Mijn wereld bestaat uit laagjes

Door de reactie van P.
realiseer ik me
dat ik in laagjes denk.
Of liever
dat ik mijn wereld in laagjes bekijk.

De Blog van Marije hielp ook
om die gedachte scherper te krijgen.

Uiteraard
las ik een artikel in de Volkskrant
dat dezelfde snaar raakte:
‘Raakten ze verdwaald?
Kwamen ze water tekort?
Kregen ze ruzie?
Is er iemand vermoord?

 

Bij alle drie is er méér.
Méér dan ik op het eerste oog zie.
Méér dan ik bedenk.
Méér dan ik me realiseer.

Ik moet gelijk denken aan de Renault reclame.
Waar ik me compleet op het verkeerde been laat zetten.
Zelfs na de 100e keer bekijken
betrap ik mezelf er nog steeds op
dat ik dat doe.

Ik kan natuurlijk niet anders
bij deze reclame.
Het heeft te maken met mijn beeld van de wereld.
Hoe ik ben opgegroeid.
De tijd waarin ik geboren ben.
Mijn opvoeding.
Waar mijn belangstelling ligt.
Wat ik mee maak.
Mee heb gemaakt.
Hoe ik vorm geef aan mijn leven.

Het zijn die laagjes
waar ik mijn wereld mee kleur.
Mijn wereld mee invul.

Bij de training van nieuwe vrijwilligers
gaat het op de eerste trainingsdag over aannames.
Ieder mens doet aannames
Ieder mens heeft een mening.

Voor mij is dat oké.
Ik zou niet weten wat ik zonder mijn aannames
zonder mijn mening zou moeten.
Het zijn mijn ijkpunten.

Tegen de vrijwilligers zeg ik altijd dat het goed is
dat je aannames hebt
dat je aannames doet
dat je een mening hebt.

Alléén,
het echte werk komt pas
na een aanname.
Na een mening.

Beseffen.
Het gaat er om dat je beseft,
je realiseert
dat een aanname,
een mening
iets over jouzelf zegt.

Niets over die ander.
Nóóit iets over die ander.
Alleen iets over jouzelf.

Uitdaging en lef.
Tijdens de training daag ik vrijwilligers uit
om verder te kijken.
Verder te kijken naar de laagjes die er zijn.
Daar is lef voor nodig is.

Noodzakelijk.
Daarvoor is het noodzakelijk,
net als met de Renault reclame,
om verder te kijken.
Gewoon het filmpje uit te zitten
en te constateren dat het toch anders is.

Je laten raken.
Het volgende,
waar je ook lef voor moet hebben,
is je te laten raken
en je af te vragen
waar het je raakt
wat er je raakt
hoe je geraakt bent.

Het vertelt mij iets over mijzelf.
Ik heb mijzelf de laatste jaren flink getraind
om een aanname
een mening,
nooit
zijn weg naar buiten te laten vinden.

Het blijft altijd ergens
binnen in mij steken
met niets anders dan het besef
dat ik het me heb laten raken.

De zoektocht is dan nog even
wat, waar en hoe
ik het me heb laten raken?

In mij is het een soort kastje
met beelden.

Met N.
een dierbare vriendin
ben ik bezig
een beeldenkastje vorm te geven.
Het is nog een concept.
Een beeld.

 

Ik hou van ordening.
Van de dingen kunnen plaatsen.

Alles stop ik in laatjes.
Ik ben heel handig in het laatjes opentrekken.
In zaken te verplaatsen
van het ene laatje naar het andere laatje.

Mijn kennis-, kunde- en ervaringslaatje is aardig vol aan het raken.
Dagelijks stop ik er zaken in.
Dagelijks put ik eruit.
De informatie loopt
meestal

via mijn emotie-laatje.
Voor mij is het belangrijk
om me te realiseren
welke emotie van mij is
en welke die van een ander.

Zo doe ik het eigenlijk ook altijd
met aannames
een mening
en het me laten raken.

Alles gaat in laatjes
ik put uit de laatjes
verplaats het
maak schoon
en ruim op.

Handig hoor
wanneer ik mijn aannames
en mijn meningen
niet zonder filter
de wereld in wilt helpen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ons rondje Hierden.

De fietsen staan klaar.
Mijn e-bike.
Met mand.

