Het gaat maar gewoon over een rode schoen en een roze sok.

 

Dag vader met de rode schoen.

 

Dag moeder met de roze sok.

 

Dag stomme rode schoen.

 

Nee, dag stomme roze sok.

 

Nee, jij hebt pas een stomme rode schoen.

 

Nee, jij hebt pas een stomme roze sok.

 

Jij bent stom met die stomme rode schoen.

 

Nee, jij bent stom met die stomme roze sok.

 

Jij bent stom. Nee, jij bent stom.

 

Tjeetje jullie zijn stom. Het gaat om jullie kind.

Vrij vertaald naar:

Dag Papegaai, zei de Pinguïn.
Dag Papegaai, zei de Papegaai.
Nee, zei de Pinguïn, jij moet dag Pinguïn zeggen.
Nee, zei de Papegaai, jij moet dag Pinguïn zeggen.
Nee, zei de Pinguïn, ik ben een Pinguïn.
Nee, zei de Papegaai, ik ben een Pinguïn.
Jij bent een Papegaai, zei de Pinguïn.
Jij bent een Papegaai, zei de Papegaai.
Stomme Papegaai, zei de Pinguïn.
Stomme Pinguïn, zei de Papegaai.

Erik van Os

Alle ouders zijn ‘trots en blij met de geboorte’ van hun kind, maar ze zijn niet altijd blij met elkaar.

Alle vaders en moeders houden van hun kind wanneer het geboren wordt.

 

Alle stekeligheden van het leven worden even vergeten.

 

Ze zijn gewoon blij met hun kind.

 

Maar het kan gewoon gebeuren dat die rode schoen en die roze sok ineens weer belangrijk worden. Want nou ja vaders en moeders zijn ook gewoon mensen.

 

En wanneer dat té veel en té vaak gebeurt, lijkt het wel of ze in hun eigen glazen huisje gaan zitten. Ze vergeten dat ze een kind hebben waar ze van houden.

 

Als kind sta er je er dan ineens helemaal buiten. Zoiets als een klein lichtpuntje, maar wel op afstand.

 

Je kunt roepen wat je wilt maar je zit als het ware vastgeplakt aan de buitenkant van hun glazen huis. Ze zien je wel maar ze horen je niet.

 

En soms moet er gewoon iemand roepen: ‘STOP, kom uit je glazen huis. Kijk naar je kind. Jullie hoeven elkaar niet meer aardig te vinden of in één huis te wonen. In het bijzijn van je kind doe je de ‘koetjes en de kalfjes’en zorg je dat je het goed hebt.’

 

Bij Humanitas BOR roepen wij dat heel hard, maar eigenlijk vinden wij dat iedereen dat moet roepen.

Vrij vertaald naar:

Ideaalbeelden

Mensen hebben een beeld van hun ideale partner. Dit ideaalbeeld is hen opgedrongen door de maatschappij, door ouders, door de film, door verkeerde vrienden. Als er iemand voorbijloopt die toevallig op hun ideaalbeeld lijkt, dan projecteren mensen dat beeld zo groot over deze persoon heen, dat zij de echte persoon niet meer kunnen zien. Zij zien alleen hun eigen ideaalbeeld, dat kan lopen en praten en vrijen, en worden daar verliefd op. Vervolgens gaan zij een relatie aan met hun ideaalbeeld en daar kunnen ideaalbeelden slecht tegen. Ideaalbeelden vervagen onder de invloed van tijd. Het vergrootglas van een gemeenschappelijk gevoerd huishouden doet de rest: de echte partner komt tevoorschijn.

Sommige mensen hebben geluk, die kunnen het goed vinden met deze persoon. Andere mensen zijn minder fortuinlijk: hun partner blijkt een onmens, een gek, een oninteressante figuur. De reactie van de meeste ongelukkigen op deze situatie is even begrijpelijk als tragisch: zij gaan proberen hun partner te veranderen. Dit is tot mislukken gedoemd. Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, om mensen te veranderen. Het is nog drie keer onmogelijker om mensen te veranderen in een ideaalbeeld. Het einde van dit liedje is meestal, dat mensen ongelukkig worden. Vroeger werden ze samen ongelukkig, nu gaan ze uit elkaar en worden ongelukkig.

