Schouderbreed en diep onder de grond.

G. en J. brengen ons een eindje op weg,
naar de trein.

 

Daar is de man in de klok,
nog steeds.
Het lijkt me zo vermoeiend om
minuut voor minuut
uur na uur
dag in dag uit
jarenlang
die klok te zijn
op Schiphol.
Ik zwaai even naar hem
voor mij is hij een goede bekende ondertussen.
Ik ben wel blij met hem.
Misschien zwaaien er vaker mensen naar hem?

 

K. vliegt zo vaak dat we een hapje tussendoor hebben

 

in de SkyTeamLounge.

 

Voor de rest is het een héél eind lopen naar D27.
En taxiën over de Polderbaan

 

voor dat kleine hupje naar de overkant van het water,

 

arme K.

 

ons zicht

 

mijn zit.

Kijk,
deze meneer is breed.
Breed in de schouders.
Hij mag de hele leuning hebben.
Helemaal.
Ik pas prima binnen de stoel,
met mijn schouders.
En die armleuning hecht ik niet zo aan.

Er schijnt zoiets te zijn als een ongeschreven regel
voor het het ‘samen’ delen van de armleuning
in een vliegtuig.
Maar?
Deze meneer heeft al heel de armleuning.
Ik geloof dat er ook zo iets is als men-spreading
maar dan met schouders.

 

Volgens mij is het nu tijd
om mijn groot zijn aan de binnenkant
in te zetten.

Gewoon zachtjes gaan leunen.
Een beetje nonchalant hangen.
Steeds even iets verder tegen die schouder aan.
Vooral heel liefdevol.
En vooral heel dwingend.

Vooral heel liefdevol.
En vooral heel dwingend.

Vooral heel liefdevol.
En vooral heel dwingend.

Ik heb de volle overtuiging dat deze meneer mij best aardig vind.
Ja.
Echt.

Maar
ik heb ook de overtuiging
dat deze meneer geen zin heeft
in de liefdevolle warme druk tegen zijn schouders
van een stikvreemd mens.

Dus.
Nog even heel liefdevol tegen hem aanleunen.

 

Werkt ALTIJD!
Vooral dat liefdevolle maakt het de ander ongemakkelijk.
En dat dwingend ook natuurlijk.
Deze meneer schoot als een speer
helemaal
naar het andere hoekje van zijn stoel.
Beetje ongemakkelijk voor hem
en iets meer ruimte voor mij.

Ik heb gewoon een beetje Geweldloos Verzet gedaan.

Voor mij zit, Geweldloos Verzet, in het zonder afkeer, afweer of enige vorm van afkeuring mijn grens stellen.
Uiteraard heb ik mijzelf een flinke opdracht gegeven om
zonder afkeer,
afweer of
afkeuring tegen deze stikvreemde meneer te gaan leunen.
Echt,
dat kost me tijd.
Maar,
ik heb het voordeel dat ik dit al drie keer heb mogen oefenen.

Samen een keertje oefenen?

 

Nog even met de trein,
de metro
en nu een klein stukje lopen.
We zijn er.

Auteur: Maria de Ridder

https://mariaderidder.wordpress.com/2015/11/27/het-ontstaan-van-ons-gezinssysteem-en-de-levenslessen-die-ik-daar-uit-haalde/

7 gedachten over “Schouderbreed en diep onder de grond.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s