Niks mis met een beetje saai en voorspelbaar

K. is veel onderweg
dan eet ik alleen.
Meestal ben ik dan van het sobere.
Ik maak een héle grote pan
rode koolstamppot
of
pompoensoep.
Ik doe daar rustig heel de week mee
echt
waar
:-).
Nee
ik laat er geen plaatje van zien.
Gewoon saai rood
of
saai oranje.
Ach ja
niks mis
met ‘lekker’ saai
en voorspelbaar.

En dan
roept K.
klaar met saai en voorspelbaar
we gaan naar Moer.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik kan het aan
al die kleuren
al die geuren
al die smaken
al die prikkels
want volgende week
eet ik gewoon weer
saai en voorspelbaar.

We hebben Bartje geadopteerd 2

We gaan weer op pad.
Net als vorig jaar.

 

Effe krabben
dan kunnen we vertrekken.

 

Oh nee
deze hebben we nodig.

 

We zijn zó benieuwd.

 

Zou hij ons herkennen?

 

We hadden al een berichtje gekregen
dat hij heeft het
het afgelopen jaar
goed heeft gedaan.
We mogen
hem weer halen.

 

Ja hoor
hij herkent ons nog.
Hij blij.
Wij blij.
We moesten hem voor 12.00 uur halen
anders kwam hij bij de ‘vrije’ bomen te staan.
Dat wil je je boom niet aandoen.

 

Bartje
is óns Bartje
en een echte Bart geworden.

 

Hij hoort bij ons
zeker
zo rond de kerstdagen.

 

Hij is flink uit de kluit gegroeid en
charmant als altijd.

 

Hup de bak in.

 

dek erop.

 

Echt de leeftijd natuurlijk.
Dit moest!

 

Hoe zijn wij dan?
Dikke jas.
Dikke handschoenen.
Verwarming op 25.
Stoelverwarming op hoog.

 

Ach ja

 

de naalden kruipen waar het niet gaan kan.

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een koekblik met een naaimachine te maken heeft?

Na ons ree-avontuur
moest de beamer gemaakt worden.

 

Op pad naar het schadeherstelbedrijf in Harderwijk.

 

We kregen een schitterende vervangende auto mee.

 

Oneerbiedig noemen we het ‘ons’

 

koekblik.

 

We voelen daar ook een grote vertedering bij.

 

Want?

 

Wie valt er nou niet
voor zo ’n klein, pittig, schattig autootje.

 

Ook K. viel er voor.
Helemaal in stijl
met mijn shirt aan.

 

Het is
het kleinste autootje
dat ooit
bij ons
op de oprit heeft gestaan.

En dat geluid van ‘ons’ koekblik
net een naaimachine toch?

We zijn razend verliefd geworden.

 

De beamer is weer helemaal hersteld.
Met dank aan het autoschadeherstelbedrijf

 

die dat allemaal voor elkaar heeft gekregen.
Het is echt heel fijn wanneer mensen
hun werk goed en zorgvuldig doen.

Met een bloedend hart hebben we
het koekblikje achtergelaten.
Maar wie weet
als de beamer ooit te groot wordt?

Wat de overeenkomst is tussen pioenen en de vlucht en vechtrespons.

Soms,
Soms gaat je lijf, pijnlijk, met je aan de haal.

In januari ben ik voor de deur onderuit gegaan
na een nachtje ijzel.
Aaii,
pijn in mijn nek,
pijn in mijn schouders.
De fysiotherapeute heeft goed werk kunnen doen.

Twee weken geleden trok het allemaal toch weer aan.
Hoofdpijn.
Pijn onderaan mijn schedel.
De fysiotherapeute heeft, op mijn verzoek, al haar kennis en kunde ingezet.
Hier en daar een kraakje, massage en ingetapet.
Ze had een stevige klus aan die nek van mij,
de onderrand van mijn schedel
en mijn schouders.

Het punt is,
wanneer bij mij het ‘vast’ zit,
voel ik niets.
Ook deze keer dacht ik:

‘oké

dit gaat goed,

alles los zonder een centje pijn,

op naar huis prachtig in de roze tape.’

Het weekend was een beetje chaotisch
en de aandacht voor mijn lijf minder.
Geen pijn?
Mooi getapet en
mijn nek en schouders voelden los.

Pas drie dagen later bedacht ik:
‘oh ja, mijn lijf?’
Toen was ik al in een glij:

  • kon niet op mijn hoofd kunnen liggen
  • pijn in mijn nek
  • hoofdpijn
  • slecht slapen
  • onrustig lijf
  • hartkloppingen
  • geen eetlust
  • huilen
  • paniekaanvallen
  • kortademig
  • niet kunnen concentreren.

Ondertussen een oog voor details.
De pioenrozen in de tuin,
hommels, miertjes, spinnetjes en slakjes.
De geuren onderweg, in en om huis.

WAUW,
dit is een vecht en vluchtreactie?!
Alle klassieke symptomen van stress.

Oké?

Oké!

