Van je hobby je beroep maken: Professional Organizer (opruimcoach)

Het is altijd al mijn ‘dingetje’ geweest:
bakjes
doosjes
laatjes
mapjes
kistjes
en
mandjes.

Een kast
met laatjes.

opruimen

ordenen

sorteren

opbergen

of te organiseren.

Nu
heb ik mijn beroep er van gemaakt!

Ik mag mijzelf Professional Organizer noemen!

Ik help je
wanneer je door een ingrijpende persoonlijke verandering,
zoals een verhuizing, kleiner wonen, geboorte, nieuwe relatie, scheiding, ontslag, promotie, pensioen, wisseling van baan, ziekte of dood van een dierbare gaat.

Je je onzeker of verloren voelt en je niet meer weet hoe je verder moet met je spullen tijdens deze transitie.

Ik help je bij dit persoonlijke aanpassingsproces, dat hoort bij elke – positieve of negatieve – verandering.

Samen kijken we welke spullen overbodig zijn geworden,
niet meer nodig zijn
of wat je los kunt laten.

Ik bied handvatten, praktische oplossingen en help je zoeken naar welke spullen representatief zijn voor jou in een volgende fase van je leven!

Kijk op mijn site: Levensruimte.tips

K. is een held voor de tweeling, ze kijken écht naar hem op

Dat is natuurlijk
niet zo heel erg moeilijk

want K. is niet alleen
heel slim

heel sportief

een geduldige leraar

die de tweeling

alle ruimte geeft.

Hij leert ze

wat stilte
rust

respect
vertrouwen
innerlijke kracht is

en dan
doet hij óók nog eens
hele stoere dingen met ze.

Tja
maar dat opkijken
is natuurlijk wel onvermijdelijk
als je nog maar 1.10 meter bent
en K. 1.96 meter is.

 

Mijn moeder B. is in diepe rouw, hoe gaat zij verder zonder mijn vader J.

(De liefdevolle reacties op het overlijden van mijn vader J.)

Na het overlijden van mijn vader J.  
staat de wereld van mijn moeder B.
volledig op zijn kop.

(De rollator en de knop zijn niet gewenst maar noodzakelijk.)

70 Jaar hebben mijn vader J.
en mijn moeder B. een leven gedeeld.
Bijna een leven lang hebben zij elkaar
in evenwicht gehouden.

Mijn vader J. ondersteunde mijn moeder B.
onder haar arm
waardoor ze rechtop kon staan
lopen
haar evenwicht kon bewaren.

Na al die jaren is mijn vader J. vergroeid
naar de kant van mijn moeder B.

Vanwege haar handicap
was mijn vader J. mantelzorger
ergens in de laatste jaren
werd mijn moeder B. mantelzorgsters.

Mijn moeder B.
heeft tropenjaren geleefd.

(Ordening en opruimen zijn nu een onderdeel geworden van het dagelijks leven.)

De diepe rouw
het verlies
het besef dat een leven eindig is
de berusting dat het goed is zó 
strijden in haar hoofd en
in haar lichaam. 

De rouw heeft het leven
van mijn moeder B.
overgenomen.

(Opschrijven en de dingen blijven doen die je altijd deed zorgen voor ritme en regelmaat.)

Mijn moeder B. en mijn vader J.
waren zó lang samen 
waren zó verbonden 
dat er niet alleen iets fysieks
iets emotioneels 
maar ook iets chemisch verandert
in het lichaam van mijn moeder B.

De stresshormonen
hebben grote gevolgen
voor haar 90 jaar.

(Óók nu geeft de vijgenboom weer haar vruchten.)

Mijn moeder B. heeft nu
de vrije beschikking 
over al haar herinneringen
van de afgelopen 90 jaar
hun 70 jaar samen.

Ze kan bij iedere herinnering
willekeurig instappen
aansluiten
of overstappen 
waar ze herkenning ziet
in andere herinneringen.

Ik ken al de verhalen
al die aansluitingen
al die overstappen
ze zijn onderdeel van mijn leven
met mijn moeder B.

