Een update van Bhante Ānanda ’s kuti (3) en de rol van K. als Kappiya

Alle foto’s zijn van de site van Bhante Ānanda

De kuti is klaar!

Eigenhandig
heeft Bhante Ānanda
de kuti afgebouwd.

Het is een lief
vriendelijk ‘ogend’
huisje geworden.

Van over heel de wereld

krijgt Bhante Ānanda

voedsel aangeboden
via het restaurant
Tamil Kitchen in Nelson.

Ook de “Bent Plough Farm”
op de  boerenmarkt in Delson
doneert voedsel aan de Sangha 
dat liefdevol klaargemaakt wordt.

De belangrijkste rol van K.
als kappiya
is Bhante Ānanda te ondersteunen
als manager en penningmeester 
bij de zaken
die verboden zijn door de Vinaya
(een gedetailleerde beschrijving
van de 227 voorschriften
voor bhikkhus)

K. heeft 
samen met  5
gemotiveerde medebestuurders
de Suttavada Foundation
opgericht.

De foundation:
– ondersteunt monniken, kloosters en meditatie centra
– publiceert boeken, artikelen, vertalingen en plaatst dhamma talks op YouTube
– stimuleert meditatie hersengolfonderzoek
– organiseert retraites in Nederland, Canada en Cambodja
– ontvangt giften en zorgt dat ze hun bestemming krijgen.

Van de donaties
die de stichting ontvangt

worden praktische zaken
voor Bhante Ānanda aangeschaft
en bekostigd.

Zodat hij als monnik
dhamma talks kan doen
retraites begeleiden 
de sutta’s vertalen
bezoek kan ontvangen
vragen te beantwoorden.

Sādhu Sādhu Sādhu!

Sādhu betekent letterlijk "een wijs persoon", en wordt vaak 
vertaald als "goed gedaan", "dank u", "goed gezegd" of
"wijze woorden".
Dit wordt vaak gezegd van mensen die de dhamma en de sangha
van monniken en nonnen steunen op hun pad naar het goede en
naar wijsheid.
Degenen die geven zijn wijs, omdat ze de resultaten van
hun goede dingen kennen en direct ervaren.

Mijn moeder B. is in diepe rouw, hoe gaat zij verder zonder mijn vader J.

(De liefdevolle reacties op het overlijden van mijn vader J.)

Na het overlijden van mijn vader J.  
staat de wereld van mijn moeder B.
volledig op zijn kop.

(De rollator en de knop zijn niet gewenst maar noodzakelijk.)

70 Jaar hebben mijn vader J.
en mijn moeder B. een leven gedeeld.
Bijna een leven lang hebben zij elkaar
in evenwicht gehouden.

Mijn vader J. ondersteunde mijn moeder B.
onder haar arm
waardoor ze rechtop kon staan
lopen
haar evenwicht kon bewaren.

Na al die jaren is mijn vader J. vergroeid
naar de kant van mijn moeder B.

Vanwege haar handicap
was mijn vader J. mantelzorger
ergens in de laatste jaren
werd mijn moeder B. mantelzorgsters.

Mijn moeder B.
heeft tropenjaren geleefd.

(Ordening en opruimen zijn nu een onderdeel geworden van het dagelijks leven.)

De diepe rouw
het verlies
het besef dat een leven eindig is
de berusting dat het goed is zó 
strijden in haar hoofd en
in haar lichaam. 

De rouw heeft het leven
van mijn moeder B.
overgenomen.

(Opschrijven en de dingen blijven doen die je altijd deed zorgen voor ritme en regelmaat.)

Mijn moeder B. en mijn vader J.
waren zó lang samen 
waren zó verbonden 
dat er niet alleen iets fysieks
iets emotioneels 
maar ook iets chemisch verandert
in het lichaam van mijn moeder B.

De stresshormonen
hebben grote gevolgen
voor haar 90 jaar.

(Óók nu geeft de vijgenboom weer haar vruchten.)

Mijn moeder B. heeft nu
de vrije beschikking 
over al haar herinneringen
van de afgelopen 90 jaar
hun 70 jaar samen.

