Fundamenteel is niet hetzelfde als belangrijk

Na een aantal jaren Home-Start, Match en  BOR ben ik weer,
sinds een paar maanden,
terug bij Match.

Het maatjesproject voor jongeren van 4 tot 24 jaar van Humanitas in Almere.
Het is vertrouwd om weer coördinator te zijn bij Match. 

 

Ik word altijd blij van vrijwilligers
en van kinderen.

Ik werk 17 jaar voor de Vereniging Humanitas.
De waarden van Humanitas zijn een fundamenteel gegeven.
Niet alleen voor mijn werk
maar ook voor mijn persoonlijk leven.

 

Voor mij zit de kracht,
in het werken met ouders, kinderen en vrijwilligers,

 

in de aandacht

 

die naar het kleine en het positieve gaat.
Naar dát wat er goed gaat.

Ook wanneer het even tegen zit,
wanneer er drama is dat een leven lang meegaat
of een lijden dat ik niet begrijp.

Bij veel van de kinderen
en ouders bij Match
gaat het soms gewoon niet goed.
Er is onmacht, onkunde of onmogelijkheid.

Wanneer dan de aandacht naar
dat kleine, dat hoopvolle en het positieve gaat
veranderd er iets.
Het betekent niet
dat alles beter zal gaan worden of het ineens leuker wordt.
Het betekent wel
dat er hoop, verwachting en er de mogelijkheid tot verandering is.

Humanitas zorgt voor het fundament.
Vrijwilligers zijn belangrijk.

 

‘fundamenteel betekent niet hetzelfde als belangrijk’.

Het heeft even geduurd
voor ik het concept van fundamenteel en belangrijk in de gaten had.
Ik heb er van K. over geleerd.
We hebben het er vaak over.

 

Fundamenteel kan soms heel alleen of eenzaam voelen.
Wanneer het als resultaat terugkomt in je handelen is het belangrijk.

 

Het werd mij pas helder en duidelijk bij de bouw van ons huis.

Het zit zo:
De fundering van ons huis is fundamenteel
maar niet meer belangrijk nu we er wonen.

Zonder fundering heeft ons huis geen basis, geen stevigheid en geen draagvlak.
Sinds we in ons huis wonen denk ik niet meer aan de fundering.
Nooit meer eigenlijk.
Alleen vandaag denk ik er weer eventjes aan.

Ik ben nu voornamelijk bezig met het wonen, het onderhouden en genieten van ons huis.
Dat is gewoon belangrijk.

Iedereen van ons hofje heeft dezelfde fundering.
Vanuit dezelfde noodzakelijkheid van basis, stevigheid en draagvlak.
De huizen die we, op die fundering, gebouwd hebben zijn allemaal verschillend.
Ze verschillen in bouw, in inrichting en hoe ze worden onderhouden.
Ieder naar zijn eigen smaak, idee en mogelijkheid.
En iedereen,
iedereen vind zijn eigen huis uniek.
Iedereen vind zijn eigen huis belangrijk.
En dat is natuurlijk ook zo.

Zo beschouw ik de opvoeding van onze drie zoons ook als fundamenteel
maar niet meer belangrijk nu ze hun eigen leven leiden.
Alle drie maken ze hun eigen keuzes, hebben hun eigen ideeën en geven ze een eigen invulling aan hun leven.
Ook verschillen ze erg van elkaar.
Op sommige vlakken begrijp ik die invulling van hun leven niet.
Zie ik ook geen herkenning.

Bij alle drie herken ik wel hun fundament.
Het fundament dat ik ze mee heb gegeven.

Fundamentele zaken zijn, voor mij, het makkelijkst weer te geven in quotes:
– ieder mens heeft recht op zijn eigen problemen en inzichten
– ieder mens wil leren en groeien ongeacht zijn belemmeringen
– je hoeft mensen niet te vertellen wat ze zelf weten

Ten aanzien van mijn zoons helpt het mij om me niet te bemoeien met hun leven.
Hen niet ‘mijn’ belangrijk op te dringen.
Bij Match helpt het mij om weg te blijven bij datgene wat ik niet kan veranderen.
Durf ik aanwezig te zijn en begripvol voor wat niet goed gaat.

Fundamenteel is vaak niet zichtbaar.
Dat is soms wel eens jammer.

Waarin ben jij fundamenteel?

 

 

 

 

 

Wat doe je met vette pech?

Alles moet van de kasten.

 

Uit de kasten.

 

Van de vloer.

 

Alleen de kip mag blijven.
Mits hij zijn pootjes van de vloer heeft.

 

Verder moet alles uit de kamer.

 

Uit de gang.
De vloer wordt schoongemaakt.

 

George komt.
Om de voegen te doen.

 

Alle gaatjes te vullen.

 

De vloer schoon te maken.

We hebben een bijzondere vloer.
Handgemaakte,
Terracota tegels.
Onze grootste wens bij de bouw van ons huis.

 

En toen ging er iets mis.
Gelijk al bij het begin.

Onbekend maakt……..
juist.

