Een extra rit door de mist

Vandaag is het zaterdag.

 

Niet echt een werkdag.

 

Maar toch doe ik het ritje door de polder.
In de mist.
Heen en terug.
Het is weer de tijd van het jaar voor K.
Deze keer ga ik niet mee.
Volgend jaar weer.

 

Ook bij thuiskomst was er nog steeds mist.

 

Het zonnetje piepte er wel even tussendoor.
Dat wel.

 

Maar nee…..het werd het toch niet.

 

 

 

 

Hoe de cirkels van het leven mij bewust maken.

We zijn weer een week verder.
De herfst is in volle gang.

 

De eerste nachtvorst geeft mooie plaatjes

 

en laat afdrukken van mijn schoenen achter in het gras.

 

De dames in onze achtertuin vallen even niet op door de rijp.

 

Kijk buurman S. heeft het ‘blauwe gordijn’ opgerold.
Dan zijn alle geadopteerde appeltjes ook weer geplukt.

 

De sloot wordt gebaggerd.

 

De winter, als volgende deel van de seizoenscirkel, is onderweg.

Soms kom ik in mijn leven, net als de cirkels van de seizoenen, weer op een punt waar ik al eens eerder ben geweest.

Een van mijn cirkels is ‘vivisectievrije’ producten.
Deze cirkel ging van start aan het eind van mijn middelbare school.
Een  van de docenten vertelde over de proeven op dieren om medicijnen, verzorgings- en huishoudelijke artikelen te testen.
Na de les kwam ik misselijk en over mijn toeren thuis.
Mijn besluit stond vast: ‘ik wil alleen nog maar ‘vivisectie vrije’ spullen kopen!’

In 2005 werd de gids van Greenpeace zo ongeveer mijn bijbel.
Want, naast ‘dierproefvrij’, wilde ik ook gifvrij.
Producten die vrij van flataten en synthetische muskverbindingen zijn.

Nu, anno 2016, kan ik  alles over dierproefvrij,
duurzaam en biologisch vinden op blogjes en vlogjes.

Het is weer tijd voor een update.

Laten we beginnen bij mijn badkamer.
Duurzamer,  dierproefvrijer en natuurlijker kan het altijd.
Mijn zeeppompjes vul ik na.
Check……oké.

 

Aaaiii, deze deodorant stond wel op het lijstje van 2005.
Op mijn nieuwe lijst staat hij niet.
We gaan op zoek naar een alternatief.
Een recente aanschaf zijn de Fairtrade handdoeken.

 

Voor mij is het gras bij de buren altijd groener.

 

Er valt nog veel winst te behalen bij ons in huis.
K. heeft net een nieuwe elektrische tandenborstel aangeschaft.
Bamboe zou natuurlijk een veel betere aanschaf zijn.
Voorlopig zul je die alleen vinden bij de buren van dat groene gras.

Mijn favoriete groene gras is Marjolein in het Klein die woont in haar Tiny House.
Ik volg haar.
Geweldig.
Ik ben jaloers.
Maar of ik het zou kunnen?

 

Voorlopig doe ik een kleine stap in eigen mijn cirkel.
Ik pak een lang vergeten gewoonte weer op: de zakjes voor de groente
en het doosje voor de eieren hergebruiken.

Ondertussen blijf ik dat groene gras bewonderen van iedereen die net een stapje verder durft te gaan.
Zoals mijn zus en haar man op hun biologische boerderij.
Top zus en zwager.
TOP!

 

 

 

 

Waar 215 en Agnes elkaar kruisen.

We zijn onderweg.

 

Met de auto.
K, ik en Chesto.

 

Naar Düsseldorf.

 

Waar het ook herfst is.

 

Oh ja……
we moeten nog een ‘feinstaubplakette gruen’ hebben.

 

In Düsselfdorf moeten we in de Johanneskirche zijn.

 

Er staat een lange rij.

 

Voor we de kerk in kunnen.

 

Daar staat ze!
Wat is het een klein meissie.

 

We zijn bij een concert van Agnes Obel.

 

Een mooie schaduw bij dit prachtig nummer ‘Fuel To Fire’

 

We slapen in een Airbnb.
Midden in de stad.

 

Gelukkig is er op zondagochtend ook ‘goede’ koffie.

 

En een broodje.
Het broodzakje zit er al bij.
Handig, hebben we lunch voor onderweg.

 

In Duitsland kan je hard rijden.
K. vindt het gewoon leuk om aan te haken.
We tikken net de 215 aan met die bak van ons.

Hè?
Welke we?
Niks we!
K.!

Vraag míj maar niet wat ik dáár nou van vind.