Zó lelijk, dat het bijna mooi is

Soms is iets zó

 

lelijk

 

dat het bijna mooi is.

 

Neem nou onze Bartje
die aardig groeit
tot een Bart.

Zijn kruintje is scheef
hij heeft takken op plekken
waar een ‘normale’ kerstboom
ze niet heeft.
Hij stulpt
her en der uit.

En toch
toch
is hij de mooiste die er is
want
hij is onze Bart.

 

Zo mogen er ook
van die kleine
kerstdingetjes hangen
die ‘bijna’ mooi zijn.

Want soms is iets
‘zó lelijk, dat het bijna mooi is’

Neem nou het jaar 2017
voor mij is het een lelijk jaar.
Te veel scheef,
te veel niet normaal,
te veel uitstulpingen
van niet aangenaam.
En toch
zou ik dit jaar
niet over hebben
willen slaan.

Het heeft me geholpen
een ander
normaal te vinden.
Mezelf een beetje opnieuw
uit te vinden.
En dat maakt 2017 mooi.

Ik geloof dat mensen
niet veranderen
dat de omstandigheden
veranderen
en je je aanpast
als mens.

Ik blij
blij met mijn
niet veranderde
maar wel aangepaste
mij.

2018
mag beginnen
ik ben er klaar voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom een tweeling alles dubbel heeft? 2

Hieperdepiep hoera.

 

Er zijn er twee jarig.
Hoera.
Hoera.

 

Samen worden ze 4.
Dat heb je als je tweeling bent.

 

Gelukkig heeft K.
twee handen.

 

Die heeft hij ook wel nodig ook.

 

Allebei willen ze en boekje lezen
met K.

 

Om de buurt
dat wel.

 

Maar
er is één dingetje
dat ze allebei
tegelijkertijd

 

mooi vinden.
Gadgets.

 

En dat is K. zijn ding.

Dus
krijgen ze een echodot cadeau.
Niet dat ze er nu al iets mee kunnen
maar dat komt snel genoeg.
Dan staat K. te popelen
om ze er alles over te leren.

 

Voorlopig zitten ze gewoon,
naast opa en K.,
achter de laptop.

Meekijken
en luid om ‘opa’ en ‘pappa’ roepen
tot er eindelijk aandacht is.
Dat heb je wanneer mannen en jongetjes
‘mannendingen’ doen.

 

 

 

 

Gebruiksvoorwerpen die mensen achterlaten 2

Bij sommige voorwerpen,
die mensen achterlaten,
kan ik me iets voorstellen.

Op.
Klaar.
Weg.

Het enige,
waar we het over kunnen hebben,
is
of dit op straat moet?

 

Ach..
deze is gewoon weggewaaid
van zijn feestje.
Dat heb je meer met ballonnen.

Nu voelt iedereen
zich een klein beetje welkom thuis.

 

Een handschoen?
Tja,
je fietst
je hebt ergens jeuk
en plop
weg handschoen.
Ik hoop dat de jeuk ook achtergelaten is.

 

Een slipper in de herfst?
Gewoon vergeten natuurlijk.
Loopt er nu iemand op één blote voet
in de herfst?

 

Deze snap ik ook wel weer.
De tijd van het jaar.
Dan laten we met zijn allen onze schoen achter bij AH.
En die bewaart ze dan,
heel even
We krijgen een beloning
wanneer we ze weer ophalen.

 

Bij deze heb ik stevig
na moeten denken.
Je stept
en ineens
step je zonder step?

 

Bij dit voorwerp
kwam ik er niet uit.
Zelfs wanneer ik mijn fantasie op hol liet slaan.

 

Welk gebruiksvoorwerp
is hier nou achtergelaten?

 

 

 

Fundamenteel is niet hetzelfde als belangrijk 2

Mag ik jullie even voorstellen
aan onze nieuwste groep met vrijwilligers en stagiaires.
Ze worden maatje voor een kind bij het programma Match
van Humanitas Almere.
Ze zijn van alle leeftijden,
zo ergens tussen de 20 en de 70 jaar.

Vier keer per jaar trainen we
nieuwe vrijwilligers en stagiaires.
4 Dagdelen.

Bij Humanitas zijn we trots
dat alle vrijwilligers
getraind
aan hun vrijwilligerswerk beginnen.

Mijn excuses dat de foto
een beetje vaag is.
Ik heb hem vaag gemaakt.
want
bij Match
willen we niet dat de kinderen in beeld komen.
Zijn we nogal alert op.

Geen kinderen.
Dan ook geen vrijwilligers/stagiaires.
Vandaar.

Tijdens de training vertel ik altijd
dat we vrijwilligers en stagiaires geen nieuwe dingen gaan leren.
Iedereen neemt zijn eigen bagage, kennis en kunde mee
ongeacht zijn leeftijd, opleiding en achtergrond.

Dat is voor mij een fundamenteel gegeven.
Tja fundamenteel,
Daar heb is het laatste woord nog niet over gezegd.

Ik heb ik er het toch nog even over gehad met K..
Die wist het mooi samen te vatten in 3 regels:

  • Wanneer je fundamenteel weghaalt kan er geen belangrijk bestaan.
  • Het belangrijke maakt gebruik van het fundamentele.
  • Groei betekent dat het belangrijke van vandaag het fundamentele van morgen wordt.

Wanneer je dit over de volgende stelling heen legt wordt het misschien iets helderder:

  • Zuurstof is fundamenteel maar niet belangrijk
    je beseft het pas op het moment dat je,
    om welke reden dan ook,
    het niet of niet voldoende ter beschikking hebt.
  • Moeder aarde is fundamenteel maar niet belangrijk,
    we zijn niet dagelijks bezig hoe we er afhankelijk van zijn
    tenzij we geconfronteerd worden met storm, regen en aardbevingen.
  • Respect is fundamenteel maar niet belangrijk,
    respect kleurt alles wat je doet ten aanzien van het leven
    pas wanneer je achteloos, zonder waarde of gedachteloos behandeld wordt
    realiseer je je wat respect is.

