Fundamenteel is niet hetzelfde als belangrijk

Na een aantal jaren Home-Start, Match en  BOR ben ik weer,
sinds een paar maanden,
terug bij Match.

Het maatjesproject voor jongeren van 4 tot 24 jaar van Humanitas in Almere.
Het is vertrouwd om weer coördinator te zijn bij Match. 

 

Ik word altijd blij van vrijwilligers
en van kinderen.

Ik werk 17 jaar voor de Vereniging Humanitas.
De waarden van Humanitas zijn een fundamenteel gegeven.
Niet alleen voor mijn werk
maar ook voor mijn persoonlijk leven.

 

Voor mij zit de kracht,
in het werken met ouders, kinderen en vrijwilligers,

 

in de aandacht

 

die naar het kleine en het positieve gaat.
Naar dát wat er goed gaat.

Ook wanneer het even tegen zit,
wanneer er drama is dat een leven lang meegaat
of een lijden dat ik niet begrijp.

Bij veel van de kinderen
en ouders bij Match
gaat het soms gewoon niet goed.
Er is onmacht, onkunde of onmogelijkheid.

Wanneer dan de aandacht naar
dat kleine, dat hoopvolle en het positieve gaat
veranderd er iets.
Het betekent niet
dat alles beter zal gaan worden of het ineens leuker wordt.
Het betekent wel
dat er hoop, verwachting en er de mogelijkheid tot verandering is.

Humanitas zorgt voor het fundament.
Vrijwilligers zijn belangrijk.

 

‘fundamenteel betekent niet hetzelfde als belangrijk’.

Het heeft even geduurd
voor ik het concept van fundamenteel en belangrijk in de gaten had.
Ik heb er van K. over geleerd.
We hebben het er vaak over.

 

Fundamenteel kan soms heel alleen of eenzaam voelen.
Wanneer het als resultaat terugkomt in je handelen is het belangrijk.

 

Het werd mij pas helder en duidelijk bij de bouw van ons huis.

Het zit zo:
De fundering van ons huis is fundamenteel
maar niet meer belangrijk nu we er wonen.

Zonder fundering heeft ons huis geen basis, geen stevigheid en geen draagvlak.
Sinds we in ons huis wonen denk ik niet meer aan de fundering.
Nooit meer eigenlijk.
Alleen vandaag denk ik er weer eventjes aan.

Ik ben nu voornamelijk bezig met het wonen, het onderhouden en genieten van ons huis.
Dat is gewoon belangrijk.

Iedereen van ons hofje heeft dezelfde fundering.
Vanuit dezelfde noodzakelijkheid van basis, stevigheid en draagvlak.
De huizen die we, op die fundering, gebouwd hebben zijn allemaal verschillend.
Ze verschillen in bouw, in inrichting en hoe ze worden onderhouden.
Ieder naar zijn eigen smaak, idee en mogelijkheid.
En iedereen,
iedereen vind zijn eigen huis uniek.
Iedereen vind zijn eigen huis belangrijk.
En dat is natuurlijk ook zo.

Zo beschouw ik de opvoeding van onze drie zoons ook als fundamenteel
maar niet meer belangrijk nu ze hun eigen leven leiden.
Alle drie maken ze hun eigen keuzes, hebben hun eigen ideeën en geven ze een eigen invulling aan hun leven.
Ook verschillen ze erg van elkaar.
Op sommige vlakken begrijp ik die invulling van hun leven niet.
Zie ik ook geen herkenning.

Bij alle drie herken ik wel hun fundament.
Het fundament dat ik ze mee heb gegeven.

Fundamentele zaken zijn, voor mij, het makkelijkst weer te geven in quotes:
– ieder mens heeft recht op zijn eigen problemen en inzichten
– ieder mens wil leren en groeien ongeacht zijn belemmeringen
– je hoeft mensen niet te vertellen wat ze zelf weten

Ten aanzien van mijn zoons helpt het mij om me niet te bemoeien met hun leven.
Hen niet ‘mijn’ belangrijk op te dringen.
Bij Match helpt het mij om weg te blijven bij datgene wat ik niet kan veranderen.
Durf ik aanwezig te zijn en begripvol voor wat niet goed gaat.

Fundamenteel is vaak niet zichtbaar.
Dat is soms wel eens jammer.

Waarin ben jij fundamenteel?

 

 

 

 

 

Hé meneer de donateur, het was zo ver!

Bij BOR was er eens een hele blije vader
die een hele aardige donateur werd.
Hij schonk ons geld.
We gingen daar, met alle vrijwilligers, een heel leuk uitje van doen.

 

Op een zonnige zondag gingen we met zijn allen naar
de Kemphaan in Almere.

 

Voor een workshop fotograferen met je smartphone van Nico.

 

Het werd een gezellige, inspirerende en verbindende dag.

 

Waar ik ook nog volop over heb getwitterd.

 

Na afloop hadden we een smaakvolle lunch.

 

We hebben veel lol gehad.

 

En vooral veel geleerd.
DANK donateur.
Dank Nico.
Dank Buitengewoon Lekker
en uiteraard, niet te vergeten,
DANK aan alle vrijwilligers van BOR.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van die anonieme donateur en wat we met het geld doen.

Beste meneer de anonieme donateur.
Ik hoop dat u niet alleen een anonieme donateur bent maar ook dat u alles over BOR volgt.
We willen u graag laten weten dat we heel blij zijn met uw gift en we vertellen u graag wat we gaan doen.

We zijn op verkenning geweest.

En uiteindelijk op een hele mooie plek terecht gekomen.
Bij Stadslandgoed de Kemphaan in Almere.
Een prachtige plek.

 

We gaan er heel lekker eten bij Bosrestaurant Buitengewoon Lekker.

