Zó lelijk, dat het bijna mooi is

Soms is iets zó

 

lelijk

 

dat het bijna mooi is.

 

Neem nou onze Bartje
die aardig groeit
tot een Bart.

Zijn kruintje is scheef
hij heeft takken op plekken
waar een ‘normale’ kerstboom
ze niet heeft.
Hij stulpt
her en der uit.

En toch
toch
is hij de mooiste die er is
want
hij is onze Bart.

 

Zo mogen er ook
van die kleine
kerstdingetjes hangen
die ‘bijna’ mooi zijn.

Want soms is iets
‘zó lelijk, dat het bijna mooi is’

Neem nou het jaar 2017
voor mij is het een lelijk jaar.
Te veel scheef,
te veel niet normaal,
te veel uitstulpingen
van niet aangenaam.
En toch
zou ik dit jaar
niet over hebben
willen slaan.

Het heeft me geholpen
een ander
normaal te vinden.
Mezelf een beetje opnieuw
uit te vinden.
En dat maakt 2017 mooi.

Ik geloof dat mensen
niet veranderen
dat de omstandigheden
veranderen
en je je aanpast
als mens.

Ik blij
blij met mijn
niet veranderde
maar wel aangepaste
mij.

2018
mag beginnen
ik ben er klaar voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We hebben Bartje geadopteerd 2

We gaan weer op pad.
Net als vorig jaar.

 

Effe krabben
dan kunnen we vertrekken.

 

Oh nee
deze hebben we nodig.

 

We zijn zó benieuwd.

 

Zou hij ons herkennen?

 

We hadden al een berichtje gekregen
dat hij heeft het
het afgelopen jaar
goed heeft gedaan.
We mogen
hem weer halen.

 

Ja hoor
hij herkent ons nog.
Hij blij.
Wij blij.
We moesten hem voor 12.00 uur halen
anders kwam hij bij de ‘vrije’ bomen te staan.
Dat wil je je boom niet aandoen.

 

Bartje
is óns Bartje
en een echte Bart geworden.

 

Hij hoort bij ons
zeker
zo rond de kerstdagen.

 

Hij is flink uit de kluit gegroeid en
charmant als altijd.

 

Hup de bak in.

 

dek erop.

 

Echt de leeftijd natuurlijk.
Dit moest!

 

Hoe zijn wij dan?
Dikke jas.
Dikke handschoenen.
Verwarming op 25.
Stoelverwarming op hoog.

 

Ach ja

 

de naalden kruipen waar het niet gaan kan.

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom een tweeling alles dubbel heeft? 2

Hieperdepiep hoera.

 

Er zijn er twee jarig.
Hoera.
Hoera.

 

Samen worden ze 4.
Dat heb je als je tweeling bent.

 

Gelukkig heeft K.
twee handen.

 

Die heeft hij ook wel nodig ook.

 

Allebei willen ze en boekje lezen
met K.

 

Om de buurt
dat wel.

 

Maar
er is één dingetje
dat ze allebei
tegelijkertijd

 

mooi vinden.
Gadgets.

 

En dat is K. zijn ding.

Dus
krijgen ze een echodot cadeau.
Niet dat ze er nu al iets mee kunnen
maar dat komt snel genoeg.
Dan staat K. te popelen
om ze er alles over te leren.

 

Voorlopig zitten ze gewoon,
naast opa en K.,
achter de laptop.

Meekijken
en luid om ‘opa’ en ‘pappa’ roepen
tot er eindelijk aandacht is.
Dat heb je wanneer mannen en jongetjes
‘mannendingen’ doen.