STOP.
Dit is de verkeerde volgorde om.
Er zijn genoeg dingen waar ik mij zorgen om maak.
Genoeg wat mijn aandacht vraagt.
Stuk voor stuk, voor wat mij betreft, niet doorslaggevend voor mijn klachten.
Ook de combinatie van niet.

Het voelt alsof het aan mij de keuze is welke stressfactor(en)
of liever gezegd
vermoedelijke stressfactoren,
ik passend zou kunnen maken bij mijn lijf?

Als in een  helikopterview kijk ik naar het plaatje van mijn lichamelijke klachten,
mijn zorgen
mijn supergevoeligheid
en mijn helderheid in beelden.
Het vertelt mij dat er iets gaat gebeuren waar ik mijn hart voor vast hou.
Voorlopig laat ik open op welk vlak dat is
zonder mijn daadwerkelijke fysieke klachten te negeren.

Mijn grootste zorg zit nog even in de pijn tussen mijn schouderbladen en het beklemmende gevoel.

Ik wandel,
dwaal in de tuin
en ga genieten van de komende dagen vakantie
die we thuis vieren.

Het slakje
en de mier.

 

19 mei 2017

 

20 mei 2017

 

21 mei 2017

 

22 mei 2017
Eindelijk, eindelijk er begint iets.

 

23 mei 2017
Het spinnetje.

 

24 mei 2017

 

Leven in een driehoeksrelatie.

Na twee plogjes over
mijn relatie met driehoeken‘ en
RelatieDriehoeken‘ is dit
het derde deel
van een drieluik
en dit gaat over ……..
mijn driehoeksrelatie.
Ach ja…..een beetje voorspelbaar is het wel 🙂

In mijn eerdere plogjes heb ik de
kaders, grenzen en mogelijkheden aangegeven
van het leven in en met ‘driehoeken’.

Dit plogje gaat over mijn kennis en ervaring met driehoeksrelaties:
‘een tweerelatie waar een derde zijn intrede doet,
drie mensen die de verantwoording nemen
en samen de keuze maken
voor de vorm en de invulling van een gezamenlijke relatie’.

 

Laat ik eerst even een stapje terug doen.
Al eeuwen is de meest bekende, langdurige relatie, het huwelijk.
Wat ooit begon als een verplichting vanuit economische belangen en het samenleven met één persoon, is tegenwoordig een eeuwige, monogame verbintenis vol liefde en romantiek.
We hebben daarin afspraken gemaakt dat je:

  • elkaar vertrouwt
  • betrouwbaar bent
  • goed met elkaar kunt praten
  • naar elkaar kunt luisteren
  • de tijd hebt voor elkaar
  • elkaar stimuleert
  • compromissen kunt sluiten en
  • aantrekkelijk blijft voor elkaar.

Een relatie met hoge verwachtingen en eisen aan elkaar waarin we de lat hoog leggen.
En dat voor een periode van wellicht 60 of 70 jaar.

Het kan vanzelfsprekend zijn.
Mijn ouders, met ruim 60 jaar huwelijk, zijn voor mij het mooiste voorbeeld. De liefde, de trouw en hun betrokkenheid naar elkaar is nog steeds zichtbaar aanwezig.

In de loop van de jaren is er meer diversiteit in relatievormen ontstaan.
Ik kan me zo voorstellen dat er, in de toekomst, meer vormen bij komen.

 

Maar ongeacht de vorm van je relatie,
voor de invulling neem je altijd jezelf mee.

In je familiegeschiedenis,

 

soms herkenbaar in je achternaam,

 

je doop of roepnaam,

 

met een verwantschap of een betekenis zoals voor:

Uiteraard ben je een product van je tijd.
Kenmerkend verschil bij ons is dat
mijn muzieksmaak duidelijk 16 jaar eerder ligt
dan de muzieksmaak van K.
We behoren, beiden, tot een andere generatie.

 

Ook heeft ieder mens ‘zijn eigen gekke dingetje’,
waar hij/zij zelf verantwoordelijk voor is en
dat wordt bepaald door je:

  • biologische regelmaat
  • mate van beweeglijkheid
  • emotionaliteit
  • aanpassingsvermogen
  • afleidbaarheid en prikkelgevoeligheid
  • doorzettingsvermogen
  • humeur (of grondstemming)

 

In sommige aspecten kan je een compleet raadsel zijn voor elkaar,
door de rollen die bepaald worden door de maatschappelijke norm als in:

  • man
  • vrouw
  • seksualiteit
  • ouderschap.

 

K. en ik hebben een eigen persoonlijke kleur en voorkeur

 

met uitersten in wie we zijn,
zoals:

Gaandeweg hebben we ons de kunst eigen gemaakt om de overeenkomsten te vinden in de verschillen.

 

Wanneer dan die derde zijn intrede doet
begint de zoektocht,
voor ieder als persoon en als drie koppels,
naar het evenwicht en de verbinding in een driehoeksrelatie.

 

Soms start de driehoeksrelatie vanuit twee personen.
Een driehoek op zijn platte vlak.
De derde bouwt een relatie op met twee personen, tegelijkertijd, na elkaar of in afwisseling, altijd uitgaande van het totaal en in overleg met elkaar.