Ongeveer dit verhaal vertel ik met enige regelmaat aan mensen die met relatieproblemen bij me komen. Als ik het heb verteld, valt er een stilte. Ik wacht dan totdat iemand vraagt: ‘Dus we moeten uit elkaar?’ En dan zeg ik: ‘Nee, maar er is een grens aan wat jullie met mij kunnen bereiken. Ik kan jullie niet veranderen en jullie kunnen elkaar niet veranderen. Het enige dat jullie kunnen leren is ruzie maken, want de manier waarop jullie dat nu doen is hopeloos ineffectief. Meestal zeg ik dat Schopenhauer en Freud mijn verhaal hebben bedacht. Tegenwoordig vinden genetici steeds meer bewijzen voor de stelling dat persoonlijkheidskenmerken zijn ingebakken, dus daar kan ik fijn mee schermen. En sinds vorige week kan ik ook dokter Dick Barelds aanvoeren. Barelds promoveerde in Groningen op onderzoek naar de invloed van karakter op intieme relaties. Zijn conclusie: mensen die een relatie aangaan, hebben geen idee wie ze voor zich hebben. Pogingen om de partner te veranderen zijn zinloos. Als de liefde voorbij is heeft repareren geen zin. Als de liefde er wel is, moeten mensen leren aangeven wat ze willen en vechten voor hun belangen. Dat is iets heel anders dan toegeven voor de lieve vrede.

Gaat dus heen, mensen, hou van elkaar en maak ‘effectief’ ruzie.

Het Volkskrant Magazine

15 februari 2003

PSYCHO

Jean-Pierre van de Ven

 

Wanneer vaders en moeders er samen niet meer uitkomen gaan ze naar BOR.

Wanneer vaders en moeders er echt niet meer samen uitkomen, over die rode schoen en die roze sok, dan roepen ze: ‘laten we maar naar BOR gaan’.  Ook stuurt de rechter ze wel eens.

 

En tegen die tijd dat de kinderen naar BOR gaan is hun rugzakje gevuld met verdriet over de ruzies. Soms hebben ze één ouder al een tijdje niet gezien.

 

Bij BOR hebben we dan het troostbankje van P. Zij is al heel lang vrijwilligster bij BOR en heeft het troostbankje gemaakt.

 

P. (en alle andere vrijwilligers) zorgt dat het gezellig is voor de kinderen. Bij BOR doen wij altijd de koetjes en de kalfjes en zorgen we dat we het goed hebben. Kijk maar P. is het koetje op het bankje.

 

Die giraf op het bankje is M. Een giraf heeft een hele lange nek en kan over alles heen kijken. Dat doet M. ook. Zij kijkt of het met iedereen goed gaat. Ze verteld wat we bij Humanitas BOR doen.

 

We praten met vader.

 

We praten met moeder.

 

Allebei mogen ze 1 x vertellen waarom ze zo ’n hekel hebben aan het rode schoentje, waarom ze  een hekel hebben aan het roze sokje en de ruzies die ze daarover maken.

 

Dan zeggen we bij BOR: ‘STOP met ruzie zoeken en zeuren over die rode schoen en die roze sok, dat is niet goed voor kinderen. Jullie kind is voor de helft rode schoen en voor de helft roze sok. Jullie zijn ‘samen’ ouders.

 

Bij BOR doen ook de vaders en moeders de ‘koetjes en kalfjes’, zorgen ze dat ze het ‘goed’ hebben en vertellen ze elkaar wat een prachtig kind ze hebben.

En dat is soms hard werken. Maar daar is niks mis mee, want dat kunnen volwassenen.

En wie weet, als vaders en moeders laten zien dat ze hard werken, kan een kind er misschien ook nog iets goeds uit leren.

Vrij vertaald naar:

Opvoeden

‘In de theorie van het opvoeden is het belangrijk dat we een kind niet alleen leren de waarheid te respecteren, maar dat we het ook leren een leugen te herkennen.

We moeten leren niet alleen lief te hebben maar ook te haten, niet alleen te respecteren, maar ook te minachten, niet alleen zich te onderwerpen, maar ook in opstand te komen.’

‘Hoe houd je van een kind’

Janusz Korczak

 uitg. Bijleveld, Utrecht, 1984

 

Hoe het komt dat ouders strijden en wat wij daar bij BOR van vinden.

Soms zitten er grote verschillen tussen vaders en moeders.
De één heeft rode schoenen.

 

En de ander heeft roze sokken.

 

Zo lang ze van elkaar houden gaat dat goed.
Ze vinden elkaars schoenen en sokken dan GEWELDIG!

 

Maar ja, wanneer de liefde over is dan kan het zomaar ineens zijn dat die rode schoenen stom zijn en die roze sokken gewoon lelijk.

