Wat een vierkant, een trapezium, een driehoek en een zandloper te maken hebben met loslaten

Als eerste hebben het vierkant
het trapezium
de driehoek
en de zandloper gemeen dat ze alle vier
het kunstwerk ‘Swing 4’
van Arie Berkulin vormen.

Het staat in Eindhoven
op het kruispunt van
Karel de Grotelaan en de Meerveldhovenseweg
het is gemaakt van cortenstaal
de afmetingen zijn 10.600×16.500×16.500 mm.

Mijn vader heeft er dit miniatuur van gemaakt.

Het verhaal gaat dat de kunstenaar
het idee kreeg voor het kunstwerk
bij het weggooien
van een verbogen vierkante lijst.

Een ander verhaal is dat het kunstwerk geplaatst werd
en de bewoners onderling in discussie kwamen
de één vond het een afschuwelijk vierkant
de andere vond het verschrikkelijk materiaal voor een driehoek
de volgende vond zon’n trapezium voor zijn deur nergens opslaan
er was iemand die de zandloper prachtig en symbolisch vond.

Van elkaar begrepen ze niet waar ze het over hadden
een overleg was dringend noodzakelijk om
een duidelijk antwoord te formuleren naar de gemeente
die het beeld wilde plaatsen.
Uiteindelijk is de brief naar de gemeente nooit geschreven
de omwoners konden niet tot een eenduidig besluit komen
over het beeld.

Nadat iedereen bij elkaar op bezoek was geweest
ontstond er een vorm van begrip
voor de zienswijze
en werd het duidelijk wat men vanaf de diverse kijkrichtingen zag.
Na een bezoek aan het beeld
besefte ik dat de plaats waar ik stond
de richting die ik keek bepaalde wat ik zag.

Ondanks de starheid en onbeweeglijkheid van het materiaal
voelde ik me toch uitgedaagd om te bewegen
rond te lopen
obstakels te omzeilen
en na meerdere rondjes
de schoonheid van het beeld te ervaren.
Ik besefte dat
de plaats waar ik stond
mijn ‘standpunt’
mijn ‘kijkrichting’
en de bijbehorende omstandigheden bepaalde wat ik rook, proefde, zag, dacht, hoorde en voelde.

Ik kon meevoelen met het vierkant
het jammer vinden dat de zon recht in mijn gezicht scheen waardoor ik mijn beeld niet scherp kreeg
me ergeren aan het verkeer dat toeterend om mij heen schoot bij het maken van mijn foto’s
over de hondenpoep die ik moest omzeilen om een goed beeld te krijgen.

Het maakte me trots dat ik mee kon bewegen met het kunstwerk
ik de uitdaging zag om iedere keer mijn beeld bij te stellen
de obstakels die ik tegen kwam te overwinnen.

Voor mij staat het beeld synoniem met transitie, verandering, moed, uitdaging.
Ik sta
met mijn leven
op dit kruispunt
er zijn grote veranderingen
ons huis is verkocht
het is nog niet duidelijk wat het volgende huis gaat worden
alles is nog open.
K. begint met een uitdagende nieuwe baan.
Mijn praktijk is door de corona stil komen te liggen
zak ik het weer opgestart krijgen?

Genoeg verandering
uitdaging
transitie
moed om het te doen.

Ik ben al tientallen rondjes gelopen rond mijn beeld van Swing
heb ieder standpunt ingenomen
om mijn kijkrichting te bepalen
een vorm van besef van de consequenties te krijgen
me in te leven welke uitdaging ik aan wil gaan.
Als tweede
voelt dit kleurrijke bolletje elastieken
als de consequenties
van mijn rondje op de Swing-rotonde.

Het staat symbool
voor alles waar ik mee verbonden ben
en wat ik los moet laten.

Alles kent zijn eigen (t)rekbaarheid
en veerkracht.

Komt er te veel kracht op het elastiek te staan
wordt het elastiek te ver opgerekt
gaat het lubberen
trekt het niet meer in zijn model
knapt het uiteindelijk.

Verhuizen zal zeker de rek uit sommige
van mijn elastiekjes halen.
Zo draai ik rondjes op mijn rotonde
en weet dat ik bij sommige afslagen
verliezen heb
dat ik los moet laten
om verder te kunnen.