Ze kan bij iedere herinnering
willekeurig instappen
aansluiten
of overstappen 
waar ze herkenning ziet
in andere herinneringen.

Ik ken al de verhalen
al die aansluitingen
al die overstappen
ze zijn onderdeel van mijn leven
met mijn moeder B.

Het zijn de ijkpunten in mijn leven
ze hebben altijd houvast 
herkenning 
en geruststelling gebracht.

Uit hersenonderzoek weten we dat trauma’s kunnen leiden tot 
veranderingen in de hersenen. Als we schokkende gebeurtenissen
meemaken of ons bedreigd voelen, zenden we instinctief signalen
uit naar anderen om ons te hulp schieten. Maar als niemand te hulp
schiet of gevaar blijft dreigen, treden oudere hersengebieden
in werking: de emotionele hersenen, die uit de zoogdierhersenen en
de reptielenhersenen bestaan.
Dan blokkeert het talige deel van het brein en schakelen we over
op primitievere manieren van overleven: vechten, vluchten of verstijven.
Stresshormonen zijn de motor van die reacties. Bij getraumatiseerde
kinderen en volwassenen is de stressreactie chronisch geworden.
Daardoor raakt het alarmsysteem in de hersenen verkeerd afgesteld.

Bessel van der Kolk
Augeo Magazine
Ditty Eimers
5 september 2020

(Óók nu komen de vogels weer hun nootjes halen.)
Vanuit de Spiral Dynamics verkeren mensen die te maken hebben 
met extreme stress of in een shock verkeren, zich in de beige zone 
van het waardesysteem en is voeding en liefdevolle verzorging 
het allerbelangrijkste.
In deze laag heb je toegang tot subtiele zintuiglijke waarnemingen, 
een uniek gevoel voor tijd en ruimte en een sterke verbondenheid 
met de natuur.

Leida Schuringa, 
Op weg naar erkenning, 
Stichting Divers, 
Den Bosch, 2000 
(Óók nu geeft de jaarkalender van Kandinsky kleur aan de dag.)

Nu zoeft mijn moeder B.
in hoog tempo
door al haar herinneringen.

Ik volg haar
zo veel mogelijk
zo ver mogelijk.

(Óók dit jaar bloeien de ‘paarse potjes’ van ouwe oma.)

Mijn moeder B. is een knokker
al haar hele leven lang.

Samen doen we 
er alles aan
om handen
en voeten
aan haar rouw te geven.

Mijn moeder heeft de regie
geeft de route aan
ik volg…………….

We stoppen waar
we afdwalen
waar de intensiteit belastend wordt.

We ruimen op 
waar herinneringen
haar blokkeren
want
‘een opgeruimd huis
is een opgeruimd hoofd’!

We kiezen voor kleur

waar vervangen
moet worden.

Dierbare herinneringen
krijgen hun eigen plek
waar ze gekoesterd worden.

Zo ontstaat er een tijdlijn
waarlangs mijn moeder B.
de weg naar het heden
kan vinden.

Mijn broer, zus en ik
nemen over
waar de zorgen haar belasten
regelen waar haar regie
het af laat weten.

Mijn moeder B. zoekt naar 
een nieuw
fragiel evenwicht.

Het verhaal van ons (boeddhistisch) Suttavada-huis en waarom het er niet komt

We zijn

eigenlijk

al best ver
met onze plannen.

We hebben een kavel

aan het water

op een goede plek
met een prima
zon-schaduwligging.

Een prachtig ontwerp
van onze vertrouwde architect
die ook ons Pentakelhuis heeft gebouwd
het Definitief Ontwerp ligt klaar.

Iedereen is welkom
in ons ‘Suttavada-huis’.

Ook dit huis
heeft een verhaal.

Het huis 
is verbonden
met de Suttava Foundation.

Een stichting voor ondersteuning
van projecten gebaseerd
op de leer van de Boeddha.

De stichting organiseert retraites
steunt monniken en nonnen
steun kloosters en retraite-centra
publiceert
is gericht op samenwerking.

Het Suttavada-huis
heeft een multi-functionele ruimte
voor training
coaching
dhamma-talks
stilte retraites
alle soorten van lessen
als ontmoetingsruimte
huiskamer.