 

Ja,
sorry hoor.
Geen gezicht.
Dat weet ik ook wel.
Hij is nodig voor mijn batterij.
En
natuurlijk
al het andere wat mee MOET.

 

Ter compensatie
draag ik een helm.
Mooi rose is niet lelijk.
Handschoentjes.

 

En een heuse fietsbril.
Ook mooi rose.

 

Via de Veluwe.

 

Met een flinke omweg.

 

Oeps.
Fout gereden.

 

Weer terug.

 

Naar de fietsbrug bij Hierden.

 

Eindeloos omhoog.

 

En K.?
Tja…….waar is ie ook alweer.
Daar dat stipje.

 

En op de helft,

Mijn helft.
Ik knal niet harder dan 28,
maar ja dat is natuurlijk een slakkengangetje.

 

Iets lunchen
en
weer terug.

Dit is de laatste dag van een weekje samen vrij.
We hebben leuk geoefend en het smaakt naar meer.
Dat samen vrij zijn
uiteraard.

 

 

 

Gelukkig liep het, voor ons, goed af

We gingen met de beamer op pad.
Gewoon rustig binnendoor naar Zutphen.
Voor de gezelligheid.
Kap af.
Rustig rijden.
Genieten van het mooie weer.
De prachtige omgeving.

 

Vlakbij Ermelo
dook er,
onverwachts,
een ree
vol aan de bestuurderskant in onze auto.

Het ging zo snel.
We hadden het niet aan zien komen.

Ineens keken we in twee reebruine ogen.
Vol paniek.
Een besef van het onvermijdelijke.

K. reageerde geweldig.
Geen paniek.
Reed rustig.
Zocht naar een plek
waar we veilig konden stoppen.

 

Achter ons reed een gezin.
Die zagen het gebeuren.
Zij wisten ons te vertellen dat
de ree nog even op de weg was blijven liggen.
Daarna verdween het in het bos.
Even waren ze bang geweest
dat de ree onze cabrio in zou duiken.

De vader van het gezin heeft ons geweldig geholpen.
Hij was bekend met dit soort situaties
en wist precies wat te doen en vooral wat niet te doen.

Hij gaf ons zijn gegevens voor de verzekering.
En deed melding bij de politie.
Samen met de moeder
en de kinderen
ben ik nog heel even een stukje gaan zoeken.

Meer voor onszelf
dan dat het realistisch was.
Met het jongetje had ik er,
al zoekende,
een heel gesprekje over.

Dat een auto maar van blik is.
Dat die weer gemaakt kan worden.
Dat het afschuwelijk is om te zien hoe een dier wordt aangereden,
je helemaal niets kunt doen.
Je je heel de tijd afvraagt of het nog leeft?
Pijn heeft?

We hebben navraag gedaan.
We hoorden dat de boswachter de ree,
70 meter verderop,
dood gevonden had.

Op het moment dat de ree ons raakte
schoten er talrijke gedachten door mijn hoofd.
Dus zo ziet paniek eruit.
Het besef van het onvermijdelijke.
Wat nu?
Met de ree?
Met ons?
Wie zit er achter ons?
Hoe reageren die?
Kunnen ze ontwijken?
Moeten ze stoppen?
Kan iedereen wél op tijd stoppen?
Waar kunnen wij stoppen?
Is de ree dood?
Wat als hij gewond is?
Wat als hij  blijft liggen?
Wat als hij gewond en in paniek in het bos verdwijnt?
Arm beest, wie zorgt er voor jou?
En ergens,
als laatste gedachte,
wat is de schade aan de auto?

Voor ons was het totaal nieuw en leerden dat het belangrijk is dat:

  • Bel direct de politie 0900 8844.
  • Bel ook de politie als het dier niet blijft liggen.
  • Probeer zo goed mogelijk de locatie door te geven.
  • Wacht de komst van de politie of faunabeheerder (rustig) af.

Wat beslist niet doen:

  • Rijd niet door, dat is strafbaar.
  • Ga nooit achter het dier aan.
  • Bel niet met de dierenambulance maar met de politie.
  • Neem aangereden wild nooit mee.

 

Op p2000 heb ik nog even gezocht naar de melding over
p 3 ong wegvervoer materieel x aanrijding met wild ermelo‘.