Om de kleur
de waarde
van sommige van mijn elastiekjes
niet te verliezen
laat ik los.

Ze oprekken
uitrekken tot ze knappen
zorgt voor verlies van kleur
waarde en intentie
dat wil ik niet
dus laat ik los
laat ik gaan.

Wat is gelijkwaardigheid? #oorzaakengevolg

Gelijkwaardigheid betekent niet dat we allemaal gelijk zijn aan elkaar,
betekent geen uniformiteit!
Gelijkwaardigheid betekent dat de mensen ondanks al hun persoonlijke
verschillen en kundigheden dezelfde aanspraken kunnen maken op
waardigheid en respect.

Kinderen dagen ons uit
Rudolf Dreikurs en Vicki Soltz
Het kind is in elke fase een volwaardig wezen en niet slechts 
een onaf mens, die nog niet alles kan.
Kinderen hebben het recht te zijn zoals ze zijn, het recht op de dag
van vandaag en het recht op hun eigen dood.

Het recht van het kind op respect
Janusz Korczak
Als ouders niet hardop hun eigen gevoelens en gedachten
delen met hun kinderen, terwijl ze die wel hebben
in de omgang, dan stappen ze uit de gelijkwaardigheid in de relatie.

vrije vertaling uit
Gewoon leven met ongewone handicaps
Hans Bom en Cor de Bode

Ik heb een eigenzinnig stukje 
dat komt ergens heel diep
vanuit mijzelf.

Wanneer ‘iets’
uit dat eigenzinnige stukje
omhoog borrelt
is het niet te stuiten
gaat meestal gepaard met
veel heftigheid en gedrevenheid.

Dat eigenzinnige stukje
heeft eigenlijk geen omschrijving
het omvat alles.

Het wordt geactiveerd door
een geur
een kleur
iets dat ik lees
een gevoel
iets dat ik hoor
proef
of door iets dat ik bedenk.

In de loop der jaren
ben ik handig geworden
om dat stukje ‘iets’
dat naar boven borrelt
woorden te geven.

Ik laat het als het ware
langs mijn hoofd
mijn denken gaan
zoek naar verbanden
geef het woorden.

Wanneer ik
voor wat daar diep binnen
in me borrelt 
een omschrijving geef
klinkt het als

– Gelijkwaardigheid
– Respect
– Eigenwaarde.

Vanuit gelijkwaardigheid
benader ik de wereld
mijn leven
met anderen
de kinderen waar ik een
opvoedingsverantwoordelijkheid voor heb.

Vanuit dat ‘iets’
aan mijn binnenkant
respecteer ik
de eigenheid
van de ander
de gelijkwaardigheid 
naar elkaar.

En wanneer iets
mijn gevoel van rechtvaardigheid raakt?

K. zegt altijd :
‘Stop er een kwartje in
dan komt er voor twee euro vijftig uit.’

Vooral bij dat gelijkwaardig
heb ik een beeld
van een kilo lood
en een kilo veren
op een weegschaal.

Beiden hebben
hetzelfde gewicht
maar een compleet andere
vorm
materie
samenstelling.

Wat wanneer je blaast?
Het in de lucht gooit?
Of het een schop geeft?

Afscheid van Humanitas Match Almere

Trouw

Trouw, werkelijk trouw aan zichzelf
en aan de waarden die men
hoogschat en de moed hebben zich
ter wille van die trouw onbemind te
maken bij anderen.

'De nagelaten geschriften'
Etty Hillesum
uitg. Balans, Amsterdam, 1986

Na
samen met collega Maaike
ruim een jaar
kop gelopen te hebben
bij Match
merkte ik dat mijn lijf
dat koplopen
niet meer trok
en in protest ging.

Luisterend naar mijn lijf
leek een achterhoede plek
een goede insteek
tot ik tot de ontdekking kwam
dat achterhoede lopen
niet mijn ding is.

Terwijl ik naar voren keek
daar in die achterhoede
zag ik jonge mensen voor me lopen
(ik mag dit gelukkig zeggen met mijn 63 jaar)
ik realiseerde me
dat het tijd wordt om plaats te maken
voor ‘jong’.

