Dit moet échte liefde zijn

Moeders zit op het nest.

 

Een best oké plekje.

 

Het gewone leven
gaat door
ook wanneer je op je nest zit.

Er moet gewassen
en gepoetst worden.

 

Wanneer je eieren
goed afgedekt zijn
kan je je nest verlaten
want

 

er moet ook gegeten worden.
Per slot je kunt niet alles
overlaten aan manlief.

 

Zo af en toe
is het noodzakelijk
om weer de sprankeltjes
van de relatie
op te zoeken

 

om daarna ‘samen’
hard te werken
het goed te hebben
het goed te houden
en je eieren uit te broeden.

 

 

Een transitie moment

Door de grote droogte
van zomer 2018
maakt onze tuin
een transitiemomentje door.

Sommige planten
zijn verdwenen.

Hadden worteltjes
die niet diep genoeg
geworteld waren.

 

Mijn boompioen
heeft het overleefd

 

en doet het beter dan ooit
met zijn 6 + 3 knoppen.

 

Het riet
aan de rand van het terras
heeft het ook
overleefd.

Helaas.

 

De wind zorgde
voor nieuwe passanten
(ik neem aan dat deze
niet gesprongen is)

 

veel

 

is in

 

grote getale

 

aangevoerd.

 

Niet alles tot
mijn grote vreugde

 

wat ik
met wortel
en al
eruit haal.

 

Maar dan nog
is het hardnekkig

Mijn tuin
moet de uitdaging aangaan
om zichzelf opnieuw
uit te vinden.

Ik help een beetje
maar niet al te veel.

Ik geloof in transitie
uitdaging
en aanpassing.

Niet alleen mensen
maar ook tuinen
veranderen niet
en passen zich aan.

 

 

 

 

Een sprong naar het heden

Ondertussen zijn we een flink aantal jaren verder en is onze drierelatie een dierbare herinnering. Ik put nog steeds uit de ervaringen die ik tijdens deze relatie op heb mogen doen, ervaringen die me gemaakt hebben tot wie ik nu ben. Ik ben blij met de persoon die ik geworden ben.

Gestructureerd gezinsleven

Kort nadat onze drierelatie de draai had gemaakt en wij vormgaven aan ons gedeeld verleden, het ouderschap centraal bleven stellen en ieder voor zich om leerde gaan met het verlies, kwam Larry in ons leven. In eerste instantie als een toevallige passant die het goed met ieder van ons kon vinden. Hij schopte af en toe tegen de deur en zorgde voor flink wat chaos in ons goed geregisseerde en gestructureerde gezinsleven. Ons, in zijn ogen voorspelbare en stabiele systeem, sprak hem aan. Larry was één en al chaos, energie en jeugdigheid. Iemand die in een andere levensfase verkeerde en met heel andere zaken bezig was dan dat wij waren als gezinssysteem. Wonderwel klikte het met ons allemaal. Larry bracht beweging in ons gestructureerde systeem, zonder verstoring. Op onze beurt brachten wij structuur in zijn leven.

 

‘Ik wilde mijn lijf niet oud zien worden naast hem’

 

Nieuwe liefdes

Door de beweging die ingezet was met het beëindigen van onze drierelatie en de komst van Larry, kwamen er nieuwe liefdes in onze levens. Bijzonder genoeg gebeurde dit zonder dat het meeroudersysteem onderbroken werd. Met iedere liefde die erbij kwam werd ons systeem groter, en iedere volwassene had zorg voor het gehele systeem. Marc werd verliefd op Beth en ging samenwonen. Jorg leerde Rinka kennen en trouwde. En Larry en ik, ook wij werden een stel, maar dat ging niet zonder slag of stoot. Larry is 16 jaar jonger dan dat ik ben, en dat leeftijdsverschil had een grote impact.

16 Jaar leeftijdsverschil

Larry en ik deelden dezelfde waarden en normen en stonden op eenzelfde manier in het leven. Larry sloot in alles naadloos aan op mij en de basis van ons systeem. Maar ja, die 16 jaar verschil én het feit dat we beiden in een andere levensfase zaten, maakten het niet direct makkelijk. In wezen leek Larry net student af en was ik een ‘oudere’ vrouw met 3 puberzoons en een heel systeem achter zich. We hadden heel wat te overbruggen en dat verliep niet altijd even charmant.

