Hoe je groot aan je binnenkant kunt zijn.

Van de week kreeg ik een gesprekje met een collega.
Zij had de herhaling gezien over ons huis in het programma BinnensteBuiten.
En we kregen een grappig gesprekje.
Ze vond het huis leuk.
Maar wat haar het meest benieuwde:
‘….hoe lang is jouw man?’

 

Oh, K.?
K. is 1.96 meter.

Serieus?
Hoelang ben jij dan?

 

Ik?
Ik ben 1.60 meter.

Echt?

 

Ja!
Echt.
We verschillen 36 cm.

 

Mijn collega vond het zo schattig
hoe liefdevol ik tegen K. opkijk.

 

Om op gelijke hoogte te komen
moet ik op een trappetje

 

met twee treetjes.

 

Alhoewel ik geen kleine voetjes heb,
maat 38,

 

is hier ook een beetje ruimte over.

Sommige verschillen zijn wel grappig.
Mijn benen bungelen op stoelen die het maatje van K. hebben
en K ziet er zó grappig uit wanneer hij in de auto stapt
die nog op mijn maatje staat.

Want weet je,
je raakt overal aan gewend.

Ik kijk tegen K. op
en K. kijkt op mij neer.
Bij wijze van spreken dan.

Waar mijn collega zich eigenlijk over verbaasde?
Haar dochter is 1.58 meter
en die is klein.
Ik ben 1.60 meter
maar nergens voor haar gevoel ben ik ook maar een klein meisje.

Hoe kan het dat je aan de buitenkant er uitziet als een kleintje
terwijl dat voor de ander niet zo voelt?

 

Van de week liep ik door het dorp.
Moederzwaan zwemmend met 8 jong,
moeder meerkoet op haar nest
en paps meerkoet in haar buurt.

 

aha daar zwemt paps zwaan ook in de buurt.

Wanneer je link aanklikt naar het filmpje
snap je helemaal
dat je klein kunt zijn aan de buitenkant
en groot aan de binnenkant .

Ik herken dat wel!
Mijn binnenkant wordt vanzelf groot wanneer ik iets te verdedigen heb.
Wanneer ik gedreven raak of
wanneer ik mij aan mijn binnenkant geraakt voel.
Er is heel wat dat mij groot maakt aan mijn binnenkant.

Ook heel handig in het samenleven met K.
heb ik soms het trappetje niet nodig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gebruiksvoorwerpen die mensen achterlaten.

In het kader van gebruiksvoorwerpen die mensen achterlaten
zie je nog wel eens iets op straat.

Van sommige dingen denk ik
ach….?

Ach!

Nee?

Nee!

 

Ach?

 

Ach ja?
Speelgoed.
Dat gebeurt.
Zo een kleintje,
je let even niet op en
kwijt.

 

Ach?

 

Ach nee!
Dit is niet vergeten.
Gewoon neergezet en
achtergelaten

 

Oww Ja?

 

Hel praktisch.
Scheelt in gewicht en volume.
Eigen sleutel mee.
Prima oplossing.

 

Ach nee?

 

Drie dagen stond dit fietsje er.
Helemaal alleen.
Geen kind in de buurt.
Een beetje triest gezicht.

 

Nou ja?
Nee.

 

Gewoon je schoen bij de bushalte laten staan.
Hoe kan je nou je schoen vergeten en gewoon doorlopen?

 

Afijn.
Tussen de blubber en de bagger uit de sloot.

 

Geen idee waar je dit voor gebruikt
en vergeet?

 

Hier nog een vreemde.

 

Zo voor het grijpen
en toch vergeten.

 

En deze.
De meest smerige
SORRY,
en bizarre van al.

 

ttssssss.

 

 

 

 

 

We hebben vakantie en…we blijven thuis.

Onder ons eigen ‘zonnedoekje’
met uitzicht.
We boffen.
Het zonnetje is gul deze dagen.

 

Ons eigen kopje koffie.
Altijd de beste
overigens 🙂

 

Ons eigen sapje.
Uiteraard ook de lekkerste.

 

Ontbijtje.
Gewoon top.

 

K. kan Maxje volgen
én Tom.
Tegelijkertijd.

 

We kunnen, in de avondzon, onder onze eigen douche.
Overigens ook de beste.

 

K. doet een loopje.

 

En ik fiets mee.
Op naar een rondje van 20 kilometer.

 

Met dit weer tuffen we wat rond in ons autootje.

 

Natuurlijk,
de gaafste.

 

Drinken een kopje thee onderweg.

 

En een ijsje.

 

Zo zien we ook wat van de wereld in onze buurt.
Best wel luxe zo’n vakantie in en om huis.

Ow ja…. en het beste van al?
Slapen in je eigen bed.

Deze vakantie raak ik een beetje door mijn superlatieven heen.