Per 31 december 2019
stop ik bij Match
bij Humanitas.

Het afgelopen jaar
hebben Maaike en ik
Match een slag
naar deze tijd kunnen geven
met de ‘winstcirkel’.

Redenerend
vanuit de winstcirkel
zit ik nu
in de afscheidsfase.

Ik kijk terug op 20 jaar Humanitas als coördinator:
– Home-Start
– BOR
– Match.

Ik heb in die 20 jaar veel
– geleerd
– ervaren
– kunnen ontwikkelen
– en mijzelf in kunnen zetten.

Boven alles
kon en kan ik mijzelf vinden
in de uitgangspunten
de waarden
van Humanitas.

Ik ga zeker niet
met een zwaar hart weg.

Ik ben nog altijd te porren
om mijn kennis
kunde
ervaring in te zetten
voor mijn (oud) collega’s
en Humanitas

Of aan te sluiten
voor een praatje
een luisterend oor.

Want ben je eenmaal Humanitas
dan blijf je Humanitas.

Dit is de plek
die ik ‘nu’
op mijn leeftijd
het liefst in wil nemen
een soort (eigen)wijze vrouw
die deelt.

Zó jammer
dat Humanitas
me dáár niet voor in dienst kan nemen.

Een beetje jammer
vind ik het
dat ik Maaike
(en het Match team)
moet missen.

En iedereen van de afdeling
natuurlijk 🙂

óók!

Jullie weten me te vinden
op mijn site
voor mijn plogjes
op mariaderidder.nl

Want
dat is wat ik nu ga doen:
ploggen
en mijn eigen praktijk
vorm geven.

De weg van K. als boeddhist en monnik

K. is vertrokken
naar het Dhamma Sukha Meditation Center
in Annapolis,
Missouri
USA
voor zijn 10 daagse stilte retraite
en
zijn Samanera ordination ceremony.

De missie van het klooster
en van de abt van het centrum
most venerable Bhante Vimalaramsi 
senior theravada boeddhistische monnik  
“Bhante”

is om de vroegste teksten
de originele leringen
en meditatie van de Boeddha
te onderzoeken
te beoefenen
te bewaren
en te onderwijzen

om zo het lijden te verlichten
en
de vrede in de wereld te bevorderen.

K. had bedacht
dat er een snelle route (short cut)
naar verlichting zou zijn.

Bhante onderwijst
dat de 4 jhāna’s,
tijdens de meditatie
het begin is
van zijn weg naar verlichting. 

Een jhāna is een meditatieve verdieping 
ze duiden op de graad van zuiverheid van bewustzijn
verwerving van opmerkzaamheid 
en een dieper inzicht in de aard der dingen.

Volgens boeddha
is het net een kruk met 3 poten 
het krukje staat niet
wanneer er een pootje ontbreekt.

In het dagelijks leven
van een boeddhist zijn
er de 5 voorschriften
om na te leven
die allen te maken hebben met
het je onthouden van:

  1. Het doden of met opzet schaden van levende wezens
  2. Het nemen van datgene wat niet je gegeven is
  3. Seksueel wangedrag
  4. Het spreken van leugens, roddelen, zinloos geklets, lasterlijke en harde spraak
  5. Het nemen van bedwelmende middelen, zoals alcohol en drugs.

Ook train je
ieder moment van de dag
de 3 elementen van ‘INZICHT’:

  • Vrijgevendheid
  • Deugd
  • Meditatie

Vrijgevendheid
is het uitdragen van liefdevolle gedachten,
goedheid in gedrag 
en het delen van je rijkdom in elke vorm.

Deugd
is de basis van de boeddhistische praktijk
om te voorkomen dat we anderen
schade toebrengen.

Meditatie
Bhante gaat uit van een combinatie van
rust- en inzichtmeditatie
volgens richtlijnen van de Boeddha.
Hij baseert zich hierbij op de originele sutta’s.

Voorbeeld van een meditatievorm is
de ‘Lovingkindness Meditation’

Liefdevolle-vriendelijkheid meditatie:
Je begint de eerste tien minuten van de meditatie van liefdevolle vriendelijkheid met het sturen van vriendelijke gedachten naar jezelf. Begin met het terugdenken aan een moment waarop je gelukkig was. Wanneer het gevoel van geluk opkomt, is dit als een warme gloed in het centrum van de borstkas.