Wanneer de basis van de tweerelatie hecht en stevig is, is er de stabiliteit van een dragend vlak.

Is er meer rust,
tijd en
stevigheid om uit te groeien tot een leefbare driehoek.

 

Wanneer één persoon centraal staat die,
met beide partijen een ‘eigen’ vorm van relatie heeft,
staat de driehoek op de punt.

Dan zal eerst de relatie, tussen de bovenste twee van de driehoek, een vorm moeten krijgen.
In een eerste verkenning, gericht op een evenwicht naar die gezamenlijke persoon.
Dat is noodzakelijk om de driehoek in balans te houden en de derde, op de punt, niet te laten breken.

Ieder koppel richt zich erop om de relatie ‘eigen’ en ‘uniek’ te maken en te houden.
De invulling is tussen de personen als koppel, rekening houdend met het totaal,
maar gericht op de eigen leefbaarheid en realiteit als koppel:
‘dat wat tussen het koppeltje is blijft tussen het koppeltje’.

 

Voor mij is ‘houden van’ een smeermiddel,
niet een eerste vereiste voor het aangaan of het in stand houden van een relatie.

Voor mij gaat het erom wie ik ben in mijn relatie tot die ander(en).

Bij K. vind ik mijzelf wel een grappig mensje,
zeker wanneer ik met hem op reis ben en mijn hardloopschoenen aan heb.
Of zoals hierboven toen we, op het maatje van K., deze bak aangeschaft hadden.

Ik wil graag, in iedere vorm van relatie, een grappig mensje zijn en blijven.

 

Soms is het even zoeken,
zeker in deze wens van K.

Hoe ga ik mijzelf hierin een leuk mensje vinden?
Ik hoop, met een beetje oefening, dat het me lukt.

Overigens,
ik hou heel veel van K. hoor!

 

 

 

 

RelatieDriehoeken

Kijk!
Ik was nog een driehoek vergeten?
Een hele bekende,
de Piramide van Maslow.
Dank KMou!

 

Ooit was er een tijd dat ik overal een driehoek (triskele) zag,

 

dat ik in driehoeken dacht.

 

Het is een lange tijd ‘stil’ geweest.
De laatste tijd zie ik ze weer,
denk ik er weer aan,
praat ik er over.

 

Eigenlijk zit iedereen,
voor kortere of langere tijd,
wel eens in een driehoek.
Dat hoeft niet altijd met een persoon te zijn.

Zo heeft mijn dierbare vriendin N.
grote zorgen.
Niet om een ‘derde’ persoon
maar om een ziekte.

Want ziekte,
verslaving,
of scheiding
kan, als een derde, in een relatie aanwezig zijn.

 

Uiteindelijk,
heb ik het natuurlijk over mijn ‘driehoeksrelaties’.
Over een derde persoon die deel uitmaakt van mijn relatie.

 

Iedereen bedenkt altijd van alles bij een ‘driehoeksrelatie.’
Dat het gaat om:

  • seks
  • macht
  • liefde

Of dat er emoties spelen vanuit:

  • jaloezie
  • rivaliteit
  • uitsluiting

Uiteindelijk gaat het, denk ik, om een fundamenteel besef van verbondenheid.
Drie mensen die weten dat ze verbonden zijn
en daar de verantwoordelijkheid in willen nemen
voor zichzelf en voor elkaar.
In het besef dat ze buiten de gangbare paden treden en
in de overtuiging dat ze dat met zijn drieën vorm kunnen en willen geven.

Om te kunnen leven in een driehoeksrelatie zijn heldere afspraken belangrijk.
Die afspraken vormen de leidraad voor onoverzichtelijke situaties die als vanzelf ontstaan wanneer drie mensen een leven gaan delen:

  • dat wat tussen de koppeltjes is blijft tussen de koppeltjes
  • ieder heeft zijn eigen gekke dingetje dat een plaats heeft in het geheel en waar je zelf verantwoordelijk voor blijft
  • als iets van invloed is op het systeem breng je het in.

 

Belangrijke kwaliteiten om als individu te ontwikkelen, in een driehoeksrelatie, zijn transparantie, zelfreflectie en een oog voor details.

In het zoeken, afstemmen en bespreken met elkaar zul je die eigenschappen nodig hebben om van elkaar te leren kennen:

  • wat fundamenteel is voor de driehoeksrelatie
  • hoe een samenwerking met drie personen er feitelijk uitziet
  • waar een goede relatie met jezelf begint en eindigd
  • wanneer en hoe je elkaar om medewerking vraagt
  • hoe je elkaar de relatie met die ander gunt
  • hoe je oefent om buitenspel te staan
  • dat je alleen bespreekt wat iemand inbrengt
  • dat alle gesprekken uitgaan van het totaal en
  • dat vragen die spelen concreet, herkenbaar en realistisch gemaakt worden

Uiteindelijk wordt een driehoeksrelatie net zo invulbaar, voorspelbaar en herkenbaar als een tweerelatie.
Gewoon een beetje saai eigenlijk 🙂