De plusvariant van mijzelf: omgaan met verwarring

We zijn nu eenmaal verschillende mensen, met verschillende persoonlijkheden, visies, passies en karaktereigenschappen. In iedere relatie pas je jezelf wat aan richting de ander en als het goed is doet de ander hetzelfde. Aanpassen is essentieel voor het overleven van een relatie. Wanneer deze (kleine) aanpassingen je de mogelijkheid geven om een betere versie van jezelf te worden, hebben jullie hier beiden baat bij.

Zo ging het ook in onze drierelatie. Niet alleen groeiden wij naar een plusvariant van de tweerelatie, ook werd ik een plusvariant van mijzelf. Om me met deze plusvariant te verbinden, moest ik mezelf én opnieuw uitvinden én mijn relatie tot de buitenwereld opnieuw bepalen. Het betekende dat ik moest leren omgaan met de verwarring en de aanpassingen die hierbij kwamen kijken. Ik moest keuzes maken.

Voor dovemansoren

Een deel zijn van een drierelatie leverde verwarring op aan mijn binnenkant. De verwarring zat er niet in dat ik van meerdere mensen hield en daarvoor uit durfde te komen.

De verwarring zat in de vrijheid, tussen ons, om alles uit te spreken, dat we het eens waren over de essentiële zaken in ons gedeelde leven en we de intentie hadden om samen oud te worden. Ik vind deze vrijheid, om alles uit te kunnen spreken, al een zoektocht wanneer het om een tweerelatie gaat. In een drierelatie kun je die vrijheid begrenzen door je eigen mening te hebben, te weten wie je bent in wat je wilt, voelt, ziet en denkt; er was geen check bij de ander want er waren twéé anderen, twee heel verschillende anderen. Dit betekende dat ik regelmatig bij mijzelf te rade moest gaan waar mijn intenties vandaan kwamen. Die check zat en zit nog steeds heel fysiek in mijn lijf. Ik had al een hoge mate van gevoeligheid; deze ontwikkelde zich verder in onze drierelatie. Ik zag meer details, er waren meer invalshoeken en er werd een diversiteit aan emoties aangesproken. Het voelde of ik met 4 petten op zat: de pet die met ons drieën te maken had, de pet van mijn relatie met Mark, de pet van mijn relatie met Jorg en de pet van mijn relatie met mijzelf. Mijn geur werd scherper, mijn gehoor verbeterde, mijn ogen waren alerter en mijn hoofd draaide overuren; ik leerde sneller ordenen, schakelen tussen de petten en mijn koers bepalen.

‘Ik zou er echt niet tegen kunnen als er een andere man aan MIJN vrouw zat!’

 

De communicatie met én richting de buitenwereld leverde ook verwarring op. De verwarring zat ‘m niet in de vragen die ons gesteld werden. Deze verwarring zat ‘m in het feit dat er niet geluisterd werd naar onze antwoorden.

Wanneer ik mijn verhaal met de buitenwereld deelde, gaf iedereen er haar of zijn eigen invulling aan. Mijn antwoord bood anderen een basis om er met hun eigen ideeën invulling aan te geven. Ik deed mijn best om mijzelf te laten zien. Ik gaf mensen een inkijk in mij als persoon, wat er bij mij gebeurde, wat het me opleverde en hoe ik hiermee omging. Ik wilde mensen meenemen in ons verhaal, ik wilde zo graag laten zien hoe je jezelf kunt overstijgen en welke mogelijkheden dit met zich meebrengt.

Als mens was ik meer empathisch geworden, had ik meer begrip voor de beweegredenen van mensen en zag ik sneller de verbanden tussen oorzaak en gevolg. Dat was niet wat mensen wilden horen. Gaandeweg realiseerde ik me dat niet iedereen de behoefte voelt om zichzelf te overstijgen, of een betere versie van zichzelf wil zijn.