 

Soms draven ze dan ook zo door dat ze roepen: ‘Als jij zulke stomme rode schoenen draagt kan je geen goede vader zijn’.
Of ‘Als jij zulke lelijke roze sokken draagt kan je geen goede moeder zijn’.

 

En daar zit jij dan als kind.
Eigenlijk ben jij namelijk voor de helft rode schoen en voor de helft roze sok.

 

Het lijkt dan ineens of jij gevangen zit tussen die rode schoen en die roze sok. Want waar hou je nou het meeste van?

 

En weet je, ze hoeven echt niet meer van elkaar te houden en in één huis te wonen. Je wilt gewoon dat ze van jóu houden en het ‘samen’ goed doen als ouders

Dan blijven je ouders die volwassenen waar je als kind op kunt vertrouwen.

Voor alle kinderen van gescheiden ouders die bij Humanitas BOR komen.

Vrij vertaald naar:

Handreiking

Ouders kunnen hun kind helpen bij het ontwikkelen van zelfvertrouwen door bij het vallen eerst af te wachten, niet meteen toe te schieten om het te helpen bij het opstaan maar eerst te kijken of het kind het zelf kan.

Wanneer het kind het zelf kan is het niet nodig om hulp te bieden.

Het kind kan de volwassene leren ervaren als hulp om beperkingen te leren overwinnen.

Door middel van de volwassene kan het kind de eigen mogelijkheden leren ontdekken en vergroten.

Zo leert het op zijn eigen mogelijkheden te vertrouwen en deze te gebruiken en leert het vanuit een aanvankelijk niet-kunnen.

Een vorm van hulpverlening is het aanbieden van de hand van de volwassene en het kind begeleiden zijn evenwicht zelf te hervinden.

De volwassene laat, door het aanbieden van de hand aan het kind, voelen dat het niet alleen is.

Dit is voor het kind vaak voldoende om te kunnen voelen dat het de bewegingsbeperkingen zelf kan overwinnen, op eigen kracht en niet door de kracht van de volwassene.

‘Het voelen gevoed’

Margo Knaapen

Overasselt, 1992 (5e druk) blz. 32

 

 

 

.

Hoe een ontmoeting bij BOR er uit zou kunnen zien.

Featured image

Bij Humanitas BOR draait het allemaal om de kinderen. Bij de kennismaking hebben we ouders verteld wat de huisregels zijn van BOR en laten we de kinderen het mooie filmpje zien dat Martijn gemaakt heeft.

 

Featured image

Ouders komen soms, al rollebollend van de strijd, binnen zetten bij BOR. Wij luisteren naar hun verhaal, zijn meerzijdig meelevend, geven aan dat wij er van uit gaan dat iedere ouder een goede ouder wil zijn en dat ouderschap boven alles gaat.

 

Featured image

Eén van de ouders wacht al in de ontmoetingsruimte. De vrijwillig(st)er heeft de ruimte gezellig gemaakt en wacht de kinderen op. Voor de kinderen is er sap. Vaders en moeders bieden we een kopje koffie of thee aan.

 

Featured image

De vrijwillig(st)er maakt het de kinderen wat makkelijker wanneer ze hun ouder, die ze soms al heel erg lang niet gezien hebben, weer gaan ontmoeten.

 

Featured image

Er is speelgoed.

 

Featured image

Er worden spelletjes gedaan. Ook praten kinderen en ouders over de koetjes en de kalfjes. De dagelijkse dingen van hun leven.

 

Featured image

De andere ouder wacht op de gang. Tegen de kinderen zeggen we altijd: ‘de deur is dicht maar niet gesloten.’Dat betekent dat kinderen met beide ouders in contact kunnen blijven. Wij willen dat ouders hun kinderen toestemming geven om naar de andere ouder te gaan. Voor de kinderen is het belangrijk dat beide ouders elkaar het ouderschap gunnen en ‘hun’ kind toestemming geven om de andere ouder te mogen blijven zien.

 

Featured image

Soms lopen de spanningen toch op. Daar is niet altijd iets aan te doen. We hebben dan houten tulpen staan. Daarmee kan de aandacht even weggehaald worden van het spannende en maken we het weer een beetje luchtig. Want zeg nou zelf: ‘kunnen houten tulpen verwelken’?

 

Featured image

En dan is het weer tijd om gedag te zeggen. Voor de kinderen is dat áltijd lastig. Voor vaders en moeders ook. Maar ja die zijn volwassen. Dus doen wij, als volwassenen, met elkaar ons best om het de kinderen ietsjes gemakkelijker te maken.

