘leven in een wederkerige relatie met je medemens’.

Mij lijkt het leven in 2026 wel leuk.

Nu zijn mijn keukentafelgesprekjes met K. ook al zo leuk.

Hij en ik.

Over relationele databases die zó uit zijn.

En niet relationele databases die helemaal in zijn.

Ook bij Humanitas zouden we over moeten gaan op ‘Titan Graph databases die draaien op Amazon DynamoDB.’

ECHT!

Snap je het?

Nee?

Ik kom er nog op terug, voor 2026.

 

 

De week van de grote contrasten, de kleine dingen en een grote gift.

Hoe mooi is het om de lente zo volop om je heen te hebben.

 

De buurdames in onze ‘bijna’ achtertuin zijn nl. moeder geworden.

 

Tussen de winterse sneeuw- en hagelbuien door.

 

Bij BOR zijn het de kleine dingen die het doen.
Zoals M die nu betaald werk heeft.

 

P die supernieuws heeft. Gefeliciteerd P.

 

De kleine gehaakte BORbeertjes van P, om cadeau te doen aan de kinderen.

 

En van vader en zoon die gewoon, zittend op de grond, samen een spelletje doen.

 

En…oh ja. Nog een héél groots iets voor BOR.
We hebben een anonieme donateur.
Iemand die blij is met het werk van de vrijwilligers bij BOR.
We kregen geld voor een vrijwilligersuitje.
DANK anonieme donateur.
Ik hoop dat je een volger bent van BOR op Twitter en je wellicht ook Eggie volgt op zijn zoektocht.
We zullen je op de hoogte houden.

Mensen veranderen niet…

Van de week een kopje thee gedronken bij M.
Ze gaat verhuizen, helemaal naar de Achterhoek.

 

M en ik hebben een dierbaar gedeeld verleden.
Toen onze kinderen nog klein waren.
M is voor mij, onuitwisbaar, verbonden met de seizoenentafel.

 

De honderden knuffels die we gemaakt hebben

 

én het continuümconcept van Jean Liedloff.
Het boek ‘Op zoek naar het verloren geluk’ heeft mijn visie op opvoeding, mijn werkend  leven en de sociale samenhang van mijn ouderschap volledig bepaald.

 

Voor M ben ik verbonden met een verhaal van die bruine en die zwarte schoen.

Toen jongste zoon L nog een manneke was van 5 jaar moest hij stevige schoenen dragen. Vanwege de steunzolen en de doorzakkende voeten, zoals zo veel jonge kinderen. Schoenen kopen was dan ook altijd een zeer serieuze zaak. Ze moesten passen, niet zwikken en de steunzolen moesten erin passen. Het was ons ook deze keer weer gelukt. Prachtige bruine schoenen. Iedereen blij en op naar de kassa.

 

Op het moment dat ik af wilde rekenen stond daar, ineens, dat kleine manneke die mij vertelde dat de veters toch niet zo mooi waren. En eigenlijk was die zool óók niet zo mooi. Eigenlijk, eigenlijk zaten ze gewoon ook niet zo heel erg lekker.

Ik rolde van de ene verbazing in de andere verbazing., waar kwam dit ineens vandaan. Wat had ik gemist.

 

Nou moet ik er even bij zeggen dat, zo klein als ie was, L een uitgesproken smaak en idee had over wat hij mooi vond. Zwart en grijs waren favoriet.

Nadat ik bekomen was van mijn verbazing over al die missers van die bruine schoenen ging ik met hem mee de de winkel in. En ja hoor daar stonden zwarte schoenen die véél mooier waren.

Vanaf dat moment hebben we de afspraak: ‘je hoeft je eerdere  keuzes niet lelijk te maken wanneer je iets anders wilt’.

Om de zwarte schoen te willen hoef je de bruine niet lelijk te maken. Je mag gewoon zeggen: ‘ik wil graag die zwarte’.

 

L is nu een meneer die strak in het pak loopt.
En weet je welke kleur zijn schoenen hebben.
Juist.
Bruin.

Denk nou maar niet dat L echt veranderd is. De reden waarom hij nu iets wil of doet heeft gewoon een nieuwe vorm aangenomen, verbonden met de keuzes van nu.

Oh ja en de reden waarom M dit vertelde is dat zij haar huidige huis gewoon mooi blijft vinden. Ze hoeft het niet lelijk te maken om te kunnen verhuizen. Het is gewoon tijd voor iets anders.

Veel plezier M daar in de Achterhoek.

 

 

 

 

 

 

 

In het kader van blij zijn, gewoon een zonnige dag.

Vandaag ziet het er naar uit dat het zonnetje gaat schijnen. Vast een mooie dag.

 

Tijd voor een ritje op de fiets. Het eerste dit jaar.

 

Oh ja, ik op mijn elektrische fiets. Denk maar niet dat ik voorop fiets. Het blijft zelfs op standje 3 en de hoogste versnelling nog stevig doorharken voor me.

 

Ondertussen heb ik wat oog voor mijn omgeving. Behalve de bloesem is de rest nog behoorlijk kaal.

 

Verder dan dit durf ik niet te komen. Veel gesis ter bescherming van de jongkies.

 

Mmmmmm. wat is dit nou?

 

Ach nee, toch niets ernstigs?

 

Gelukkig, gewoon een korte pauze.