 

‘Bij iedere verandering blijf ik mezelf opnieuw uitvinden en aanpassen’

 

Het zit hem vaak in de kleine dingen die het verschil in leeftijd en levensfase benadrukken. Zo vroeg Larry, in de beginfase van onze relatie, wat mijn favoriete vakantie was. Voor Larry was het voldoende om zijn rugzak in te pakken op de ochtend van vertrek naar Schiphol te gaan en daar te beslissen waar hij heen zou gaan. Ik keek hem met glazige ogen aan. Als moeder van 3 opgroeiende zoons was ik al blij wanneer mijn kinderen het naar hun zin hadden. Over avontuur en spontaniteit dacht ik niet eens na.

Een goed koppel

Toch kon Larry als persoon die 16 jaar met gemak overbruggen, net zoals hij in staat was om het hele systeem erbij te nemen zonder daar ooit enig ongemak bij te voelen. In mijn relatie met Larry lag het ongemak bij mij, waar ik in onze drierelatie in conflict was met de buitenwereld, was ik in mijn relatie met Larry in conflict met mezelf: ik wilde mijn lijf niet naast hem oud zien worden.

Eerlijk is eerlijk, de eerste tijd was het een zooitje daar bij mij aan de binnenkant. Ik vocht tegen het onvermijdelijke want wat er ook gebeurde, Larry en ik bleven bij elkaar. In de loop van de tijd hebben we de verschillen tot overeenkomsten gemaakt. Larry spreekt mijn enorm beweeglijke binnenkant aan, die zich goed kan aanpassen aan het leven dat ik leef. Bij iedere verandering lukt het mij om dicht bij mijzelf te blijven en mezelf opnieuw uit te vinden. Ja, Larry en ik zijn een goed koppel.

 

Bouw van ons duurzaam Pentakelhuis

In onze relatie leek alles zich op een natuurlijke manier te vormen en na verloop van tijd begonnen Larry en ik met de bouw van ons duurzaam ‘Pentakelhuis’. We hadden ons aangesloten bij een CPO (Collectief Particulier Opdrachtgeverschap) om een ecologisch huis te bouwen. Het huis werd gebouwd in een vijfhoek en we wilden deze vijfhoek dan ook overal in terug laten komen. We hielden de regie in eigen hand en hadden specifieke wensen die we graag in wilden passen, zoals: het gebruik van fsc hout, een focus op duurzaamheid, lokaliteit, cradle to cradle, een rieten kap en leemstuc op de wanden. De filosofische kant van ‘het pentakel’ was ons uitgangspunt, een uitgangspunt dat voor behoorlijke uitdagingen zorgde. We hebben het samen voor elkaar gekregen, en we leven nu alweer een aantal jaren naar volle tevredenheid in ons Pentakelhuis dat we ‘Penta Riet’ hebben genoemd, een verwijzing naar de vorm en het rieten dak.

 

De kinderwens

Toen Larry en ik elkaar leerden kennen was mijn lichaam, door mijn leeftijd en ons complete gezin, de tijd van kinderen krijgen voorbij. We waren druk met een groot gezinssysteem, werk, bouwen, verhuizen en de constante beweging en dynamiek van veranderingen waar we ons aan aanpasten. Al die jaren dat ik Larry kende, had hij een kinderwens. Een kinderwens die niet in ons leven leek in te passen.

 

‘We namen de beslissing om de kinderwens van Larry in vervulling te laten gaan’

 

Maar op het moment dat de grootste hectiek van veranderingen, verhuizingen en uitvliegende zoons een beetje tot rust was gekomen, namen we de beslissing om de kinderwens van Larry toch in vervulling te laten gaan. In het traject naar vervulling van zijn wens, kregen we op een gegeven moment contact met Sandra en Lies. Net als Larry had ook Sandra een kinderwens. Samen hebben we aan onze grote tafel gezeten om elkaar te leren kennen en te ontdekken hoe Larry en Sandra ouders wilden zijn van een kind samen. Larry wilde een actieve vaderrol in het leven van zijn kind. Voor Sandra en Lies was dat ook een belangrijk gegeven. Ik stond achter de wens en de invulling die Larry wilde geven aan zijn kinderwens en ouderschap. Alle voorwaarden waren aanwezig. Het is Larry en Sandra niet gelukt om samen een kindje te krijgen, wel heeft Larry een actieve rol gekregen in het leven van de tweeling waar Sandra en Lies de liefde, de dagelijkse zorg en de verantwoordelijkheid voor hebben gekregen.

