Eggie voert de mussen en wat Aristoteles daarvan vindt.

Hé jij?

 

Ja jij!

 

Zullen we delen?

 

Ieder een stukje?

 

Tuurlijk!

Per slot wordt je door te delen een stukje meer van jezelf.

Of in de woorden van Aristoteles: ‘het geheel is meer dan de som van ‘delen’.

Oké, oké, soms is dat een beetje klooien.

Wanneer je het doet, dan doe je ook iets meer met je deel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een onmogelijk hoekje te maken heeft met schilderen.

Het huis staat in de steigers.

 

De schilder komt.

 

Het huis gaat in de lijnolieverf.

 

Dat hoort voor ons een beetje bij duurzaam.

 

Als leuke bijkomstigheid kan ik schoon maken.

 

In een hoekje waar ik anders niet kom.

 

Met een uitzicht wat ik normaal niet zie.

 

Voorzichtig, de voordeur is nog nat.
Wat wordt het mooi.
Mmmmm die lijnolieverf ruikt lekker.
Dank schilders, DANK.

Wat een jetlag te maken heeft met pioenrozen en 60 jaar worden?

Een jetlag is een gek dingetje.
Mijn wereld ziet er ineens heel anders uit.
Lijkt het.
Voor mij voelt het alsof alles ‘zwart en wit’ is.

 

Terwijl ik zeker weet dat alles gewoon kleur heeft.

 

Ik dwaal rond in het negatief van mijn normaal.
Het duurt even voordat ik weer het ‘gewone’ dagelijkse leven te pakken heb.
Hoe wonderbaarlijk is het dat anderen je daarin tot hulp kunnen zijn?Elja, over het perspectief dat verandert door een andere invulling.
Lisanne, over hoe het ‘in je leven staan’ kan verschillen van wat het leven met jou doet.
Hristina die toeschouwer is.
Halina die zich afvraagt of het ‘haar’ gemis is of is het de verwachtingen van de wereld om haar heen.
Dank Elja, Lisanne, Hristina en Halina.

 

Ik gebruik mijn jetlag om toeschouwer te worden in mijn eigen leven.

Terwijl ik zo ronddwaal in mijn eigen ‘kleurrijk’ negatief realiseer ik me dat ik dit jaar 60 wordt. En 60 is voor mij een ander perspectief. Bij geen andere leeftijd heb ik dit gevoel vaker gehad. Een besef dat mijn binnenkant niet meer overeenstemt met mijn buitenkant. Dat wat een ander van mij ziet is beginnend grijs haar, rimpels en een heuse onderkin (de zwaartekracht doet gekke dingen met een ouder wordend lijf).

Toch heb ik het gevoel dat het eigenlijk ‘mijn’ tijd is. Dat de wereld die komt ‘mijn’ wereld is. Ik herken me in de 18 jarige die zegt: ‘Zo nu heeft niemand meer iets over mij te vertellen, ik mag nu alles zelf bepalen’. (wie heb ik dit nog meer horen zeggen op zijn 18e, hè L)

Gaat de wereld nu van mij verwachten dat ik me gedraag als die 60 jarige of volg ik dat gevoel van de 18 jarige in mij?

 

Ach ja……ik heb mijn dagelijks leven weer opgepakt. En ja hoor ik ben gewoon (bijna) 60 met een lijf dat sneller moe is, een hoofd dat wijzer is en een ziel die beter kan dragen.

Maar dat stukje vrijheid, dat zit er ook nog. En ik geloof dat ik daar, op advies van Martijn, maar eens lekker mee ga klooien. Lekker als een 18 jarige. Puhhhh.

 

Als een 18 jarige met mijn 60 jaar als kroon?

 

 

 

 

Dag New York. Dag.

De laatste koffie in New York. Dit is echt ons favoriete tentje.

 

Nog één keertje op pad.

 

Naar ‘the MET‘.

 

Een indrukwekkend museum met een boeiende collectie.

Niet alles voelt oud. Mmmmmm waar doet deze mij nou aan denken?

 

New York verlaten op vrijdagmiddag is een drama. Ik zal je de details besparen.

Gelukkig is één van de voordelen van het vele reizen van K. dat hij gebruik mag maken van speciale plekjes.

Oefffffffff, ik zit.

Nu naar huis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog een paar New Yorkse zaken en een paar vreemde vogels.

 

Uiteraard nog even langs de Apple Store. Deze is 24 uur per dag en 7 dagen per week open. Gewoon je iPhone kopen om 3.00 uur ’s nachts. Ja toch?

 

Van alle grote bakken is de Suburban toch wel mijn favoriet.

 

Die anderen, die anderen vindt ik gewoon lelijk.

 

De geuren zijn hier niet weg te denken. Op letterlijk iedere straathoek staat een karretje.

 

En dan midden in de stad; Central Park.

 

Met hier en daar wat verloren kunst.

 

En in het park de Zoo.

 

Met allemaal vreemde vogels.

 

Waar Eggie het, uiteraard, goed mee kan vinden.

 

En daar is ie óók weer: de ‘Cloud’.

 

En dit is ook nog een stukje New York.

Een aantal dingen heb ik niet gefotografeerd zoals de homeless, de mensen in hun prachtige uniformen en de diversiteit aan culturen. Bijna was ik van mijn principe afgestapt en zou ik Eggie gewoon in handen hebben gedrukt of hebben neergezet.

Zeker toen mijn mond open zakte van bewondering bij de man met zijn prachtige baard, zijn diep donkere huid en zijn trotse houding in zijn uniform.

Hij zag mijn bewondering en grijnsde van oor tot oor. Hij had zeker met Eggie op de foto gewild.

Eigenlijk zijn principes gewoon stom.

 

 

 

 

 

 

 

 

Afstanden, maten en wie is er goed in overdrijven?

 

De ochtend beginnen we vroeg.
Om 6 uur op pad en op zoek naar goede koffie.
Voor goede koffie doen we ALLES.

 

Nadat ik K afgeleverd heb op zijn werk.

 

Ga ik op zoek naar een goed ontbijt.
Ik moet er een flink end op kunnen wandelen.

 

Langs gebouwen die onder constructie liggen.

 

Door straten die open liggen.

 

Via mega winkels.

 

En de M&M winkel.

 

Met alles in M&M kleuren.

 

Over schitter en blingbling.

 

Kom ik in een gebouw,

 

vol marmer, goud en glas.

 

Ja hoor.
Ik ben in de Trump Tower.

 

 

 

 

Wat je zeker niet mag missen wanneer je in New York bent.

Eindelijk, eindelijk is het mooi weer.
Zelfs vanochtend kwam het nog, bij 12 graden, met bakken uit de hemel.

 

We zitten op de boot naar het Statue of Liberty.
De zon schijnt en er staat een stevig windje.

 

Voor immigranten de aanblik van het einde van een lange reis en het begin van een nieuw leven.

 

Is er eigenlijk wel iets veranderd is in de loop van de tijd?

 

Wie is er niet op zoek naar Vrijheid?

 

We gaan verder met de boot, net als de immigranten, naar Ellis Island.

 

De plaats waar 12 miljoen mensen door de poorten van het ‘verwerkingscentrum’ kwamen.

 

Aaaiiii ‘verwerkingscentrum’ zo staat het op Wikipedia.
Is er eigenlijk wel zoveel veranderd sinds 1892?