Ik heb er toch zeker een tik van meegekregen.

Een paar jaar geleden heb ik een kookcursus gevolgd bij Rada.
De basiscursus Ayurvedisch koken.
K. houdt van IndiaAyurveda en Boeddhisme.
Het zit in de familie
Zus M. heeft zich er in gespecialiseerd.

 

Mij spreekt het vegetarische  deel aan.

Na de cursus ben ik thuis aan de slag gegaan.
Vooral de specerijen hebben mijn voorkeur.
Gember is mijn favoriet.
Een belangrijk deel van de tomatenchutney.

 

We hebben favoriet en
een superfavoriet.

De pinda, tamarinde en koriander chutney
is de superfavoriet van K.

 

Een andere favoriet is Kurkuma.
Deze gaat,
samen met een beetje zwarte peper
(anders wordt het niet opgenomen door je lichaam),
in de sapjes.
’s Ochtends in de fruitsap.
’s Avonds in de groentesap.

 

Onze rijst is smakeliijker met mosterdzaadjes.

 

Ik switch nogal eens tussen de gele en de zwarte mosterszaadjes.

 

En dit gooi ik écht overal in.
Ik ben niet zo van de pittige pepers.
Nou ja,
met gewone peper gaat het ook.

 

Dit gebruik ik om te bakken.

Kook ik Ayurvedisch?

NEE.

Zo durf ik het zelf niet te noemen,
maar ik heb er toch zeker een tik van meegekregen.

 

 

Ons verborgen stofnestje.

Het centrale stofzuigersysteem in ons
Pentakelhuis doet een beetje moeilijk.

 

Het zuigt het stof niet zo goed meer op.

 

We hadden al van alles geprobeerd.
Nieuwe zak.
Een trekveer er door.
Nop, nada, niks.
Maar na een tip van buurvrouw F.

 

(waarvoor DANK!)
Weet ik wat het is.
Het zit daar helemaal boven in.

 

Uiteraard eerst even de stroom eraf.

 

Ik heb wel het trappetje nodig om er bij te kunnen.

 

En dan ..
graaien maar.

 

Dit komt er allemaal uit.
Een halve emmer vol.
Onvoorstelbaar.

 

Zo hoort het eruit te zien.

 

Alles zit onder het stof.
Gelukkig is dat geen probleem.
Ik kan weer stofzuigen.
Het systeem doet het weer als een tierelier.

 

 

Chesto is ziek

Zo lief!
P. denkt aan Chesto.
Dat is nodig.

We leven, op dit moment, in een beetje vreemde dimensie.

 

Het ziet er uit als mijn rit, van de week, door de polder.
Daar rechts voor me is een grote schaduw.
En in de binnenspiegel kijk ik achter me.

 

In mijn binnen spiegel zie ik Chesto als pup.
Die met dat blauwe lintje

 

We hebben hem gehaald bij de fam. Reker.
Het is een echte van Brabantstad.

Een Hollandse Herder Ruwhaar.
Volgens zeggen staat de soort op de lijst van zeldzame huisdieren.

 

Een heuse winnaar ook nog!
‘Kampioen en Jeugdwinnner-Winner 2006.

 

Je kunt stellen dat ie een stevig karakter heeft.
We moesten op cursus bij Klaas
die met een relatiegerichte methode werkt.

Dat heeft gewerkt.

 

Zo één keer in de 9 maanden gingen zijn wilde haren eraf.
Maar ja zoals het meestal gaat,
je verliest wel je haar maar niet je streken.

 

 

Hij begint op leeftijd te komen.
En nu is hij ook ziek.
Het komt niet meer goed.

 

Een kwestie van tijd!
Maanden?
Weken?

We leven bij de dag.
Hij krijgt pijnstillers, morfine en wietolie.
Een beetje stoned wordt ie er wel van.
Zolang hij maar geen pijn heeft.

En wij, K en ik, geloven in wonderen.
Je weet maar nooit.
Maar we zijn ook realist.
Vooral realist.

 

 

 

 

 

 

Wat heeft een nieuwe voordeurbel te maken met hooggevoeligheid?

Ik ben wel gecharmeerd van het begrip hooggevoeligheid.
De betekenis, van het begrip, is overal op internet te vinden.
De ervaring vindt ik bij mijzelf.
Ik ben ook een groot voorstander
om het niet groter te maken dan dat het is.
Herkenning en erkenning is belangrijk.
Weten hoe je er mee om moet gaan is fundamenteel.

 

Het is een beetje zoals met onze nieuwe voordeurbel.

 

Die nog opgehangen moet worden.

 

Het is leuk om er alvast een beetje mee te experimenteren.

Dit is wat ik in het vervolg ga zien
zodra de voordeurbel hangt.

 

Wanneer ik mijn voordeur open doe
zie ik dit plaatje.

 

Je kunt stellen
dat mijn nieuwe voordeurbel me een beetje in de maling neemt.

Hij vervormt de boel,
niet alles is scherp en
aan de randen is veel onherkenbaar.

Zo is het voor mij ook met mijn hooggevoeligheid.
Wanneer ik mijzelf open stel
zie, voel, ruik, hoor en proef ik alles
wat er binnen mijn blikveld komt.
Ver over de randjes van scherp, helder en herkenbaar.

Focussen,
mijn beeld bijstellen
totdat alles scherp, helder en herkenbaar is.

 

Soms maak ik mijn beeld nog iets kleiner.
Vierkante foto’s voor mijn plogjes.
Gewoon omdat dat een beter beeld geeft op mijn smartphone en Ipad.

 

Ik weet dat er verliezen zijn.
Zoals bij deze foto, vorige week, onderweg naar Yosemite.

 

Veel valt er net buiten het beeld.
Er is minder sfeer.

 

Op andere momenten komt het beeld meer tot zijn recht.

 

Is er meer helderheid over wat belangrijk is.

Ik?

Of die auto?

En daar gaat het mij om
de focus duidelijk te krijgen voor een helder en scherp beeld.
Dat geeft rust in mijn hoofd.

Oh ja?
PS.
Het is niet zo dat ik thuis moet zijn
wanneer mijn voordeurbel gaat.
Al ben ik kilometers verder op,
ik weet gewoon wie er aanbelt en voor mijn voordeur staat.

 

Ik krijg altijd een berichtje op mijn telefoon
of op mijn Ipadje

En wanneer jij dan voor mijn deur staat en aanbelt
kunnen we gewoon een praatje maken.

Het zal wel een beetje zoeken zijn naar de samenwerking met mijn voordeurbel.