Werk en coaching

Mijn werk maakt een belangrijk deel uit van mijn leven. Het is meer dan alleen mijn werk; het is de manier waarop ik leef. Zowel in mijn werk als in mijn persoonlijk leven staan de Humanitaswaarden van gelijkwaardigheid, eigen regie, verantwoordelijkheid en vraaggerichtheid centraal. In de loop der jaren heb ik honderden gezinnen en mensen van alle leeftijden mogen coachen en begeleiden. Mijn opleiding, specialistische cursussen en werk- en levenservaring vormen de basis van mijn coaching. Coaching, waarbij ik samen met jou de uitdaging aanga om jezelf opnieuw uit te vinden. Coaching, waarin ik je ondersteun in het nemen van verantwoordelijkheid en je motiveer om de regie in eigen hand te nemen. Coaching, waarbij we uitgaan van gelijkwaardigheid en jouw behoeften.

 

 

 

Week 15

Week 15
was een bijzondere week.

 


Het was de week
van het opruimen
en
plaats maken

 

voor mijn coachruimte.

 

Het was de week
van de stapels sokken van K.

Zolang als ik K. ken
hebben we bergen sokken
die gewassen
geordend
en opgeruimd
moeten worden.

 

In vroeger tijd
waren het 100 paar sokken
nu slechts 45.

 

De week dat
moeder zwaan
op haar nest ging zitten.

Dit keer op
een goede plek.
Redelijk beschut

 

en beschermd
tegen storm
en mensen.

 

De week van de eerste tulpen
alhoewel het nog niet
echt
tulpenroutetijd
is

 

vonden we toch
een veldje

 

waar al wat in bloei stond.

 

De week
van de zon
genietende reiger.

De week dat K.
terug kwam van
zijn 10 daagse
stilte retraite
bij Banthe
in Engeland.

Banthe is een Boeddhistisch monnik
die retraites geeft gebaseerd
op de oorspronkelijke leer (Theravada)
van Boeddha.
Essentieel zijn meditatie
en
 leven volgens de vijf precepts
waarbij je je houdt aan het af zien van:
1. het doden van levende wezens
2. het nemen van dat wat niet gegeven is
3. van seksueel wangedrag
4. van incorrect spreken
5. het gebruik van verdovende middelen als alcohol en drugs

Iets wat we goed in ons leven samen
in kunnen passen.

Wat ik heb met #trappen en #trappenhuizen? (3)

Cadzand
naar het strand

 

Almere
parkeergarage

van boven

 

van beneden

 

Houston
hotel Lobby

 

Houston
downtown

 

Austin
Airbnb

 

Landelijk Bureau

 

van Humanitas

 

Nieuwegein

 

een trap

 

die nergens
naar toe of
van terug
komt.

Fascinerend!

Ondeelbaar verlies

Misschien heb je het meegemaakt, het moment waarop een gedeeld dagelijks leven tot een einde komt. Bij ons gebeurde dat op een bepaald moment, waarbij ons gezamenlijk ouderschap en ons gedeelde verleden bleven bestaan. Daarnaast deelden we nu een gezamenlijk verdriet. Het verdriet van niet meer samen zijn. Het verdriet van iemand missen die ooit zo’n belangrijk onderdeel was van jouw leven. Het verdriet om het verlies van een toekomst samen. Een verdriet dat zo persoonlijk is, dat je je eigen weg en vorm erin moet zien te vinden. Alle drie herkenden we dat verdriet bij elkaar, maar we konden het niet delen omdat het geen deel meer uitmaakte van onze relatie.

