Hoe de kerst dit jaar heel anders is.

Het is kerst.
Maar niet een gewone kerst.
Helaas.
Zaterdag, een dag voor de kerst, is de vader van K. overleden.
Hij was al een tijdje ziek.
Het leek, in eerste instantie, zo goed te gaan.
Nu ziet kerst 2016 er heel anders uit.

 

We hadden een nachtje uit gepland.

 

Van de punten.

 

In een hotel.

 

We hebben het toch maar gedaan.

 

Even met je gedachten op iets anders.
Alhoewel.
Zo makkelijk is dat niet als je veel verdriet hebt.

 

Je zicht, in zo ’n periode, is toch wat beperkter.
Meer naar binnen gericht.
Dat hoort.

 

De wereld is gewoon
nooit meer hetzelfde wanneer je vader komt te overlijden.

 

Het is wel fijn om je dan geborgen te weten.

En vandaag, de laatste dag van het jaar, is ook K. zijn zus jarig.
Wat een rare dag M., ik hoop dat je je toch een beetje jarig voelt?!

 

 

 

We volgen een snuifkuurtje.

Het is 26,2 graag.
Een lekker temperatuurtje!

 

De schoenen gaan uit.

 

Witte sokken aan.
Kijk, links zit aan links en rechts zit aan rechts.
Per ongeluk.

 

De eerste 5 minuten lopen we even rond.
Gewoon een beetje spelen, schuifelen en voelen.

 

Er staat een superdeluxe relax stoel.
Met een dekentje,
voor het geval je het koud gaat krijgen.

 

De benen omhoog.
Het licht wordt gedimd.
Op de achtergrond het kabbelende geluid van golven.
Snuiven maar!

 

We zitten in de zoutgrot.
45 Minuten ontspannen en snuiven.
Bij iedere ademhaling proeft het een beetje zout in mijn mond
en voel ik het tintelen in mijn longen.
Niet vies.
De ontspanning is aangenaam.

Overigens is het zout gewoon wit
natuurlijk,
de lampen zorgen voor de kleurtjes.

 

We hebben Bartje geadopteerd.

 

We gaan op pad.
Onze Chesto uitlaatschoenen staan klaar.
Ze kunnen tegen een stootje.
Is ook nodig vandaag.

 

Warme jas,
kleed
en plastic zak mee.

 

Op naar ’n Groene Kans in Groenekan.

 

Plastic zak in de achterzak.

 

We gaan een Kerstboom Adopteren.

 

Kijk.
Daar ergens staat die van ons.
Spannend!
We gaan voor de klik.

 

Een label.
En een ‘adoptiebonnetje’ mee.

 

Aha, die met een labeltje zijn al bezet.
Sommige ‘adoptieouders’ komen hier al 4 jaar.
Ze brengen in januari hun boompje terug.
Die worden, met label, weer in de grond gezet tot het volgende jaar.

 

Wij hebben besloten om klein te beginnen.
Dan hebben we nog flink wat ‘adoptiejaren’ voor de boeg
en kunnen we onze kleine zien groeien.
Is het geen schatje?

 

Op de kruiwagen.

 

Uiteraard moeten we nog even betalen.
Voor de adoptie betalen we statiegeld.
We krijgen een gebruiksaanwijzing mee.
– dagelijks vers water is heel belangrijk!
– geef vaak water, dicht bij de stam.
– gebruik een schotel onder de pot
– controleer of het water de bodem raakt
– laat bij vorst de boom eerst acclimatiseren
– zet de boom niet naast of op een warmtebron
– knip geen top of takken uit
– gebruik geen engelenhaar of kunstsneeuw.

 

Nee K., die kunnen we niet adopteren.
Er staan al een paar witte in de achtertuin.

 

Hiervoor was de plasticzak en het kleed.
Op naar huis.

 

Zo eerst een nachtje acclimatiseren in de berging.

 

Daar staat ie dan.
We hebben hem maar vernoemd naar Bartje.
Het is een moedig klein boompje.
Nog te klein voor het wat grotere en zwaardere spul.
Maar dat is een kwestie van groeien.

 

Dit kleinere en lichtere spul moet lukken.

 

Zo… klaar!
Helaas kan de verlichting er niet in.
Vééls te grote ballen voor ons Bartje.
Daar zullen we nog een paar jaar mee moeten wachten.

 

Nog even wat ander ‘kerstspul’.
Dit is ieder jaar weer mijn favoriet.
Het ‘muziekdooskerkje’ van K.

 

En dan de kerststal.
Ook onmisbaar!

 

 

 

 

Eigenlijk is K. vrachtwagenchauffeur in de cloud!

Kijk dit wordt natuurlijk géén technisch verhaal.
Eigenlijk is het meer een ‘horen zeggen van dat’.
Zo eentje waar je van weet dat je de klok hebt horen luiden maar
geen idee hebt waar de klepel hangt?
Het zit zo.

 

Toen ik K. leerde kennen was hij nog gewoon bezig met CD’s.
Net als iedereen overigens.

 

Toen kwamen de DVD’s.
Maar eerlijk,
die zagen er voor mij hetzelfde uit.
Toch kon er op een DVD 5 x meer data dan op een CD.

 

Daarna ging al mijn data op een harde schijf.
Er zwierven er ook een paar in huis, vanwege de back-up.

Na verloop van tijd gingen we over op een ‘gezamenlijke’ harde schijf.
Eentje waar heel de familie op kan met data.
We noemden de schijf Bartje.
Het werd algauw: ‘het staat op Bartje’ of ‘zet het maar op Bartje’.
Uiteraard was Bartje beveiligd met een wachtwoord.
Ook was er een back-up,
want stel nou dat het huis in brand zou vliegen
of, nog ernstiger, Bartje werd gestolen.
Op Bartje konden 200 x de data van een DVD.

 

En toen, toen was er de cloud.
Koen stapte, van vaste grond onder de voeten,
over naar het nieuwe ‘cloud computing‘.

 

De Snowball rolde binnen.
Hier kan de data op van 100 harde schijven.

 

Een Snowball heeft het formaat van een flink uit de kluiten gewassen koffer.

 

De afgelopen week is Koen op het re-event in Las Vegas geweest.
Na een week kwam hij thuis met de ‘Snowmobiel’.
Daar kan 1000 x  de data op van een Snowball.

Laat ik eens een rekensommetje maken:
‘één cd weegt (met hoes) 95 gram  x 5 x 200 x 100 x 1000 = 9.500.000 kg.
Afijn, dat is 25 volle Boeings 747‘.

Als dat nou niet indrukwekkend is?

Snap je het nog?
Nee!
Ik ook niet.

 

Wanneer me gevraagd wordt wat K. doet zeg ik:
‘nou K. is vrachtwagenchauffeur.
Hij rijdt, met zijn Snowmobiel, alle data naar de Amazon cloud.
Daar is hij druk met de infrastructuur, de veiligheid en de logistiek om al die data, van over heel de wereld, op de goede plek in die wolk te krijgen’.

Poehhh, dat beeld staat lichtjaren bij mij vandaan.