 

Kijk K en ik hebben alvast een voorproefje gedaan.

 

Maar eerst hebben we Nico Brons uitgenodigd
en die gaat ons alles vertellen, leren en laten oefenen tijdens

 

een workshop smartphonefotografie.

 

We moeten nog even wachten tot het zover is maar we kunnen alvast voorpret hebben.
En een beetje dromen.

Deze buizerd is opgezet
maar zou het niet mooi zijn om daar…..
daar op het stadslandgoed……..
nee, gewoon maar even blijven dromen.

 

 

 

 

 

 

 

Hoe je van reizen in de war kunt raken.

Kijk ik heb mijn hardloopschoenen aan.
Het is vroeg.

 

Owww daar is K ook.
En koffie.

K. gaat werken.
Dan ben ik op reis, toch?

 

Eens kijken waar ik ben?

 

Dit komt me bekend voor.

 

En dit ook.

 

Ja hoor.
Ik ben in Amsterdam.
Niks reizen.
Ik heb een afspraak met een collega van BOR.
We gaan kennismaken.

 

Oh, dan ken ik de weg.
Hier ben ik al eens eerder geweest.

 

Hier heb ik WiFi.
Mijn Ipadje kent het wachtwoord nog.

 

En toiletten.
Niet onbelangrijk.

 

Nu op zoek naar mijn nieuwe collega.
We kennen elkaar nog niet.
Alleen van een plaatje.

 

Ja hoor, daar is ze.
Geen probleem met de herkenning.
Hé A, fijn dat je mijn collega bent!
Prettig met je kennis te maken.

De week van de grote contrasten, de kleine dingen en een grote gift.

Hoe mooi is het om de lente zo volop om je heen te hebben.

 

De buurdames in onze ‘bijna’ achtertuin zijn nl. moeder geworden.

 

Tussen de winterse sneeuw- en hagelbuien door.

 

Bij BOR zijn het de kleine dingen die het doen.
Zoals M die nu betaald werk heeft.

 

P die supernieuws heeft. Gefeliciteerd P.

 

De kleine gehaakte BORbeertjes van P, om cadeau te doen aan de kinderen.

 

En van vader en zoon die gewoon, zittend op de grond, samen een spelletje doen.

 

En…oh ja. Nog een héél groots iets voor BOR.
We hebben een anonieme donateur.
Iemand die blij is met het werk van de vrijwilligers bij BOR.
We kregen geld voor een vrijwilligersuitje.
DANK anonieme donateur.
Ik hoop dat je een volger bent van BOR op Twitter en je wellicht ook Eggie volgt op zijn zoektocht.
We zullen je op de hoogte houden.

Ik ben van het ‘Geweldloos Verzet’ en eindeloos positief.

Stiekem ben ik een beetje jaloers op Elja. Zij kan voor haar werk gewoon zeggen dat ze iets haat of shit vindt.

Dan zou ik gewoon in dit plogje kunnen zeggen: ‘ik haat het dat ouders bij BOR………’. Iedereen snapt wel dat ouders in vechtscheidingen niet de gezelligste zijn. En al helemaal niet wanneer ze door de rechter gestuurd worden.

Er is ook een stukje in mij dat zo denkt. Een klein stukje. Ik check regelmatig of het nog klein is. Voor de rest besteed ik er niet al te veel aandacht aan, want alles waar je aandacht aan besteedt, groeit.

Van die gedachte maken we handig gebruik bij BOR. We zoeken altijd naar het positieve. We zijn bij BOR ook altijd een beetje van het provocatieve en gaan met warmte en humor om met de situatie.

En dan verandert er niet zo heel veel hoor. De ouders bij BOR blijven soms gewoon strijden. Want eigenlijk zijn vechtende gescheiden ouders heel voorspelbaar en saai. En dat is heel handig om te weten. Als BOR worden we dan ook een beetje saai en voorspelbaar. We gaan dan over op ‘Geweldloos Verzet’ van professor Haim Omer:

  • we doen niet mee aan de beschuldigingsdiscussies
  • we blijven met ‘niet oordelend taalgebruik’ buiten de strijd
  • we spreken op een positieve manier expliciet uit wat we verwachten
  • we blijven zonder discussie of oordeel aanwezig wanneer grenzen overtreden worden
  • we spreken waardering uit voor wat goed gaat.

Bij BOR heb ik kunnen oefenen en leren kijken we naar wat goed gaat. Waar je blij van wordt of wat je aangenaam treft. Dan blijft de rest gewoon bestaan maar daar ligt dan niet de focus op.

En dat stukje van mij dat al dat lelijke ziet, is gewoon mijn probleem.

Ik ga op zoek naar de complimenten.

 

Neem nou gistermorgen.

We wonen in een nieuwbouwwijk en de bestrating wordt nu aangelegd. Er is een stukje in mij dat van ordening, netheid en harmonie houdt. Daar word ik helemaal blij van.

 

Vanuit de ‘bijna’ gewoonte om te benoemen wat positief is, dacht ik ‘hé, laat ik die jongens nou eens bedanken voor hun werk’. Nadat ik enige moed had gevat, ben ik naar ze toe gestapt. Nadrukkelijk gaan staan, en een beetje gekucht tot ik de aandacht had:’ik wil jullie bedanken voor het aanleggen van de straat, dat het hier mooi wordt. Iedere ochtend, als ik langs loop maakt het me blij’.

De glazige blikken spraken boekdelen.

 

Bij BOR hebben we het wenskistje met spulletjes waar je blij van wordt.

 

We willen ouders en kinderen blij maken.

 

Wanneer je blij bent, kan je niet meer boos zijn. Behalve voor mensen die het niet willen (be)grijpen, die blijven boos.