Er is een kleine
aparte woon-eenheid
voor monniken
tijdelijke bezoekers
familie
B&B.

Het klopt
het past
het is een compleet plaatje.

We hebben het stopgezet.
Er gebeurt
te veel
in ons persoonlijk leven
waardoor we niet
de tijd
de aandacht
en de energie hebben 
die het vraagt.

Wie weet
ooit?!

Dag huis
Dag mooi fijn huis
Dag Suttavada-huis.

Wat is het temperament van mijn kind en hoe geef ik er richting aan?

Temperament
is een raar dingetje!

Iedereen heeft het
vroeg of laat
plopt het
altijd wel een keertje op.

Een volwassen temperament
is iets anders
dan een kinder temperament.

Een kinder temperament
reageert nog op

de temperatuur

de tijd van het jaar

de tijd van de dag

dat wat langskomt.

Kortom
het is er.

Als kind

geef je eraan toe

laat je het 
gebeuren.

Als volwassene
stuur ik
richt ik
kader ik
mijn temperament.

Als volwassene
leer ik mijn kinderen
hoe zij hun temperament
kunnen richten
sturen en
kaderen.

Dat is zo leuk met kinderen
je wordt er zelf
een leukere volwassene van
mits je natuurlijk
om kunt gaan 
met je eigen temperament.

Verdieping

Zo af en toe
zou ik dat temperament
van mijn kind
achter het behang willen plakken
of wegzetten op een plek
waar ik het eventjes niet zie.

Mijn oefening
als volwassenen
is mijn kind zijn temperament
te gunnen!

Mijn kind wil 
gerespecteerd worden in zijn
temperament
ongeacht zijn leeftijd
ongeacht zijn uitingsvorm.

Dat respect heeft mijn kind nodig
om te voelen
dat het er mag zijn
dat het oké is
dat ook zijn temperament er mag zijn.

Ik leer ik mijn kind
dat temperament iets is
dat komt
en weer gaat.

Ik leer mijn kind
hoe het zijn temperament 
kan ontladen
los kan laten.

Ik leer mijn kind 
dat ontspanning lucht geeft
en genezend werkt.

Zo zit er in tranen
van woede of verdriet
een bepaalde chemische stof
die als het in het lichaam
achterblijft zorgt
dat spanning  gevoeld blijft.

Wanneer ik 
het temperament van mijn kind
afwijs
op wil laten houden
negeer
dan
stapelt die chemische stof
zich op
en vindt het 
zonder controle een uitweg.

Ik geef mijn kind toestemming
om zijn temperament te voelen
het te mogen leven
het te uiten
passend bij leeftijd 
passend
bij normen en waarden
passend bij het moment 
passend bij de aanleiding
passend bij wat ikzelf
en mijn kind kan dragen.

Dan leert het
dat je temperament
een signaal is
van iets 
dat er iets aan de hand is.

Mijn kind confronteert
mij als ouder
voortdurend
met mijn eigen temperament
en hoe ik daarmee omga.

Het is mijn grootste opgave
tijd te nemen
om mijn eigen temperament
te mogen voelen
te onderzoeken
en te leren kennen.

Zo gun ik mijzelf
en mijn kind een kans
om je ‘temperament’ 
richting
en stuur te geven.

Mijn inspiraties zijn: 
Hanneke van Hasselt
Janusz Korczak
Rudolf Dreikurs
Het Theravada Boeddhisme.

Wat er zichtbaar is voorbij het lelijke van echt ‘ECHT’ oud zijn

Mijn vader J.
ligt in het ziekenhuis.

Hij heeft vorige week
zijn heup gebroken
en dat is
voor een bijna 91 jarige man
met veel fysieke belemmeringen
een ware uitdaging.

Samen met mijn moeder B.
hadden ze een fragiel
maar stabiel
en evenwichtig leven
gebaseerd op 65 huwelijk
liefde
trouw
en loyaliteit.

Door de val
de gebroken heup
en de operatie
is dat evenwicht verstoord.