 

Je eigen verhaal door de bril van de ontvanger

Jij vertelt jouw verhaal vanuit jouw visie, jouw passie, jouw ervaring en jouw mening. De persoon die dit verhaal ontvangt, bekijkt dit vervolgens door zijn of haar bril: gekleurd met eigen visies, passies, ervaringen en meningen. Zo kan het gebeuren dat jij verhaal A vertelt, maar de ontvanger verhaal B mee naar huis neemt. Zo vertelden wij bijvoorbeeld over onze drierelatie en riep een vriend van ons luidkeels op een verjaardagsfeestje dat hij er echt niet tegen zou kunnen als er een andere man aan zijn vrouw zat. Hoewel wij spraken van een verhaal over liefde, toewijding en gedeelde verantwoording, ontvingen vrienden het soms compleet anders.

‘Mensen maken zich vaak druk om de buitenkant. Een buitenkant gekleurd door de eigen normen en waarden, ervaringen, meningen en karaktereigenschappen’

Vergaarbak van begrip

Iedere munt heeft twee kanten en zo ook de reactie van de ontvangers van ons verhaal. Waar we door sommigen gezien werden als iets wat zij nooit zouden begrijpen, werden we door anderen juist ineens gezien als een vergaarbak van begrip. Want als wij ons in een drierelatie bevonden, zouden we alles dat afweek of anders was moeten kunnen begrijpen, toch? Zo werden we in no-time overweldigd door allerlei verhalen. Een vrouw die haar verhaal kwam doen nadat ze ontdekt had dat ze biseksueel was, of de vrouw die advies kwam halen over wat te doen met haar vreemdgaande man. Want ja, wij zouden dat toch zeker moeten begrijpen.

Beoordeel een boek niet naar de kaft

Met regelmaat maakt een mens zich druk om de buitenkant, gekleurd door eigen normen en waarden, ervaringen, meningen en karaktereigenschappen. De buitenwereld is druk met het opmaken van een eigen mening, waardoor vergeten wordt te kijken naar de dingen die er echt toe doen: liefde, begrip en verbintenis. In deze periode van verwarring, een periode waarin mijn hoofd overuren maakte, leerde ik naar verbanden te kijken. Sinds mijn training als HSP-begeleider (hooggevoeligheid) ben ik vaardig in het onderscheiden van emoties, kan ik voelen waar en welke emotie zich in mijn lijf bevindt, hoe ik weg kan blijven bij emoties die niet van mij zijn en maak ik een keuze voor de vorm waarin ik mijn emotie uit. Beoordeel een boek niet naar de kaft. Wanneer je de moeite neemt om het verhaal te lezen en de emotie te beleven, overstijg je de oordelen en werk je aan een betere versie van jezelf.

 

Wat ik heb met #trappen en #trappenhuizen? (2)

Breda

 

Bussum

 

Tenerife

 

Schiphol

 

Zeewolde

 

Mijn eigen trap
met uitkijk
tot aan de nok.

Overal waar ik kom
BLIJF ik ze fotograferen.

 

Eh…..
nog erger
ik vraag soms
zelfs
of mensen mij
foto ’s willen sturen
van trappen
of trappenhuizen.

Met dank aan collega M ;-).

 

Fietsen zijn net familie

Als eerste
is er
het – gezamenlijke- deel.

Je kunt stellen
dat
er veel overeenkomsten zijn.

Je genen
zijn de verbinding.

 

Het kenmerkende van familie
is
dat je
er in op kunt gaan

of in onder.

 

Naast
de gezamenlijke genen
kunnen families
ook een gezamenlijk belang hebben.

 

Het is altijd fijn
wanneer je
je eigen identiteit kunt behouden

 

door af en toe
iets kenmerkend
aan jezelf toe
te voegen.

 

Het komt
in de beste families voor
dat je moet wachten
tot de ander weer
terugkomt.

 

Bij tijd en wijle lift je mee
op je familie

 

waarbij de kleintjes recht hebben op
een speciale plekje

 

want
het kan toch niet zo zijn
dat die kleintjes

 

er alleen voor staan.