Het zijn de ijkpunten in mijn leven
ze hebben altijd houvast 
herkenning 
en geruststelling gebracht.

Uit hersenonderzoek weten we dat trauma’s kunnen leiden tot 
veranderingen in de hersenen. Als we schokkende gebeurtenissen
meemaken of ons bedreigd voelen, zenden we instinctief signalen
uit naar anderen om ons te hulp schieten. Maar als niemand te hulp
schiet of gevaar blijft dreigen, treden oudere hersengebieden
in werking: de emotionele hersenen, die uit de zoogdierhersenen en
de reptielenhersenen bestaan.
Dan blokkeert het talige deel van het brein en schakelen we over
op primitievere manieren van overleven: vechten, vluchten of verstijven.
Stresshormonen zijn de motor van die reacties. Bij getraumatiseerde
kinderen en volwassenen is de stressreactie chronisch geworden.
Daardoor raakt het alarmsysteem in de hersenen verkeerd afgesteld.

Bessel van der Kolk
Augeo Magazine
Ditty Eimers
5 september 2020

(Óók nu komen de vogels weer hun nootjes halen.)
Vanuit de Spiral Dynamics verkeren mensen die te maken hebben 
met extreme stress of in een shock verkeren, zich in de beige zone 
van het waardesysteem en is voeding en liefdevolle verzorging 
het allerbelangrijkste.
In deze laag heb je toegang tot subtiele zintuiglijke waarnemingen, 
een uniek gevoel voor tijd en ruimte en een sterke verbondenheid 
met de natuur.

Leida Schuringa, 
Op weg naar erkenning, 
Stichting Divers, 
Den Bosch, 2000 
(Óók nu geeft de jaarkalender van Kandinsky kleur aan de dag.)

Nu zoeft mijn moeder B.
in hoog tempo
door al haar herinneringen.

Ik volg haar
zo veel mogelijk
zo ver mogelijk.

(Óók dit jaar bloeien de ‘paarse potjes’ van ouwe oma.)

Mijn moeder B. is een knokker
al haar hele leven lang.

Samen doen we 
er alles aan
om handen
en voeten
aan haar rouw te geven.

Mijn moeder heeft de regie
geeft de route aan
ik volg…………….

We stoppen waar
we afdwalen
waar de intensiteit belastend wordt.

We ruimen op 
waar herinneringen
haar blokkeren
want
‘een opgeruimd huis
is een opgeruimd hoofd’!

We kiezen voor kleur

waar vervangen
moet worden.

Dierbare herinneringen
krijgen hun eigen plek
waar ze gekoesterd worden.

Zo ontstaat er een tijdlijn
waarlangs mijn moeder B.
de weg naar het heden
kan vinden.

Mijn broer, zus en ik
nemen over
waar de zorgen haar belasten
regelen waar haar regie
het af laat weten.

Mijn moeder B. zoekt naar 
een nieuw
fragiel evenwicht.

Open Monumentendag 2020: Raadhuis van Hilversum

Zaterdag 12 september 2020
was het Open Monumentendag.

Een perfect moment
om naar het Raadhuis
in Hilversum
te gaan.

Het belangrijkste werk
van Willem Marinus Dudok.

Ik hou van repeterende patronen
ordening
structuren.

In het Raadhuis
van meneer Dudok
kan ik mijn hart
ophalen.

Meneer Dudok heeft alles
ALLES
ontworpen.

Hij heeft er een totaalkunstwerk
van gemaakt
in strakke vormen 
mooie materialen
warme kleurstellingen
goud
blauw
en rood.

Het rood
is van de geraniums
in de plantenbakken
rondom het Raadhuis.

Hij was een perfectionist!

Zo werd de 80 km voegwerk
door één man gerealiseerd
om er voor te zorgen
dat de horizontale lijn
overal gelijk zou worden.

Of meneer Dudok
rekening gehouden heeft
met lange mannen
weet ik niet?

De klim

naar boven

in de klokkentoren

was wel een dingetje.