Wanneer je niet meer
de beschikking hebt over
je fysieke krachten
de regie over je eigen lijf
en niet meer de snelheid 
in je reacties
zorgen de consequenties
van ouderdom
dat lelijke
en belemmerende
voor een vertraging
voor een afstand
naar de wereld
waar hij nu
noodgedwongen
deel van uitmaakt.

Het ziekenhuis.

Mijn vader 
wil weten wat er gebeurt
vraagt de reden van iets
en wil een stuk regie
maar in de wereld van het ziekenhuis
is 
te veel vragen
naar het ‘waarom’
niet handig
is er een limiet aan tijd
aan mogelijkheden.

Mijn vader heeft
die consequenties
te aanvaarden.

Het is een lelijk
schokkend
en confronterend proces.

Dan
is het ontroerend
om te zien
hoe mijn ouders
twee ÉCHT oude mensen
die zo hard werken
voor hun gezondheid
hun snelheid in verstand
en hun bestaan in de wereld
elkaar nog steeds weten te raken
met kleine gebaren
en woorden.

B. die tegen J. zegt: ‘Ik hou van je’.
J. die zegt: ‘Gelukkig maar, ik ook van jou’.

Het is prachtig
en zichtbaar
hoe 65 jaar liefde
vertrouwdheid
en wederzijds respect
dwars door de lelijkheid
van ouderdom
van aftakeling heen breekt
en
met een gestolen kus
hun liefde zichtbaar maakt
in een wonderschoon ‘samen’.

Ik ben trots op mijn ouders.
SUPER trots.
J. en B.: ‘Ik hou van jullie!’

Hoe raken onze zielen óóit los van ons huis?

Tien jaar

zijn we 

met hart

en ziel

verbonden

en verknocht

aan ALLES

Klik op de plaatje voor het filmpje

om

en in

ons huis.

Onze ziel
zit er vanaf het begin
volledig in
in de vorm
in de materialen
in de kleuren
in de geuren
en alles waar de vijfhoek
voor ons voor staat.

Hoe moet ik
hoe moeten wij
dit huis
ÓÓIT
loslaten?

Nou gewoon

het huis laat óns los!

Vanmorgen vroeg
bij het opstaan
lag één van de badkamerspiegel
op de grond
in 1000 stukjes.

Niet wij
laten het huis los.

Het huis
laat ons los.

Vele eeuwen werd de spiegel 
gebruikt voor bijgeloof.
Wanneer iemand was overleden
en deze lag opgebaard
moesten alle spiegels worden afgedekt.
Men geloofde namelijk
dat wanneer de overleden ziel
zichzelf in de spiegel zou zien
deze wel eens zou kunnen denken
'Mwah, not that bad, laat ik maar blijven'.
Er was nog een manier
om er voor te zorgen
dat de ziel niet bleef
en dat was het kapot maken van de spiegel.
De ziel kon dan loskomen.

Het huis heeft de spiegel
voor ons kapot gemaakt
en laat onze zielen gaan.

Wat een vierkant, een trapezium, een driehoek en een zandloper te maken hebben met loslaten

Als eerste hebben het vierkant
het trapezium
de driehoek
en de zandloper gemeen dat ze alle vier
het kunstwerk ‘Swing 4’
van Arie Berkulin vormen.

Het staat in Eindhoven
op het kruispunt van
Karel de Grotelaan en de Meerveldhovenseweg
het is gemaakt van cortenstaal
de afmetingen zijn 10.600×16.500×16.500 mm.

Mijn vader heeft er dit miniatuur van gemaakt.

Het verhaal gaat dat de kunstenaar
het idee kreeg voor het kunstwerk
bij het weggooien
van een verbogen vierkante lijst.

Een ander verhaal is dat het kunstwerk geplaatst werd
en de bewoners onderling in discussie kwamen
de één vond het een afschuwelijk vierkant
de andere vond het verschrikkelijk materiaal voor een driehoek
de volgende vond zon’n trapezium voor zijn deur nergens opslaan
er was iemand die de zandloper prachtig en symbolisch vond.

Van elkaar begrepen ze niet waar ze het over hadden
een overleg was dringend noodzakelijk om
een duidelijk antwoord te formuleren naar de gemeente
die het beeld wilde plaatsen.
Uiteindelijk is de brief naar de gemeente nooit geschreven
de omwoners konden niet tot een eenduidig besluit komen
over het beeld.

