Zou dat kleine tóch veel waard zijn?

Ken je dat gevoel?
Dat je in je uppie
op de details
aan het modderen bent
en je jezelf af blijft vragen
‘hoe bereik ik het grote geheel’
‘welke impact maak ik”?

Ik wel!

 

Ik ben
van de details

 

Zo heb ik een voor
70% gerecycled plastic 
afwasborstel
waar je de kop
van kunt verwisselen.

 

Rietjes van riet
helemaal afbreekbaar.
Soms breken ze al af
bij het gebruik
maar dan weet je zeker
dat het goed gaat komen
met dat afbreken.

 

In mijn netje
van biologisch kantoen
bewaar ik
papieren zakken
die ik herbruik
tot ze instorten.

Ik heb mijzelf
de opdracht gegeven
om losse groenten
en fruit te kopen.

Bij de MMMboerderij
lukt me dat al aardig.

Bij AH
heb ik het lef nog niet gehad.

 

De meest recente aanwinst
zijn twee bidons
van 87% suikerriet.

 

Helemaal blij ben ik met dit
deodorant blok.
Het werkt super
zelfs met het hele warme
heb ik geen last van geurtjes.

 

Deze wattenstaafjes
zijn een inkoppertje.

 

Dan blijft

 

er nog genoeg plastic over

 

waar ik niet omheen kan

 

(nou ja misschien soms)
voor mijn dagelijks gebruik.

Heel graag
wil ik een bijdrage leveren
om de plasticsoep
te verminderen
maar
op de één of andere manier
blijf ik hangen
bij de kleine
simpele dingen.

Op sommige vlakken
blijf ik gemakzuchtig.
Zo gebruik ik na iedere douchebeurt
een schone handdoek
ben ik verslaafd aan schoonmaken
met warm water en vééllll sop.
Heb ik geen zin
om kliekjes te eten.
Zie ik geen enkel
duurzaam eco kledingstsuk
waar ik nou écht
blij van word.

 

Tóch
wil ik blijven geloven
dat ook
mijne kleine weerd
het grote eert.

Zelfs ex- Beatle Paul McCartney doet dat :-).

Hoe een fiets je aan je identiteit laat twijfelen

Sinds een tijdje
doe ik mee
met de postcodeloterij.
Met 1 lot.

 

Ik sponsor
eigenlijk
de sponsor
van Humanitas.
Met 1 lot.

 

Zo viel ik
met 1 lot
toch in de prijzen.

Afijn
nooit bedacht
dat ik daardoor
in een regelrechte
identiteitscrisis
zou komen.

7 Identieke
postcodeloterijfietsen
op een rij.

Welke éne is nou
van mij?

Gelukkig
had ik er
per ongeluk
een kras op gemaakt.

Nou ja
per ongeluk?

Tja
zo gaat het ook
in het gewone leven.

Ik ben te herkennen
aan de krassen op mijn ziel
ehhh…
fiets.

En zeg nou zelf
wat is
er mooier
dan een fikse kras
of deuk
waar je
aan te herkennen bent.

Worden ik
en mijn fiets
gewoon ‘echt’ van.