 

Nog een kop verse muntthee en weer terug.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben van het ‘Geweldloos Verzet’ en eindeloos positief.

Stiekem ben ik een beetje jaloers op Elja. Zij kan voor haar werk gewoon zeggen dat ze iets haat of shit vindt.

Dan zou ik gewoon in dit plogje kunnen zeggen: ‘ik haat het dat ouders bij BOR………’. Iedereen snapt wel dat ouders in vechtscheidingen niet de gezelligste zijn. En al helemaal niet wanneer ze door de rechter gestuurd worden.

Er is ook een stukje in mij dat zo denkt. Een klein stukje. Ik check regelmatig of het nog klein is. Voor de rest besteed ik er niet al te veel aandacht aan, want alles waar je aandacht aan besteedt, groeit.

Van die gedachte maken we handig gebruik bij BOR. We zoeken altijd naar het positieve. We zijn bij BOR ook altijd een beetje van het provocatieve en gaan met warmte en humor om met de situatie.

En dan verandert er niet zo heel veel hoor. De ouders bij BOR blijven soms gewoon strijden. Want eigenlijk zijn vechtende gescheiden ouders heel voorspelbaar en saai. En dat is heel handig om te weten. Als BOR worden we dan ook een beetje saai en voorspelbaar. We gaan dan over op ‘Geweldloos Verzet’ van professor Haim Omer:

  • we doen niet mee aan de beschuldigingsdiscussies
  • we blijven met ‘niet oordelend taalgebruik’ buiten de strijd
  • we spreken op een positieve manier expliciet uit wat we verwachten
  • we blijven zonder discussie of oordeel aanwezig wanneer grenzen overtreden worden
  • we spreken waardering uit voor wat goed gaat.

Bij BOR heb ik kunnen oefenen en leren kijken we naar wat goed gaat. Waar je blij van wordt of wat je aangenaam treft. Dan blijft de rest gewoon bestaan maar daar ligt dan niet de focus op.

En dat stukje van mij dat al dat lelijke ziet, is gewoon mijn probleem.

Ik ga op zoek naar de complimenten.

 

Neem nou gistermorgen.

We wonen in een nieuwbouwwijk en de bestrating wordt nu aangelegd. Er is een stukje in mij dat van ordening, netheid en harmonie houdt. Daar word ik helemaal blij van.

 

Vanuit de ‘bijna’ gewoonte om te benoemen wat positief is, dacht ik ‘hé, laat ik die jongens nou eens bedanken voor hun werk’. Nadat ik enige moed had gevat, ben ik naar ze toe gestapt. Nadrukkelijk gaan staan, en een beetje gekucht tot ik de aandacht had:’ik wil jullie bedanken voor het aanleggen van de straat, dat het hier mooi wordt. Iedere ochtend, als ik langs loop maakt het me blij’.

De glazige blikken spraken boekdelen.

 

Bij BOR hebben we het wenskistje met spulletjes waar je blij van wordt.

 

We willen ouders en kinderen blij maken.

 

Wanneer je blij bent, kan je niet meer boos zijn. Behalve voor mensen die het niet willen (be)grijpen, die blijven boos.

 

 

 

Week 14

We hebben tegenwoordig wat last van nieuwsgierige buurdames.

 

Nou moet ik zeggen dat wij ook wel nieuwsgierig zijn en de boel een beetje in de gaten houden. Kijk daar op dat wiel.

 

Ja hoor, een heuse. Net iets te hoog en te ver maar toch wel heel duidelijk.

 

Tjeetje wat is hier aan de hand?

 

Oh….. we gaan groente-lasagne eten. Dat doen we zo af en toe met elkaar en met iedereen die zich welkom voelt.

 

En weet je. Het gaat schoon op.

 

Dit keer had R. een ‘te’ groot bord vol. Arme Eggie, ik geloof dat R. zich zo voelde. Beetje opgefrommelt.

 

Dit is M. en hij heeft in zijn leventje al zoveel meegemaakt dat je wel kunt stellen dat hij ‘Echt’ is. Mooie sloffen M. 🙂

 

de Week van het eerste mooie lenteweer.

Het voorjaar komt er aan. Ja heus.

 

Het is ziet er nog steeds erg kaal uit richting ons huis.
Zeker nu die bomen weg zijn.
Daar ongeveer in het midden, dat rieten paddenstoeltje, dat is ons huis.

 

De haag stelt ook nog niet veel voor.
Wat oud dor blad.
Toch staan de knoppen op springen.

 

Onze achterburen zitten nog volop in het vacht, dat zal zeker ook niet lang meer duren.

 

En kijk met dit lentelammetje ging het even niet goed.
Buurvrouw F. heeft hem er helemaal boven op geholpen.
Goed van jou F.

 

We hebben zelfs nog een stevige voorjaarsstorm gehad.
Zo ’n hok is in zijn algemeenheid een raar hok maar op zijn kant……

 

Dat brengt me als vanzelf bij de voorjaarsschoonmaak.
Sorry Eggie je zult er aan moeten geloven.

 

Een prima start van de lente, weer helemaal fris en fruitig.
Tussen die overhemden in de was viel het toch best wel mee?
Tja het voelt natuurlijk na al die tijd wel een beetje bloot om zó schoon te zijn.

Op naar het mooie lenteweer dit weekend.