Alles bij ons, is één grote familie

Dit weekend
geen pinguïn
geen papegaai.

Gewoon 
de beren.

Scheelt weer
in de communicatie.

Het was dan ook
een K.hangdaagje.

Voor de frisse neus

gingen we
met zijn allen

naar Tamara

die het wel best vond

met iedereen
in de buurt.

Afscheid is natuurlijk
een dingetje
en wanneer woorden
niet van toepassing zijn
is lichaamstaal
ook wel duidelijk.

Tamara
is het er niét
mee eens 
dat we gaan.

De tweeling en de pinguïn, néé papegaai

Dag papegaai zei de pinguïn.
Dag papegaai zei de papegaai.
Nee, zei de pinguïn, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de papegaai, jij moet dag pinguïn zeggen.
Nee, zei de pinguïn, ik ben een pinguïn.
Nee, zei de papegaai, ik ben een pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de pinguïn.
Jij bent een papegaai, zei de papegaai.
Stomme papegaai, zei de pinguïn.
Stomme pinguïn, zei de papegaai.

Erik van Os
Plint
Eindhoven

Lieve papegaai!

Een ‘gewoon’ dagje met de tweeling

Het is K.dag
en
vandaag moet
de auto gewassen 
worden

wat nog altijd
een stevige klus is
waarbij een handje
extra
welkom is.

Goed stevig
je voeten 
neerzetten

want het blijft
toch altijd
een beetje boven
je macht
wanneer je wat lengte
tekort komt.

Er moest

nog wat

ruitenwisser
vloeistof

voor de winter
bijgevuld worden.

De aanwijzingen
van K.

zijn duidelijk
en worden
keurig opgevolgd.

De interesse

is groot

en alles wordt
goed bekeken.

Uiteraard 
laten we
de rommel achter
op de goede plek.

Soms liggen
er verleidingen
op de loer
en 
alleen al de gedachte

dit moet
ja echt
dit MOET

levert net zoveel
plezier op
als het doen.

Wat er met je gebeurt als je oud, écht heel oud bent

Na zijn pensionering

30 jaar geleden

is mijn vader

met veel plezier
talent
en oog voor detail
gaan tekenen.

Helaas
komt zijn laatste tekening 
maar niet af.

De wereld
om hem heen
heeft nog zijn
aantrekkingskracht

 

genoeg kleine dingen
om van te genieten.

 

Alleen dat
ouder wordend lijf

 

 

vertoont steeds
meer 
en meer
mankementen.

 

 

De deur staat 
nog steeds open
voor een kopje thee
met een koekje
maar ieder bezoek
kost meer
en meer energie.

 

Mijn vader laat zien
dat oud worden
het leven kwetsbaar 
en fragiel maakt.

 

Dat oud worden
geen schoonheid heeft
wanneer een lijf
het stapje voor stapje
af laat weten.
 
Dat oud worden dwingt
om ieder moment van de dag
verliezen te aanvaarden
het lelijke van de ouderdom te vervangen
door schoonheid van binnenuit
en winst van 65 jaar huwelijk.
 
Mijn vader en moeder
doen het samen 
waardig
zelfbewust
zonder te klagen
in volle bewustzijn
met eigen regie.
 
Oud zijn
wordt mij 
wonderschoon
en
ontroerend
voorgeleefd.