Zodra dit gevoel opkomt, maak je een zeer oprechte wens voor jouw eigen geluk. “Mag ik gelukkig zijn”… “Mag ik vreugdevol zijn”… “Mijn wens is vreedzaam en kalm te zijn”… “Moge ik vrolijk en vriendelijk zijn”, enz. Maak een oprechte, betekenisvolle wens. Voel de wens in je hart.

Het sleutelwoord is hier ‘oprecht’. Als de wens niet oprecht is, dan zal het een mantra worden. Een betekenisloze zin die automatisch wordt herhaald, zonder dat die een werkelijke betekenis voor jou heeft. Je herhaalt dan oppervlakkig een zin terwijl je aan andere zaken denkt.

Het is heel belangrijk dat wat je jezelf toewenst echt betekenis voor jou heeft en dat het jouw gehele, onverdeelde aandacht krijgt. Voel deze wens, breng hem in je hart, en straal. Herhaal de wens niet voortdurend maar herhaal de wens voor jouw eigen geluk pas wanneer het gevoel van liefdevolle vriendelijkheid begint te vervagen.

Vervolgens stuur je een oprechte wens naar een spirituele vriend of vriendin. Dit is iemand die je kent, respecteert en waardeert, die leeft, geen familie is en van hetzelfde geslacht is. Dit doe je gedurende de rest van de meditatie. Zit minimaal 30 minuten.

K. is klaar
voor zijn inwijding tot monnik
en zijn retraite.

Wat Eggie met egeltjes heeft?

Eggie heeft iets met egeltjes. Altijd al gehad.

 

Soms bof je en heb je een meer dan welkome logé.

 

Hé wacht even ben jij niet een beetje te vroeg wakker en op pad.
Het is pas eind februari.

 

Oh nee hè, dit gaat niet goed.
Het zit stil en beweegt niet meer.

 

Eerst maar eens binnenhalen, in een handdoekje op een goed plekje op de vloerverwarming.

 

Eerst maar eens op de site van de dierenambulance kijken en bellen.

 

Aha, ik moet toch naar Almere dus het kan wel mee. Netjes in een bakje, in de gordel en de stoelverwarming aan. Onderweg is ie nog even aan de wandel gegaan. Niet handig natuurlijk maar er zit nog leven in. Gelukkig.

 

Er even in de vergadering tussenuit.

 

En ja hoor een déjà vu. We hebben er al eens eerder afgeleverd. Het zal toch niet dezelfde zijn geweest?

 

En wie hebben we daar wéér, het zal toch niet waar zijn: ‘een molletje’.

Is het redden van egeltjes en molletjes die de oprit verzakken zo n verward knoedeltje van mij. Het lijkt zich te blijven herhalen :-).

Vrij vertaald naar:

Het Kleed

Er was eens een Koning die van plan was om met ieder van zijn onderdanen een prachtig kleed te weven, voor ieder apart een eigen ontwerp en patroon.

Hij de schering en zij de inslag.

Maar nu waren er mensen in zijn Rijk die dachten dat ze er met één draadje al waren!

Zelfs als dat al direct bij het begin was afgeknapt of als ze het in een verwarde knoedel hadden gedraaid.

De Koning zou het immers wel weer in orde brengen en na één eigen draadje weven waren ze immers klaar.

Dat bleek een enorm misverstand te zijn!

Ze hadden niet begrepen, hoe groot de liefde van de Koning voor de zijnen wel was dat Hij voor ieder een eigen patroon had bedacht, of liever, samen met hen het patroon wilde bedenken en uitvoeren, in allerlei verschillende kleuren, niet alleen lichte, maar ook diepdonkere.

En hoe groot Zijn geduld wel was!

Dat Hij het met ieder tot voltooiing wilde brengen, met en voor ieder van hen.

Ook het geduld om te wachten totdat ieder zijn eigen verwarde knoedel zou ontwarren en de draad weer verder weven, al moesten ze daar vele jaren voor terugkomen.