Volgens mij 
had meneer Dudok
geen rekening gehouden
met hoogtevrees
en de anderhalve meter 
van corona.

Het uitzicht was spectaculair
en maakte de klim
naar boven
en naar beneden
meer dan goed.

De route terug

was via de Raadzaal

door de gang
naar de trouwzaal

met een spectaculair
zicht 
op de binnentuin.

Wat is het temperament van mijn kind en hoe geef ik er richting aan?

Temperament
is een raar dingetje!

Iedereen heeft het
vroeg of laat
plopt het
altijd wel een keertje op.

Een volwassen temperament
is iets anders
dan een kinder temperament.

Een kinder temperament
reageert nog op

de temperatuur

de tijd van het jaar

de tijd van de dag

dat wat langskomt.

Kortom
het is er.

Als kind

geef je eraan toe

laat je het 
gebeuren.

Als volwassene
stuur ik
richt ik
kader ik
mijn temperament.

Als volwassene
leer ik mijn kinderen
hoe zij hun temperament
kunnen richten
sturen en
kaderen.

Dat is zo leuk met kinderen
je wordt er zelf
een leukere volwassene van
mits je natuurlijk
om kunt gaan 
met je eigen temperament.

Verdieping

Zo af en toe
zou ik dat temperament
van mijn kind
achter het behang willen plakken
of wegzetten op een plek
waar ik het eventjes niet zie.

Mijn oefening
als volwassenen
is mijn kind zijn temperament
te gunnen!

Mijn kind wil 
gerespecteerd worden in zijn
temperament
ongeacht zijn leeftijd
ongeacht zijn uitingsvorm.

Dat respect heeft mijn kind nodig
om te voelen
dat het er mag zijn
dat het oké is
dat ook zijn temperament er mag zijn.

Ik leer ik mijn kind
dat temperament iets is
dat komt
en weer gaat.

Ik leer mijn kind
hoe het zijn temperament 
kan ontladen
los kan laten.

Ik leer mijn kind 
dat ontspanning lucht geeft
en genezend werkt.

Zo zit er in tranen
van woede of verdriet
een bepaalde chemische stof
die als het in het lichaam
achterblijft zorgt
dat spanning  gevoeld blijft.

Wanneer ik 
het temperament van mijn kind
afwijs
op wil laten houden
negeer
dan
stapelt die chemische stof
zich op
en vindt het 
zonder controle een uitweg.

Ik geef mijn kind toestemming
om zijn temperament te voelen
het te mogen leven
het te uiten
passend bij leeftijd 
passend
bij normen en waarden
passend bij het moment 
passend bij de aanleiding
passend bij wat ikzelf
en mijn kind kan dragen.

Dan leert het
dat je temperament
een signaal is
van iets 
dat er iets aan de hand is.

Mijn kind confronteert
mij als ouder
voortdurend
met mijn eigen temperament
en hoe ik daarmee omga.

Het is mijn grootste opgave
tijd te nemen
om mijn eigen temperament
te mogen voelen
te onderzoeken
en te leren kennen.

Zo gun ik mijzelf
en mijn kind een kans
om je ‘temperament’ 
richting
en stuur te geven.

Mijn inspiraties zijn: 
Hanneke van Hasselt
Janusz Korczak
Rudolf Dreikurs
Het Theravada Boeddhisme.

Mijn vader J. is overleden, hij werd 90 jaar

Op zondag
aan het einde 
van een extreme hittegolf
met een donderend onweer
als slotakkoord
is mijn vader J.
overleden.

Ik weet dat mijn vader J.
plaats maakt voor nieuw leven.
Ik weet dat mijn vader J.
zijn achterkleinkind ergens onderweg tegenkomt.
Ik weet dat mijn vader J.
onder de stem van K. zijn weg heeft gevonden.

Vandaag is de begrafenis

met een dienst
in het kerkje
waar mijn ouders
vele voetstappen hebben 
waar ze kerkelijk actief waren
bij een kerkgemeenschap
die hen koestert.

De kerk
het geloof
hun geloof samen
heeft altijd
centraal gestaan.