Nadat iedereen bij elkaar op bezoek was geweest
ontstond er een vorm van begrip
voor de zienswijze
en werd het duidelijk wat men vanaf de diverse kijkrichtingen zag.
Na een bezoek aan het beeld
besefte ik dat de plaats waar ik stond
de richting die ik keek bepaalde wat ik zag.

Ondanks de starheid en onbeweeglijkheid van het materiaal
voelde ik me toch uitgedaagd om te bewegen
rond te lopen
obstakels te omzeilen
en na meerdere rondjes
de schoonheid van het beeld te ervaren.
Ik besefte dat
de plaats waar ik stond
mijn ‘standpunt’
mijn ‘kijkrichting’
en de bijbehorende omstandigheden bepaalde wat ik rook, proefde, zag, dacht, hoorde en voelde.

Ik kon meevoelen met het vierkant
het jammer vinden dat de zon recht in mijn gezicht scheen waardoor ik mijn beeld niet scherp kreeg
me ergeren aan het verkeer dat toeterend om mij heen schoot bij het maken van mijn foto’s
over de hondenpoep die ik moest omzeilen om een goed beeld te krijgen.

Het maakte me trots dat ik mee kon bewegen met het kunstwerk
ik de uitdaging zag om iedere keer mijn beeld bij te stellen
de obstakels die ik tegen kwam te overwinnen.

Voor mij staat het beeld synoniem met transitie, verandering, moed, uitdaging.
Ik sta
met mijn leven
op dit kruispunt
er zijn grote veranderingen
ons huis is verkocht
het is nog niet duidelijk wat het volgende huis gaat worden
alles is nog open.
K. begint met een uitdagende nieuwe baan.
Mijn praktijk is door de corona stil komen te liggen
zak ik het weer opgestart krijgen?

Genoeg verandering
uitdaging
transitie
moed om het te doen.

Ik ben al tientallen rondjes gelopen rond mijn beeld van Swing
heb ieder standpunt ingenomen
om mijn kijkrichting te bepalen
een vorm van besef van de consequenties te krijgen
me in te leven welke uitdaging ik aan wil gaan.
Als tweede
voelt dit kleurrijke bolletje elastieken
als de consequenties
van mijn rondje op de Swing-rotonde.

Het staat symbool
voor alles waar ik mee verbonden ben
en wat ik los moet laten.

Alles kent zijn eigen (t)rekbaarheid
en veerkracht.

Komt er te veel kracht op het elastiek te staan
wordt het elastiek te ver opgerekt
gaat het lubberen
trekt het niet meer in zijn model
knapt het uiteindelijk.

Verhuizen zal zeker de rek uit sommige
van mijn elastiekjes halen.
Zo draai ik rondjes op mijn rotonde
en weet dat ik bij sommige afslagen
verliezen heb
dat ik los moet laten
om verder te kunnen.

Om de kleur
de waarde
van sommige van mijn elastiekjes
niet te verliezen
laat ik los.

Ze oprekken
uitrekken tot ze knappen
zorgt voor verlies van kleur
waarde en intentie
dat wil ik niet
dus laat ik los
laat ik gaan.

Mijn extravagante boompioen in #coronatijd

(26 maart 2020)
Ieder jaar
(7 april 2020)
loopt de spanning op.
(14 april 2020)
Het begint met
een knop
(20 april 2020)
die traag
en gestaag
groeit
(21 april 2020 (8.00 uur))
en na het eerste puntje
(21 april 2020 (17.00 uur))
roze
komt er
(22 april 2020 (8.00 uur))
een versnelling
(22 april 2020 (12.00 uur))
tot de bloem
(22 april 2020 (17.00 uur))
als het ware
openbarst
(22 april 2020 (18.00 uur))
en niet meer
te stuiten is.
Dit jaar zijn het
11 bloemen
die extravagant bloeien
en nieuwsgierige
bezoeker aantrekken.

Hoe geloofwaardig is straffen en belonen? #oorzaakengevolg

Zolang als ik me kan 
herinneren
heb ik iets met 
straffen en belonen
eigenlijk
iets TEGEN 
straffen en belonen.