 

Featured image

Soms komen vaders en moeders elkaar tegen bij het gedag zeggen. Van vaders en moeders verwachten we dat ze de koetjes en de kalfjes doen en gewoon vriendelijk zijn tegen elkaar.

 

Featured image

Want………ook al houden vaders en moeders niet meer van elkaar en wonen ze niet meer in één huis, de rest van je leven ben je ‘samen’ ouder. Je kinderen zijn het allerbelangrijkste!

 

Featured image

Nog even een laatste zwaai……..dag, tot de volgende ontmoeting bij BOR.

Humanitas Almere en de onderwijsdag

Featured image

Met een stand op de onderwijsdag in Almere.
We staan in de gymzaal.

Featured image

In een hoekje staat de tafel met alle folders van de Humanitas projecten.

Featured image

Beetje aandacht trekken voor Humanitas kan geen kwaad.

Featured image

Weet niet of ik van het juiste vrijwilligers-hout ben?

Featured image

Gelukkig hebben we nog mede-pluche.
Die zien er ook  niet echt gelukkig uit.

Featured image

Nog even op kantoor wat mailtjes eruit.

Featured image

Wat spullen mee uit de kast en op naar Emmeloord voor een ondersteuning.

Featured image

Uiteraard weer in de tas.

Featured image

Met de lift naar de derde verdieping.

Featured image

Naar de afdeling.

Featured image

Alle spulletjes klaargezet voor L en K. Hun vader komt er zo aan.

Featured image

We gunnen ze een uurtje gezelligheid samen.

5 jaar Humanitas BOR (begeleide omgangsregeling)

Alweer ruim 5 jaar Humanitas BOR (begeleide omgangsregeling). Een bijzonder project. Op mijn LinkedIn profiel staat wat BOR doet en wat ik doe. Hier wil ik graag vertellen wat we geleerd hebben van de kinderen. En wil je meer weten……neem contact op en we spreken een tijd af hoe lang ik mag praten. Want over BOR kan ik eindeloos praten!

Featured image

Bij BOR hebben we 10 huisregels en die tellen voor iedereen. Voor moeder, voor vader, voor de kinderen/jongeren, voor de coördinator en voor de vrijwilliger. We mogen elkaar daar altijd op aanspreken.

Featured image

Want het is voor iedereen belangrijk om te weten wat we wel doen en wat we niet doen.

Featured image

Bij BOR hebben de kinderen geen dossier op tafel en zijn we, als volwassenen, verantwoordelijk voor de kinderen.

Featured image

De kinderen mogen uitchecken bij zaken van en tussen de volwassenen.

Featured image

En checken weer in bij de ouder/kind dingen.

Featured image

We horen graag de verhalen van iedereen.

Featured image

Maar we zijn er voor iedereen! We spreken af dat iedereen zich aan zijn rol houdt: vader als vader, moeder als moeder en kind/jongere als kind/jongere.

Featured image

Ieder mens heeft een eigen’gekke’dingetje. Strijdende vader en moeders is wel een héél gek dingetje.

Featured image

We weten ook dat we alleen het buitenkantje van iemand zien.

Featured image

We spreken af dat wat wij niet van iemand zelf horen nemen wij niet voor ‘waar’ aan. Alleen wat iemand zelf verteld geloven we.

Featured image

Hoe zwaar en lastig het soms ook is: je bent ouder en kind de rest van je leven en daar heb je het mee te doen.

Bij BOR zeggen we altijd: beter 5 minuten goed contact dan géén contact of contact dat eindigt in een drama.

Featured image

Afspraken maken en daarover communiceren is het lastigste wat er is.

De Pinguin en de Papagaai

De pinguïn en de papagaai
Dag papegaai, zei de pinguïn.
Dag papegaai, zei de papegaai.
Nee, zei de pinguïn, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de papegaai, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de pinguïn, ik ben een pinguïn.
Nee, zei de papegaai, ik ben een pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de papegaai.
Stomme papegaai, zei de pinguïn.
Stomme pinguïn, zei de papegaai.

dichter: Erik van Os

Featured image

Bij BOR stellen we elkaar geen vragen die we niet kunnen beantwoorden of waar de antwoorden niet van gehoord kunnen worden. We doen de koetjes en de kalfjes en praten we over de dagelijkse dingen van het leven. We zorgen dat we het goed hebben met elkaar.