Op een moderne
eenvoudige
en stevige manier
droegen zij hun geloof uit.

Voor mijn vader J.
was de tekst uit
Prediker 9 fundamenteel:

‘Dus eet je brood met vreugde
drink met een vrolijk hart je wijn.
Draag altijd vrolijke kleren
kies een feestelijke geur.
Geniet van het leven 
met de vrouw die je bemint.
Geniet op alle dagen van je leven.
Doe wat je hand  vindt om te doen.’

Mijn moeder B.
wil lied 280
op de liturgie
voor haar kleinkinderen
zodat ze beseffen
dat het leven doorgaat
ze deel zijn
van een lange keten
van mensen:

‘Dit huis van hout
en steen
dat lang de stormen
heeft doorstaan
waar nog de wolk
gebeden hangt
van wie zijn voorgegaan.

Mijn moedige moeder B.
heeft 
tijdens de dienst
naast de kist
van haar man
mijn vader J.
met vaste 
rustige
en ervaren stem
verteld
over hun leven 
samen
en wat zij
voor elkaar betekenden.

De kleinkinderen
brengen hem
naar zijn laatste rustplaats
op het kerkhof
achter het kerkje.

Waar hij
met waardigheid
respect 

en verdriet
wordt begraven.

Kleinzoon G.
bleef achter
bij het dichtgooien
van het graf
want

handen zijn zachter
stemmen zijn vriendelijker
aandacht is gerichter
wanneer een dierbare
waakt over het graf.

Ik ben verdrietig.
Ik heb ook een gevoel van blijheid.

Verdrietig
omdat ik mijn vader mis!
Verdrietig
omdat ik zie
hoe mijn moeder
na 65 huwelijk
haar evenwicht moet hervinden.
Verdrietig
omdat een mooi mens
er niet meer is.

Blijheid
omdat 90 jaar
een mooie leeftijd is.
Blijheid dat er een einde is
wanneer ouderdom
zijn lelijkste kant laat zien.
Blijheid vanuit het besef
dat doodgaan
bij het leven hoort
en mijn vader J.
veel dierbaars
achterlaat.

Wat er zichtbaar is voorbij het lelijke van echt ‘ECHT’ oud zijn

Mijn vader J.
ligt in het ziekenhuis.

Hij heeft vorige week
zijn heup gebroken
en dat is
voor een bijna 91 jarige man
met veel fysieke belemmeringen
een ware uitdaging.

Samen met mijn moeder B.
hadden ze een fragiel
maar stabiel
en evenwichtig leven
gebaseerd op 65 huwelijk
liefde
trouw
en loyaliteit.

Door de val
de gebroken heup
en de operatie
is dat evenwicht verstoord.

Wanneer je niet meer
de beschikking hebt over
je fysieke krachten
de regie over je eigen lijf
en niet meer de snelheid 
in je reacties
zorgen de consequenties
van ouderdom
dat lelijke
en belemmerende
voor een vertraging
voor een afstand
naar de wereld
waar hij nu
noodgedwongen
deel van uitmaakt.

Het ziekenhuis.

Mijn vader 
wil weten wat er gebeurt
vraagt de reden van iets
en wil een stuk regie
maar in de wereld van het ziekenhuis
is 
te veel vragen
naar het ‘waarom’
niet handig
is er een limiet aan tijd
aan mogelijkheden.

Mijn vader heeft
die consequenties
te aanvaarden.

Het is een lelijk
schokkend
en confronterend proces.

Dan
is het ontroerend
om te zien
hoe mijn ouders
twee ÉCHT oude mensen
die zo hard werken
voor hun gezondheid
hun snelheid in verstand
en hun bestaan in de wereld
elkaar nog steeds weten te raken
met kleine gebaren
en woorden.

B. die tegen J. zegt: ‘Ik hou van je’.
J. die zegt: ‘Gelukkig maar, ik ook van jou’.

Het is prachtig
en zichtbaar
hoe 65 jaar liefde
vertrouwdheid
en wederzijds respect
dwars door de lelijkheid
van ouderdom
van aftakeling heen breekt
en
met een gestolen kus
hun liefde zichtbaar maakt
in een wonderschoon ‘samen’.

