Het nieuwe speeltje van Eggie.

Lang zal ie leven, lang zal ie leven…..hieperdepiep HOERA!

Eggie viert zijn verjaardag.
Ongeveer.
En heeft dit gekregen.

 

Een lensje.

 

Voor op de mobiel.

 

Dit is ons uitzicht nu.
We zijn gestegen sinds de vorige keer.
Van de 16e naar de 31e verdieping.

 

Let op het gebouwtje met het rode puntdakje.

Dit is zonder lens.

 

Dit is met lens.

 

Dit is zonder.

 

Dit is met.

 

En dit is met heel veel kunst en vliegwerk.
De mannetjes die aan het werk zijn.

 

Dit is het rode puntdakje van dichterbij.

 

En dit de werkende mannetjes.
Toch een kwestie van ‘afstand en nabijheid’ en van perspectief.
Wat zo ’n lensje kan betekenen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk…….de walvissen.

Het voorbereidende werk.
Ik ben een koukleum en doe er nog een vest bij aan.

 

Nog even wat  reanimatie met Eggie geoefend.
En dat was, achteraf gezien, een goed idee.

 

Want ook ondernemende knuffel konijnen

 

kunnen

 

te ver gaan.

 

Gelukkig was er nog tijd om te drogen.

 

Voor het echte werk begon.

 

Daar heb je ze.
Drie blauwe vinvissen, de grootste in hun soort.
Ze kunnen wel 30 meter worden.
Bij iedere waterzuil koersen we er op af.

 

Ze zwemmen en spelen wat.
En houden ons flink bezig op dat water.

 

En nu maar hopen dat zij zich niet bezig gaan houden met ons,
want op zo ’n klein bootje, dat je daar links ziet, zitten wij ook.

Daar wordt je vanzelf nederig van.

 

 

 

Waarom gingen we ook alweer naar Vancouver?

 

Juist. Koffie!
We zijn er alweer vroeg bij.
Een makkie wanneer je nog een jetlag hebt.

 

Dat wil niet zeggen dat je een helder hoofd hebt.
Verdwalen kan ook gewoon.

 

Want kijk, daar moeten we heen.

 

In dit watervliegtuigje.

 

Klein vliegtuig, klein gezelschap.

 

Hoop waterverplaatsing.

 

We vliegen over Vancouver.

 

Naar Victoria Island.
Op zoek naar……..?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voordat we ‘echt’ aankomen eerst …..

Mijn excuses

Voor het late plogje.
We zijn er twee dagen tussenuit geweest zónder laptop.
Ja, zelfs K.

Een auto ophalen.

Nou ja auto? Het lijkt heel veel maar …..
Oké goed, we doen het ermee :-).

 

Nog iets ‘groens’

Voor onderweg.
Met boerenkool.

 

Zo nu kunnen we.
We zijn onderweg naar Canada.

 

Naar Vancouver.

 

Natuurlijk naar Granville Island met zijn leuke shopjes.

 

Vancouver is een prachtige stad.
Vriendelijke mensen, veel ruimte en mooi weer.
Een kleurrijke stad met veel, goed onderhouden, openbaar groen.

 

En stads…..coyotes?
Geen stads-mussen, geen stads-duiven maar stads-coyotes.

Of je ze niet wil voeren?

Ze zijn slim, snel en pakken wat ze kunnen krijgen.
Over wie hebben we het nu?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mmmmm..Seattle waar kennen we dat van?

Eggie is er weer helemaal klaar voor.
Hij gaat weer op pad.

 

Eh…sorry, ik dwaal even af.
Je meent het?
Ja 128.000 euro excl.vat.

 

Weer een prima plek.
Oh kijk, nieuwe hardloopschoenen.
Die anderen waren versleten.
Tja wat wil je ook als je ‘tig’ keer K achterna moet rennen.

 

Mij hoor je niet klagen.
KIJK, hier zegt de AVOD waar we zijn

 

En dit is wat we echt zien.

 

Het is zo helder. Daar beneden zie je ijsschotsen drijven.

 

En met een beetje fantasie zie je daar de wolven en de beren.

 

Nog even Amerika inchecken en we zijn in Seattle.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oh ja, nog even over dat hart.

 

Een doordeweeks avondje samen uit gebeurt niet zo vaak.
Vanavond is het zover.
Waar gaat de avond naartoe?

 

Het heeft in ieder geval iets met een hart te maken.
En volgens mij moet óók dat op de goede plek zitten en wat doen.

 

Hier is duidelijk meer aan de hand.

 

We gaan op zoek naar ‘het’ hart.

 

‘Het’ heeft hier geen naam en mocht je het iets willen noemen dan heet het Ambu of gewoon ‘het’.

 

Ons avondje uit is een training AED/reanimatie.

30x keer drukken.

 

2x ademhalen

 

En de AED.

We hebben training gehad van Robin Postma. Veel geleerd van hem op een positieve manier. Er was veel kennis, kunde én humor.

Dank Robin!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Is handig in de Cloud ook handig in Huis?

Kijk dat touwtje daar, dat was mijn  idee. Die schroef die komt van K

 

Zoals je begrijpt zijn wij klusser van niks.

 

K is handig, heel handig in de Cloud.

 

En ik doe een leuk dingetje bij BOR.

 

Toch gaat het om het hart.
Zowel bij de Cloud als bij BOR moet het hart op de goede plek zitten.

 

Kijk naar (mijn) K  en S,
hun hart is nog steeds verbonden in hun kinderwens.

 

S en Ka zijn de supermoeders voor de tweeling en
K ontfermt zich ook over de jongens.

Met elkaar houden we in gedachten dat de biologische moeder en de biologische vader
de oorsprong zijn van de kinderen en dat iedere ouder het beste wil voor zijn kind.

En weet je:  ‘er kunnen nooit genoeg mensen houden van een kind’.