De meneer van het vloeren leggen had er geen ervaring mee:
– vuil tussen de lagen olie.
– voetstappen die niet meer weggewerkt konden worden.
– voegen die gingen kruimelen.

Er bleek weinig verhaal te halen.
Iets met ‘onze’ keuze,
‘onze’ verantwoordelijkheid.

Vette pech dus.
Zorg maar dat je er mee leeft.
Ondertussen leven we er 7 jaar mee,
op
en ach
dan wordt het een deel van jezelf.

We hebben de vloer omhelsd.
We houden er van.
Leven ermee.
Niks mis met met een beetje lelijkheid om mee te leven.

Voor ons is de vloer
net als het leven zelf.
Een beetje pech
en een beetje lelijkheid hoort er gewoon bij.

 

Afijn
George is geweest.
Heeft de vloer gedaan.
Ik heb gelijk maar het eens schoongemaakt
op plekjes waar ik niet dagelijks kom.

 

Alles was toch van zijn plek.
Op de kasten.
In de kasten.

 

Maar ook George vertelde,
gelijk bij binnenkomst
na één blik op de vloer,
dat hij niet wist wat hij nou precies aan moest met deze vloer.

 

We hadden verwachtingen uitgesproken.
George kwam met het juiste voorstel.

 

George is gewoon aan de slag gegaan.
En je laat het raden.
Het ging weer mis.

Sommig pech
blijft pech.
Kan niet meer hersteld worden.
Soms maakt iemand het zelfs nog erger.

Gelukkig leefden we er al mee
dat zal nu niet anders worden.

We geven
gewoon
deze lelijkheid wederom een plekje in ons leven.

Even hebben we nog overwogen om de strijd aan te gaan.
Zou dat ons iets brengen?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grootse plannen

Hier wil ik naartoe,
naar 69b Boutique
op Broadway Market.

 

Alles ‘sustainable style’.
Een aantal merken had ik al gespot op de site
van kleding, schoenen, beauty en sieraden.
Het stond boven aan mijn lijstje om te bezoeken in Londen.
Ik wil heel graag,
de nieuwe kleding die ik ga kopen,
duurzaam, minimalistisch en vegan doen.

 

Buskaart kopen.

 

Bus uitgezocht.

 

Route bekeken.

 

Beetje op tijd vertrekken.

 

Het is gewoon druk onderweg.

 

mmmmm?
Ik zie niemand uitchecken.
Geen idee.
Google!
Helder.
Dank.

 

WOW,
waar ben ik?

 

Het is nog een stukje lopen.

 

Volgens mij zou het zoiets moeten zijn?
Nee dus.

 

Hierin dan maar.

 

?

 

Ook niet.

 

Hier dan?

 

Duidelijk te ver.

 

71.

 

69B.
Oeii.
Ik had er me iets anders bij voorgesteld.

 

Een engelse muffin als troost.

 

Voor onderweg.

 

Met de bus,
terug naar het hotel.

 

 

 

BOR in Londen?

Soms is het gewoon handig om aan te sluiten in de rij.

 

Gewoon met de stroom mee.

 

Naar de overkant.

 

Soms lukt het om heel even alleen

 

en stil te staan.

 

Ik ben onderweg.

 

Bijna daar

 

bij BOR…..

 

Juist.
Borough Market.
Sorry klein grapje.

 

Mijn 2e favoriete plek in Londen.

 

Ik hou van deze oude plek.

 

Alles is er.

 

ehhh deze zit er niet in.

 

Op de terugweg toch nog even langs deze kerk.

 

3 Kaarsjes branden.

 

De St. Paul ’s zie je al van ver.

 

Dit jongkie liep een beetje alleen en onzeker op de brug.
Hij was in verwarring en nog niet in staat om te vliegen.
Ik ben maar niet blijven staan.
Hopelijk is zijn moeder hem komen halen?

 

 

En we zijn in..?

Londen.

 

Helemaal daarboven in dat hoekje.
Daar op de punt.
Kijk wij gooien altijd gelijk de ramen open.

 

Vanaf boven kunnen we alle kanten opkijken.

 

Er is veel te zien.
We zitten zo hoog dat we tot ver kunnen kijken.

 

Dit is mijn favoriete plek van Londen.
Op de één of ander manier
komt hier heel de wereld samen.
Alle culturen komen voorbij aan mijn bankje.
Vakantiegangers.
Werkenden,
strak in het pak
Jong.
Oud.
Iedereen gaat hier even zitten.
Sommige eten iets.
Anderen zijn in gesprek.
Uiteindelijk gaat ieder weer verder.

Ik zit iedere dag op dit bankje.
Gewoon.
Zitten.
Kijken.
Wat lezen.
Maak soms een praatje.
En ik blijf me verwonderen.

 

Wanneer ik omhoog kijk.
Zie ik oud.
Groots.
Monumentaal.

 

Vanaf alle kanten is het een indrukwekkend gebouw.

 

Overal rondom het gebouw is het druk met mensen.

 

Ik heb het over de St. Paul ’s Cathedral

 

Wanneer ik de gordijnen sluit
blijft mijn wereld toch nog even groot.