Ik ben trots op mijn ouders.
SUPER trots.
J. en B.: ‘Ik hou van jullie!’

Hoe raken onze zielen óóit los van ons huis?

Tien jaar

zijn we 

met hart

en ziel

verbonden

en verknocht

aan ALLES

Klik op de plaatje voor het filmpje

om

en in

ons huis.

Onze ziel
zit er vanaf het begin
volledig in
in de vorm
in de materialen
in de kleuren
in de geuren
en alles waar de vijfhoek
voor ons voor staat.

Hoe moet ik
hoe moeten wij
dit huis
ÓÓIT
loslaten?

Nou gewoon

het huis laat óns los!

Vanmorgen vroeg
bij het opstaan
lag één van de badkamerspiegel
op de grond
in 1000 stukjes.

Niet wij
laten het huis los.

Het huis
laat ons los.

Vele eeuwen werd de spiegel 
gebruikt voor bijgeloof.
Wanneer iemand was overleden
en deze lag opgebaard
moesten alle spiegels worden afgedekt.
Men geloofde namelijk
dat wanneer de overleden ziel
zichzelf in de spiegel zou zien
deze wel eens zou kunnen denken
'Mwah, not that bad, laat ik maar blijven'.
Er was nog een manier
om er voor te zorgen
dat de ziel niet bleef
en dat was het kapot maken van de spiegel.
De ziel kon dan loskomen.

Het huis heeft de spiegel
voor ons kapot gemaakt
en laat onze zielen gaan.

Natuurlijke en Logische Gevolgen #oorzaakengevolg deel 1: Uit de strijd stappen

Na afloop van de persconferentie op 21 april 2020 stelde een journalist aan premier Rutte een heel boeiende vraag; ‘Al weken zegt u dat Nederland zich voorbeeldig gedraagt. En wat krijgen we ervoor terug?! Nog eens drie weken verlenging…Hoe rijmt u dat met elkaar?’

Tja dacht ik, dit gaat over beloning, een beloning voor het goede gedrag?

Wat gebeurt er wanneer ik mijn taart in de oven zet en hem vergeet? Het natuurlijke gevolg is dat mijn taart verbrandt.
Al van jongs af aan heb ik een weerstand tegen straffen en belonen. Straffen, en dat geldt ook voor belonen, is gebaseerd op macht en heeft alleen effect op korte termijn. Bij straf ligt de nadruk op mijn gedrag en niet op de consequenties ervan. Het legt de verantwoordelijkheid en de controle buiten mijzelf. Het enige waar ik misschien heel goed in ga worden, is het vermijden van situaties waarin ik gestraft kan worden of misschien heb ik juist die straf er wel voor over. Wanneer ik mijn straf heb gekregen voelt het als een soort betaling en kan ik het de volgende keer weer doen. Mijn ware zoektocht naar de kern van het niet geloven in straffen en belonen, maar naar denken en handelen in ‘oorzaak en gevolg’ begon toen mijn kinderen klein waren.

Wat kan ik doen als ik vind dat mijn kind niet gestraft hoeft te worden als het zich misdraagt en ook niet beloond als het goed gedrag laat zien?

Een van de zoons vergat iedere keer weer zijn sap en fruit mee naar school te nemen. Op het moment dat ik dat ontdekte, sprong ik op de fiets, bracht ik het onmiddellijk naar school en liet ik hem weten dat ik het gebracht had. Ik vertelde hem dat het niet handig was, dat ik ervoor op pad moest en dat het de les verstoorde. Ik hoopte hem op deze manier duidelijk te kunnen maken dat het me slecht uitkwam, omslachtig was en veel tijd kostte om hem iedere keer zijn sap en fruit na te brengen.