De regels veranderden niet

Ook bij dit verlies hielden we ons aan onze regels; gelijkwaardigheid, eigenwaarde en respect. Niemand had een groter verdriet dan de ander, ieder had evenveel recht op zijn eigen verdriet en we hadden respect voor het verdriet van de ander en zijn of haar zoektocht naar de vorm om dit te uiten. Onze zoektocht was niet naar wat we verloren hadden, dat was soms pijnlijk duidelijk. De zoektocht was juist naar wat we nog deelden en de vorm die we dit zouden geven. Ons gedeelde leven kwam namelijk tot een einde, maar ons gezamenlijk ouderschap en gedeelde verleden niet.

‘Al die gesprekken, kwamen nu goed van pas’

 

In deze nieuwe situatie deden we wat we altijd gedaan hadden: elkaar nabij zijn. Hoewel dat veelal lukte, was het nog wel zoeken naar een manier om voldoende ‘afstand’ te creëren van dat gezamenlijke leven. In alle jaren dat we samen waren hadden we altijd ontzettend veel gepraat over ons drieën, over hoe we met de wereld om moesten gaan, wat we belangrijk vonden, wat we wilden delen en hoe we onze drierelatie wilden presenteren. Al die gesprekken, kwamen nu goed van pas. Het zorgde ervoor dat we ook met betrekking tot het afsluiten van onze relatie een gezamenlijk besloten verhaal uit konden dragen richting de buitenwereld.

Ook het afsluiten van een relatie is een traject

Want net als het aangaan van een nieuwe relatie, is ook het afsluiten van een relatie een heel traject. Wat eerder vanzelfsprekend was in onze relatie veranderde en vroeg juist extra aandacht. Hoe begroet je elkaar, hoe gedraag je jezelf tegenover de ander? Lichamen reageren direct op de subtiele signalen van de ander, en de reactie naar die ene persoon is na zoveel jaar samen vaak automatisch. Hoe spreek je elkaar aan? ‘Lieverd’ of ‘schat’ kan natuurlijk niet meer; tenzij deze koosnamen een andere lading krijgen. Hoeveel persoonlijke zaken deel je nog en hoe groot wil je de afstand laten worden?

‘Loslaten is niets anders dan een rouwproces’

 

Door ook het afsluiten van onze relatie goed te bespreken, waren we in de mogelijkheid om een afstand te creëren die voor iedereen acceptabel was. Dichtbij, maar met genoeg afstand om een ‘eigen’ leven vorm te geven. We vonden onze weg om ‘normaal’ met elkaar om te gaan en toch voldoende afstand te nemen om elkaar los te laten.

Het doorlopen van het rouwproces

Loslaten is namelijk niets anders dan een rouwproces. En in een rouwproces spelen primaire emoties. Je doorloopt een heel traject waarin niet iedere emotie even intens is en de volgorde altijd lijkt te veranderen. Emoties komen continu langs elkaar heen; ook wanneer je het even helemaal niet verwacht. Net als het rouwproces, draait ook het proces van loslaten om deze sterke, alomvattende emoties en is er vaak veel tijd nodig om daadwerkelijk los te kunnen laten.

We konden boosheid vermijden

We zijn nooit boos geweest op elkaar. We hebben ook nooit de behoefte gevoeld om elkaar te frustreren, pijn te doen of te kwetsen. Wel kon het feit dat onze processen niet altijd gelijk opliepen ontzettend onhandig zijn. Soms wilde ik dat ik boos kon zijn en de behoefte had gevoeld om te kwetsen of de ander pijn te doen. Juist mijn boosheid zou dan voor de afstand zorgen en het scherpe gevoel van verlies dempen. Want dat gevoel was ontzettend zwaar en zat eindeloos diep. Het gevoel alsof je een deel van jezelf kwijt bent geraakt.

Het leven gaat door

Soms kan boosheid helpen om afstand te nemen van de ander. Voor mij was die boosheid er niet met als gevolg dat ik soms eindeloos verdrietig was, regelmatig letterlijk verdwaald was, zomaar tranen met tuiten kon huilen en een fysieke pijn voelde waardoor ik ineengedoken op de bank lag. En hoe diep het verdriet ook gaat, hoeveel pijn het je ook doet; je blijft blijkbaar toch overeind.