Met eenzelfde felheid
en heftigheid
heb ik iets tegen
‘leren van je fouten’.

Voor mijn idee leer ik
NIKS door straffen
of belonen.
Leren van mijn fouten
zit er bij mij  sowieso
niet in.

Ik leer
wanneer ik weet hoe
‘oorzaak en gevolg’
werkt.

Wanneer ik 
mijn verantwoording neem
de gevolgen 
de consequenties
van mijn daden 
acties
of gedrag
ervaar
zie
besef
is dat een eerlijke 
realistische
leerzame situatie voor mij.

Wanneer aan de gevolgen
geen straf of beloning
wordt verbonden
wanneer ik mijzelf
om een gevolg 
niet straf
of beloon

is er ruimte
om naar de situatie te kijken
overwegingen te maken
te kiezen
verantwoordelijkheid te nemen
zodat mijn inzicht
en wijsheid groeit.

Bij mijn kinderen merkte ik
net als bij de tweeling
hoe snel ze inzien
dat ‘oorzaak en gevolg’ 
rechtvaardig is.

Soms is er geen natuurlijk gevolg
moeten we wachten
tot een nieuwe mogelijkheid
zich voordoet.

Soms kan ik het probleem
oplossen
door het met de kinderen
te bespreken
te zien wat ze zelf in te brengen hebben.

Ik leer mijn kind  
wat een gevolg 
kan zijn van zijn gedrag.

Wanneer ik
als ouder of
opvoedingverantwoordelijke
met mijn kind
in een machtsstrijd gewikkeld ben
ben ik geneigd logische gevolgen
als straf te gebruiken
waardoor het effect verloren gaat.

Ik hou mijzelf constant voor ogen:
‘Ik heb niet het recht iemand te straffen
ik heb de plicht te vertellen
wat reële consequenties zijn.

Ik heb niet het recht om mijn kind
mijn wil op te leggen
maar ik ben ook niet verplicht
toe te geven
of mee te bewegen met 
de nukken en onrechtvaardigheden
van mijn kind.

Zo had één van de zoons
geen zin om mee te eten
met de rest van het gezin
aan tafel
hij regelde zijn eten zelf wel.

Het cirkeltje was compleet
niet willen eten aan tafel
de ongezelligheid van zijn gedrag
honger op vreemde tijdstippen
de behoefte om te snoepen
er was geen gesprek over te voeren.

Tot we overgingen op
oorzaak en gevolg.

Zoonlief hoefde niet
met ons aan tafel te eten
wanneer hij dat niet wilde.

Maar aangezien we met elkaar
aan tafel aten 
wij de gezelligheid een 
belangrijk onderdeel vonden
van de maaltijd
kon hij er niet bij te zitten
wanneer hij niet met ons
wilde eten.

Vanaf dat punt was hij niet
betrokken bij onze maaltijden
at niet mee aan tafel.

Een halve week scharrelde zoonlief
zijn eigen kostje bij elkaar
op het tijdstip dat hij dat wilde.

Op een middag kondigde hij aan
dat hij gewoon weer aan tafel
mee wilde eten.

Voor de avondmaaltijd 
hadden we niet op hem gerekend
maar hij was van harte welkom
de volgende ochtend 
aan het ontbijt.

Zonder mokken of morren
scharrelde hij nog één keer
zijn maaltje bij elkaar
en schoof de volgende ochtend
met de rest aan tafel.

Hij vertelde dat het
omslachtig was
om zelf eten je eten bij elkaar
te moeten scharrelen
het erg ongezellig is om
alleen te eten.

Over mijn eigen schaduw stappen

Sinds het corona
zit ik 
veel makkelijker
aan de tafel

druk druk druk
met van alles

maar wel zittend.

Bij mijn goede voornemens
om het corona
te overleven
staat

dagelijks bewegen
de ene dag yoga oefeningen
de andere dag 
(langzaam) fietsen
naast K. wanneer hij 
hardloopt
of een vroege wandeling

Voor die vroege wandeling
moet ik wel
over
mijn eigen schaduw
stappen.

Maar
ík bén zó brááf
ik doe het gewoon!