Meestal raakte zoonlief dan uit zijn humeur, reageerde een soort van nukkig en prompt vergat hij de volgende keer zijn sap en fruit weer. We zaten in een soort cirkeltje, een cirkeltje waar ik mijzelf vrijwillig in had gemanoeuvreerd door mijn ideeën over een goede moeder willen zijn. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat hij de enige in de klas was zonder fruit en sap. Ik had tijd en moeite gedaan om het klaar te maken en het idee dat de juf, en de andere ouders, er iets van zouden vinden hielden mij vast in het cirkeltje. Ik gaf mijn zoon de schuld, want als hij gewoon zijn sap en fruit meenam dan had ik al die gedachten en gevoelens niet. Probleem opgelost.

Wat is het natuurlijke gevolg als je je sap en fruit vergeet? Dat je in de klas niets te drinken of te eten hebt terwijl de andere kinderen hun sap drinken en hun fruit eten! Je hoort er niet bij en je krijgt honger. Om uit het cirkeltje stappen besloot ik niet langer verantwoordelijk te willen zijn voor het meenemen van zijn sap en fruit naar school. Wanneer hij het de volgende keer zou vergeten zou hij in de klas zitten zonder sap en fruit. Het zou geen nut hebben om daarover tegen mij te mopperen of boos op mij te worden. Het is tenslotte niet mijn probleem.

Zoonlief was het ondertussen natuurlijk zo gewend dat ik hem zijn sap en fruit achterna bracht dat de kans groot was dat hij gefrustreerd zou raken. Ik had hem eraan laten wennen dat hij zijn sap en fruit nagebracht kreeg. Dus werd het tijd om zoonlief op de hoogte brengen dat híj een probleem had en niet ík . Ik vertelde hem wat mijn plan was, hoe ik het ten uitvoer ging brengen en wat mijn antwoord zou zijn wanneer hij tegen de consequenties aanliep: ‘Wat vervelend dat je je sap en fruit vergeten bent.’ (Waar nodig zou ik school ook inschakelen, zodat niet iemand anders hem sap of fruit zou geven.) Vanaf dit punt mocht zoonlief zelf leren, ervaren en kiezen wat hij belangrijk vindt.

Wat doe ik wanneer ik geloof dat straffen en belonen eigenlijk alleen op korte termijn werkt en ik er zelf een lelijk mens van dreig te worden?

 Mijn grootste oefening is om mijn mond te houden, niet toe te geven aan mijn onwillekeurige beweging om hem zijn sap en fruit na te brengen. Ik zou mijzelf bevestigen dat ik júist een goede moeder zou zijn door hem zelf zijn verantwoording te laten nemen. De eerstvolgende keer zou ik het puntje van mijn tong afbijten en vooral niet zeggen dat het misschien een goede les voor hem is, want dat zou de consequentie onmiddellijk veranderen in een straf. Het gaat erom dat ik de woorden kies die het mijn kind duidelijk maken dat er een keuze is, een mogelijkheid om zijn problemen zelf op te pakken en dat hij niet iets moet omdat wij dat willen.

Het idee dat mijn kind honger zou lijden wanneer hij zijn sapje en fruit niet bij zich had, het idee dat ik geen goede moeder zou zijn wanneer ik er niet voor zou zorgen dat hij het kreeg, het idee dat hij het enige kind in de klas zou zijn zonder sap of fruit, zorgde ervoor dat ik mijn fietst pakte en de weg naar school voor de tweede keer aflegde. Stap voor stap moest ik dit voor mijzelf ontleden en beseffen dat het hooguit een onplezierig hongerig gevoel geeft waar hij de rest van de ochtend mee rond zou lopen, maar dat zijn lichaam daarvan geen schade zou ondervinden. Dat ongemak zou goed van pas komen om zoonlief ertoe te brengen er voortaan aan te denken zijn sap en fruit mee te nemen. Ik moest beseffen dat mijn ‘goede’ moederschap niet zou afhangen van het missen van zijn sap of fruit. Ik heb niet het recht de verantwoordelijkheid van mijn zoon op me te nemen en evenmin heb ik het recht de gevolgen van zijn daden voor mijn rekening te nemen. Die moeten hij zelf dragen.