Zijn inspiratie hielp hen daarbij.

Hij had geen haast, zoals zij die er te hard aangerukt hadden of anderen die telkens bij hetzelfde onderdeel van één patroon waren blijven steken.

En Hij bleef met hen bezig totdat het héle kleed klaar was, zoals zij het samen hadden ontworpen.

Toen pas begrepen ze dat zij zelf het kleed waren geworden, verweven met de liefde van de Koning.

En hoe het kleed een onderdeel was van een groter geheel en allen samen hadden geweven aan het ene grote kleed van het Koninkrijk.

‘Het onbekende venster’

Joanna Klink

uitg. Ten Have, Baarn, 1989

Boom

Onderweg naar mijn werk kwam ik dit bord tegen.

 

Ook al rooien ze álle bomen, er kan er zomaar eentje blijven staan. Deze heeft een blauwe streep op zijn bast.

Waarom? Vraag ik me af. Al die bomen moeten toch gerooid en versnipperd worden?

Dit moet wel een hele bijzondere boom zijn. Zo anders dan de anderen. Waarom zou hij anders mogen blijven?

Hoe fijn zou het zijn dat jij, als boom, mag blijven staan en de rest wordt tot pulp vermalen? Je moet echt anders dan de anderen zijn. Je moet iets extra’s kunnen, iets bijzonders weten of gewoon iets voor iemand betekenen.

Maar ja, wil je eigenlijk wel zo speciaal zijn? Je bent ineens wel heel erg erg zichtbaar, voor iedereen.

En dat niet alleen, je vangt ook nog eens alle wind en regen. Er is niets meer waar je je achter kunt verschuilen Geen medeboom die jou nog bescherming biedt. En uiteraard vindt iedereen er ook nog iets van, zo van: ‘tjeetje wat een mager boompje is dat, hadden ze niet een andere uit kunnen kiezen?’

Soms, heel soms voel ik wel wat herkenning met die boom.

Gelukkig heb ik sterke wortels, die heel diep gaan.

 

En hier gaat het natuurlijk niet om een boom. Dat huis daarachter. Dat is ons huis.

Voor K met wie ik woon in dat Pentakelhuis en die soms die ene boom is, met zijn kruin ver in de Cloud. En voor mijn jongste zoon L Gelukkig heb je diepe wortels en ben je stevig genoeg om alle wind te vangen.

Vrij vertaald naar:

Met SQ wordt bedoeld de intelligentie waarmee we problemen van zingeving en waarde aanpakken en oplossen, de intelligentie waarmee we onze daden en ons bestaan in een ruime, vruchtbare, zingevende context plaatsen, de intelligentie waarmee we bepalen dat de ene handelswijze of levensweg zinvoller is dan de andere. SQ is de onmisbare grondslag voor een effectief functioneren van het IQ en het EQ. Het is de essentie van onze intelligentie’.

Aanwijzingen voor een hoog ontwikkeld SQ zijn onder andere:

  • het vermogen flexibel te zijn (actieve en spontane aanpassing);
  • een hoge graad van zelfbewustzijn;
  • het vermogen lijden onder ogen te zien en ten goede aan te wenden;
  • het vermogen pijn onder ogen te zien en te overstijgen;
  • zich laten inspireren door visies en waarden;
  • de onwil onnodig leed te veroorzaken;
  • de neiging verband te zien tussen uiteenlopende dingen
  • een uitgesproken neiging om vragen als ‘waarom’ of ‘wat gebeurt er als’ te stellen en naar ‘fundamentele’ antwoorden te zoeken;
  • ‘veld-onafhankelijk’ zijn, zoals psychologen het noemen: het vermogen hebben om tegen conventies in te gaan.

Spirituele intelligentie
Danah Zohar en Dr. Ian Marshall.
uitg. Kosmos Utrecht, 2000

 

 

 

 

 

Eigenlijk, eigenlijk zijn wij héél erg saai bij BOR.

En geloven we dat bij herhaling de spiegelneuronen aan het werk gaan.

 

Bij BOR staan de kinderen centraal.

 

We bieden ze een plek waar we regels en afspraken hebben.

 

Tuurlijk weten we dat dat ouders volwassenen zijn die het soms onhandig doen.