Het leven gaat door, in de zorg voor kinderen, elkaar en jezelf. Ik steeg zelfs een beetje boven mijzelf uit. Ik werd namelijk erg op mezelf teruggeworpen en moest mezelf opnieuw uitvinden. Wie was ik nog zonder Marc en Jorg? Hoe ging ik mijn moederschap en mijn leven vormgeven?

‘Vind samen oplossingen en rituelen om de relatie los te laten en de persoon zelf te behouden’

Vechten en strijden is ten nadele van de kinderen

Een aantal jaar later werkte ik regelmatig met vechtende en strijdende ex-partners die samen tot een omgangsregeling moesten komen. Hoewel ik nooit heb kunnen begrijpen dat je als ouder de andere ouder zó op scherp kunt zetten, negatief over de ander kunt praten of je kind voor een keuze kunt zetten; heb ik wel altijd begrepen waarom de keuze voor boosheid en woede gemaakt werd. Ik wist namelijk als geen ander dat die boosheid soms een handige uitweg is; een drijvende kracht om het eindeloze, peilloze verdriet uit de weg te gaan.

Boosheid helpt je om afstand te nemen. Koester deze boosheid als iets persoonlijks, iets van jouzelf en een stuwende kracht. Juist wanneer je deze boosheid kunt regisseren, helpt het je om los te komen van de ander zónder jezelf of de ander te beschadigen. Vind samen oplossingen en rituelen om de relatie los te laten en de persoon zelf te behouden. Uit je boosheid niet als agressie of haat naar de ander, maar zet het om tot iets moois, iets positiefs. Iets wat je samen kunt gebruiken om afstand te nemen van de relatie en de nodige stappen te zetten om beiden weer een eigen leven op te starten. Hoe zwaar het verdriet op dat moment ook voelt; tijd heelt alle wonden.

Een verrassingsvakantie (1)

K. heeft in Houston, Austin en thuis super voor me gezorgd. Ik ben weer op de been en doe weer mijn dingetje.

K. vond het toch wel sneu dat de laatste twee vakanties (Schotland en die van Houston voor mij zo in duigen vielen doordat ik ziek werd, dat hij nu besloten heeft om een verrassingsvakantie te doen.

Ook al omdat hij in 4 jaar Amazon bijna onafgebroken heeft gewerkt en hij weinig vakantie heeft genomen, meestal waren het ook nog werkvakanties.

Iedere week onthult hij een stukje van de bestemming.
Overigens ben ik helemaal NIET
van de verrassingen
maar goed
deze gaan we doen!

De 1e hint: vrij regelen op kantoor.
– Check
Gedaan!
De 2e hint: we zitten 184 km vanaf Amsterdam.
– Check.
Dat is, in een cirkel, ongeveer midden in de Noordzee, Mechelen, Duisburg, Lauwersoog, Delfzijl of Ochtrup.
Hint 3: neem dunne lange broeken, hoge schoenen en iets voor op je hoofd mee.
– Check.
Wollen hoedje
lijkt me niet
in combinatie
met dunne  broeken
– Check
Ik ga voor
mijn zomerhoedje
– Check
Wandelschoenen
en dunne broeken?
Ik ga voor deze
hoge schoenen.
Hint 4: pakje voor K. met de post
– Check.
Een tweedehands telelens.
Tja dat wordt ‘iets’ dichterbij halen.
Misschien het water op?
Noordzee, Lauwersoog?
Hint 5: een GOEDE koffietent zit op 100 km
– Check.
Ik geloof dat ik iets begin te voelen voor een zuidwester
Voor wat ik nu kan bekijken kom ik ergens op een boot terecht.
Een cruise?
Ach nee toch,
ik ben niet van de cruises!
Hint 6: Een deel van K. zijn team zit er.
– Check.
Gelukkig géén cruise,
maar een land!
Waar hebben we nog een Amsterdam?
(Goede tip oudste zoon)
AMERIKA!
Amsterdam in New York.
Denk het niet.
Amsterdam in Montgomery County.
JA!
Ik zoek toch nog even naar water.
184 km = Lake Ontario of Boston.
Hint 7: Werkbestemming oudste zoon
Hint 8: We vliegen van K. zijn punten
​- Check
Amerika nog steeds een goede optie