 

Ook wanneer
je er oud
en gehavend
bij komt te liggen
heb je nog recht
op een plekje
in de familie

 

Hoe verdrietig
en triest is het dan
wanneer je
als kleintje
gedumpt wordt.

In families mag dat niet gebeuren.

 

Ik heb een fanatiek dingetje

en dat is weer eens onbedwingbaar

 

het MOET

 

het is onvermijdelijk.

 

Ik kies
uit de 60 kleuren
mijn favorieten
van het moment.

 

Ik begin
met volle aandacht.

 

Gaandeweg
blijkt het nóg
té kleurig

 

té vol
en te veel.

Ik ga mijzelf
beperken

 

met minder kleur

 

meer

 

open ruimte

 

minder vol

 

minder intensiteit

 

totdat

 

en er nog slechts
stompjes
over zijn.

Het moet vooral snel
het hoeft niet mooi
er moeten stompjes overblijven
waardoor ik -alles- terug heb kunnen brengen
tot
klein en
behapbaar.

Zo blijf ik aan de zijkant
van mijn gedachten

kan ik nadenken
verwerken
en nieuwe dingen toelaten.

Noem het maar mijn
creatief verwerkingsproces.

Volgens K. ziet het er niet uit.
Hij zegt
dat ik net zo kleur
als ik pistache nootjes eet
en die schijn ik te eten
als een eekhoorn.

 

 

Waar blijft toch die winter?

Kijk nou,
kijk nou
ook deze heeft er last van.

 

Hij kan maar niet
in slaap
in winterslaap
komen.

 

Hij lijkt
een beetje dronken.

Al waggelend
loopt hij over het terras.

Eerst maar de site van de
egelbescherming gegoogled.
Zou het allemaal wel oké zijn?

Een egel die overdag rondloopt hoeft niet per se ziek te zijn, maar het geeft wel aan dat er iets niet goed is. Deze dieren worden altijd opgenomen om te kijken waarom ze overdag zichtbaar zijn. Meestal blijkt er meer aan de hand te zijn dan op het eerste oog zichtbaar is

 

 

Op mijn vraag
of ik een foto mocht nemen
bleef hij
of misschien zij
staan

 

om vervolgens
in slaap
te vallen.

 

Toch maar even
met de dierenambulance gebeld.

Volgens de heel aardige mevrouw
mag ik er vanuit gaan
dat het goed is.

Gewoon een egel
aan de banjer
in de war
door het mooie weer.

Hij had zich
in mijn nabijheid
opgerold.

Een zieke egel
doet dat niet.

 

Breng hem maar
naar een beschut plekje
dan vind hij zijn weg wel
gaf de mevrouw aan.

 

Gaat het niet goed
mag u altijd bellen
dan komen
we hem halen.
Ik ben hier
de hele avond
en de hele nacht.

U mag hem wat kattenvoer geven
of een banaantje
beslist geen melk.

 

Laat het hem
eerst maar zelf
proberen

 

Een uurtje later
is hij verdwenen
blijkbaar redt hij het.

Een dag en een nacht in Breda (2)

Soms
soms
maak ik een wandeltje
langs mijn verleden.

Dit keer
een gekozen wandeltje
in Breda.

Langs mijn oude huis

en langs mijn oude werk

als spelleidster

op de kinderafdeling

van het Diaconessenhuis.

De lange gang
uit mijn herinnering
is nog hetzelfde

met
nog steeds
aan het einde

in de hoek

de speelkamer.

Herkenbaar
maar ook weer niet.

Alles is
ingebouwd
verhokt
en donker.

In mijn tijd

was alles open

en licht.

Uiteraard
had dat verleden
zo zijn
eigen dingetje
wat niet zo handig was.

Oké
oké
het is máár
een wandeltje
geen wens
geen verlangen
geen behoefte
het is slechts
de galm van het verleden.

Overigens
blijkbaar
dacht ik er 40 jaar geleden
net zo over:
– kinderen niet vol in beeld-!