 

Soms lijkt het wel dat ouders een soort burnout verschijnselen krijgen wanneer ze te veel strijden.

 

Maar we geloven bij Humanitas ook heel sterk dat iedere ouder een goede ouder wil zijn.

 

Daarom roepen we héél vaak dat de kinderen kanjers zijn en zo veel meer ‘weten’ dan dat ze laten zien of zeggen.

Dus…………… blijven herhalen en worden we heel saai.

Vrij vertaald naar Reinalda Kerseboom.

Het symbool geeft als eerste antwoord.

Janco komt in mijn spelkamer omdat zijn ouders tamelijk recent zijn gescheiden. Iris komt op een ander tijdstip spelen omdat haar vader 2 jaar daarvoor plotseling is overleden.
Allebei de kinderen hebben psychische problemen. Ze slapen slecht, zijn huilerig en chagrijnig. Hebben geen plezier in school en kunnen zich niet goed concentreren.
Spelen helpt dan. In de spelkamer wordt anders gespeeld dan alleen thuis of met leeftijdsgenoten. De spelkamer is een plek waar je je verhaal mag doen met symbolisch of creatief materiaal en er is een volwassene die zo meespeelt dat het verhaal eerst gehoord wordt en vervolgens een andere wending kan krijgen.
Janco en Iris missen allebei hun vader.  Met Playmobil en ander speelgoed laten zij mij zien wat er in hun binnenwereld leeft. Daar zijn woorden soms handig bij, maar niet altijd nodig.

Janco was laaiend boos op zowel zijn vader als zijn moeder. In het echt kon hij met die boosheid geen kant op, bang als hij was ze allebei of een van beiden te kwetsen of kwijt te raken. Spelen gaf hem wel de mogelijkheid zich te uiten. Weken achtereen bouwde hij met allerlei spullen een stad. “Rampenstad” noemde hij het. In die stad reed een auto rond met een baby als chauffeur. Die baby kon natuurlijk nog niet goed autorijden en daarom gebeurden er allemaal rampen waar een vader en een moeder slachtoffer van werden. “Net goed”, zei Janco vaak.
Iris was vooral in de war en vond het moeilijk zichzelf weer toe te staan om blij te zijn. In het echt had ze het nooit meer over haar vader. Ze kon het woord papa zelfs niet meer uitspreken. Ze legde thuis zonder dat moeder het zag wel heel regelmatig iets moois neer bij zijn foto op het buffet. In de spelkamer kon ze er lange tijd maar niet toe komen te kiezen wat ze zou willen spelen. Maar op een goed moment koos ze voor het poppenhuis, dat ze inrichtte en waar een moeder met haar kinderen leefde.

Wat de levensverhalen van Janco en Iris gemeenschappelijk hebben is dat op een goed moment hun moeders weer verliefd werden. En dat ze een poos later allebei aan mij vroegen hoe ze dit hun kind het beste konden vertellen. Zowel de moeder van Janco als de moeder van Iris waren er van overtuigd dat ze de verliefdheid en de potentiële nieuwe partner voor hun kind verborgen hadden weten te houden. En dat hadden ze gedaan om hun kind niet verder in de war te brengen. “Je bent de eerste aan wie ik dit vertel”, zeiden ze. “Niemand weet het nog”.
Ze waren dan ook nogal verbaasd dat ik, via de symbooltaal van hun kinderen, allang op de hoogte was van die nieuwe man in hun leven.
In Janco’s spelverhaal was namelijk ineens een 2e vader (samen met de echte vader van de baby in de auto) aanwezig. Janco sloot ze samen ergens op met de mededeling: “zo laat die hier maar een poosje samen zitten, aan jullie heeft de baby ook niks”.
En in Iris haar poppenhuis verscheen ineens stilletjes en bijna verborgen een manfiguur. Ik ontdekte hem de eerste keer pas na afloop van de sessie tijdens het opruimen. Iris had die man op de bank neergezet. Hij was er alleen maar, als een soort baken of stille getuige, terwijl in het spel de moeder en de kinderen bij een foto samen treurden om een overledene. In de volgende sessies bleef die man op de bank zitten, maar hij was er steeds.