Bij Match hebben we fundamentele quotes
die we vrijwilligers en stagiaires meegeven:

  • Ieder mens heeft recht op zijn eigen problemen en inzichten.
  • Ieder mens wil leren en groeien ongeacht zijn belemmeringen.
  • Iedere ouder doet zijn best om een goede ouder te zijn.

Als vrijwilliger/stagiaire moet je niet de problemen van de ander op te willen lossen,
de ander er op wijzen wat zijn fouten zijn
of vertellen waar hij in gebreke blijft.

Als vrijwilliger/stagiaire bij Humanitas ben je aanwezig
verbind je je voor een kort moment aan de ander
vanuit gelijkwaardigheid en respect.
In het besef dat ieder mens de regie over zijn eigen mag hebben
en je niet alles voor een ander op kunt lossen.
Gewoon aanwezig durven zijn
is al hard werken genoeg.

 

Deze zonnebloem laat mooi zien wat het principe is van
‘fundamenteel is niet hetzelfde als belangrijk’.

Hier móet namelijk iets fundamenteels aanwezig zijn
anders zou deze zonnebloem eenvoudig weg niet tot groei of bloei komen.

Wij zien alléén het belangrijke:
‘de bloei van deze prachtige zonnebloem’.

Wat zou hier het fundamentele zijn?

Mijn wereld bestaat uit laagjes

Door de reactie van P.
realiseer ik me
dat ik in laagjes denk.
Of liever
dat ik mijn wereld in laagjes bekijk.

De Blog van Marije hielp ook
om die gedachte scherper te krijgen.

Uiteraard
las ik een artikel in de Volkskrant
dat dezelfde snaar raakte:
‘Raakten ze verdwaald?
Kwamen ze water tekort?
Kregen ze ruzie?
Is er iemand vermoord?

 

Bij alle drie is er méér.
Méér dan ik op het eerste oog zie.
Méér dan ik bedenk.
Méér dan ik me realiseer.

Ik moet gelijk denken aan de Renault reclame.
Waar ik me compleet op het verkeerde been laat zetten.
Zelfs na de 100e keer bekijken
betrap ik mezelf er nog steeds op
dat ik dat doe.

Ik kan natuurlijk niet anders
bij deze reclame.
Het heeft te maken met mijn beeld van de wereld.
Hoe ik ben opgegroeid.
De tijd waarin ik geboren ben.
Mijn opvoeding.
Waar mijn belangstelling ligt.
Wat ik mee maak.
Mee heb gemaakt.
Hoe ik vorm geef aan mijn leven.

Het zijn die laagjes
waar ik mijn wereld mee kleur.
Mijn wereld mee invul.

Bij de training van nieuwe vrijwilligers
gaat het op de eerste trainingsdag over aannames.
Ieder mens doet aannames
Ieder mens heeft een mening.

Voor mij is dat oké.
Ik zou niet weten wat ik zonder mijn aannames
zonder mijn mening zou moeten.
Het zijn mijn ijkpunten.

Tegen de vrijwilligers zeg ik altijd dat het goed is
dat je aannames hebt
dat je aannames doet
dat je een mening hebt.

Alléén,
het echte werk komt pas
na een aanname.
Na een mening.

Beseffen.
Het gaat er om dat je beseft,
je realiseert
dat een aanname,
een mening
iets over jouzelf zegt.

Niets over die ander.
Nóóit iets over die ander.
Alleen iets over jouzelf.

Uitdaging en lef.
Tijdens de training daag ik vrijwilligers uit
om verder te kijken.
Verder te kijken naar de laagjes die er zijn.
Daar is lef voor nodig is.

Noodzakelijk.
Daarvoor is het noodzakelijk,
net als met de Renault reclame,
om verder te kijken.
Gewoon het filmpje uit te zitten
en te constateren dat het toch anders is.

Je laten raken.
Het volgende,
waar je ook lef voor moet hebben,
is je te laten raken
en je af te vragen
waar het je raakt
wat er je raakt
hoe je geraakt bent.

Het vertelt mij iets over mijzelf.
Ik heb mijzelf de laatste jaren flink getraind
om een aanname
een mening,
nooit
zijn weg naar buiten te laten vinden.

Het blijft altijd ergens
binnen in mij steken
met niets anders dan het besef
dat ik het me heb laten raken.

De zoektocht is dan nog even
wat, waar en hoe
ik het me heb laten raken?

In mij is het een soort kastje
met beelden.

Met N.
een dierbare vriendin
ben ik bezig
een beeldenkastje vorm te geven.
Het is nog een concept.
Een beeld.

 

Ik hou van ordening.
Van de dingen kunnen plaatsen.

Alles stop ik in laatjes.
Ik ben heel handig in het laatjes opentrekken.
In zaken te verplaatsen
van het ene laatje naar het andere laatje.

Mijn kennis-, kunde- en ervaringslaatje is aardig vol aan het raken.
Dagelijks stop ik er zaken in.
Dagelijks put ik eruit.
De informatie loopt
meestal

via mijn emotie-laatje.
Voor mij is het belangrijk
om me te realiseren
welke emotie van mij is
en welke die van een ander.

Zo doe ik het eigenlijk ook altijd
met aannames
een mening
en het me laten raken.

Alles gaat in laatjes
ik put uit de laatjes
verplaats het
maak schoon
en ruim op.

Handig hoor
wanneer ik mijn aannames
en mijn meningen
niet zonder filter
de wereld in wilt helpen.