Eigenlijk is K. vrachtwagenchauffeur in de cloud!

Kijk dit wordt natuurlijk géén technisch verhaal.
Eigenlijk is het meer een ‘horen zeggen van dat’.
Zo eentje waar je van weet dat je de klok hebt horen luiden maar
geen idee hebt waar de klepel hangt?
Het zit zo.

 

Toen ik K. leerde kennen was hij nog gewoon bezig met CD’s.
Net als iedereen overigens.

 

Toen kwamen de DVD’s.
Maar eerlijk,
die zagen er voor mij hetzelfde uit.
Toch kon er op een DVD 5 x meer data dan op een CD.

 

Daarna ging al mijn data op een harde schijf.
Er zwierven er ook een paar in huis, vanwege de back-up.

Na verloop van tijd gingen we over op een ‘gezamenlijke’ harde schijf.
Eentje waar heel de familie op kan met data.
We noemden de schijf Bartje.
Het werd algauw: ‘het staat op Bartje’ of ‘zet het maar op Bartje’.
Uiteraard was Bartje beveiligd met een wachtwoord.
Ook was er een back-up,
want stel nou dat het huis in brand zou vliegen
of, nog ernstiger, Bartje werd gestolen.
Op Bartje konden 200 x de data van een DVD.

 

En toen, toen was er de cloud.
Koen stapte, van vaste grond onder de voeten,
over naar het nieuwe ‘cloud computing‘.

 

De Snowball rolde binnen.
Hier kan de data op van 100 harde schijven.

 

Een Snowball heeft het formaat van een flink uit de kluiten gewassen koffer.

 

De afgelopen week is Koen op het re-event in Las Vegas geweest.
Na een week kwam hij thuis met de ‘Snowmobiel’.
Daar kan 1000 x  de data op van een Snowball.

Laat ik eens een rekensommetje maken:
‘één cd weegt (met hoes) 95 gram  x 5 x 200 x 100 x 1000 = 9.500.000 kg.
Afijn, dat is 25 volle Boeings 747‘.

Als dat nou niet indrukwekkend is?

Snap je het nog?
Nee!
Ik ook niet.

 

Wanneer me gevraagd wordt wat K. doet zeg ik:
‘nou K. is vrachtwagenchauffeur.
Hij rijdt, met zijn Snowmobiel, alle data naar de Amazon cloud.
Daar is hij druk met de infrastructuur, de veiligheid en de logistiek om al die data, van over heel de wereld, op de goede plek in die wolk te krijgen’.

Poehhh, dat beeld staat lichtjaren bij mij vandaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

10 dagen #colourtherapy

Vorige week zag ik een berichtje op Twitter van Else Kramer
voor een 10 daagse colourtherapy .
Kleur is echt mijn dingetje.
En van 2000 andere mensen ook
zag ik deze week.
Iedere dag kreeg ik een mail van Else met de kleur van de dag.
Overal kwam je die kleur dan tegen.
Op instagram, twitter, en facebook.

Dag 1
Geel
Het eerste geel wat ik tegenkwam was op kantoor.
Een Humanitas kaartje.

 

Dag 2
Blauw
Net nadat ik mijn mail had gelezen met de kleur van de dag
keek ik naar mijn schoenen.
Hoe toepasselijk.

 

Dag 3
Rood
Tja, de kleur van dag 3, was een kwestie van kiezen.
Genoeg rood wat er spettert.

 

Dag 4
Oranje
Dat doekje spreekt boekdelen.
Naast het koffiezetapparaat natuurlijk.
Koffie heeft even de kleur van oranje.

 

Dag 5
Groen
De meeste kleuren zijn, wonderbaarlijk wel,
vaak en onderdeel van je gewone dagelijkse leven.
De peer in mijn ochtendsapje.

 

Dag 6
Rose
Mmmm rose, waar haal ik rose vandaan in mijn huis.
Ik heb geen rose.
Maar gelukkig kwam ik deze onderweg tegen op Schiphol.

 

Dag 7
Bruin
Mijn favoriete kleur.

 

Dag 8
BlauwGroen
Wat een lastige  kleur om vast te leggen.
Van de BlauwGroene tinten heeft Petrol verreweg mijn voorkeur
maar helaas is het mij niet gelukt om deze kleur goed op een foto te krijgen.

 

Dag 9
Wit.
Oeiiiii, wit is een wit vel papier
en dat staart mij alleen maar aan.
En ik staar terug.

 

Hoewel dit nergens een kleur van de dag is,
heb ik hem toch nodig om dat wit te vullen.
Paars.

 

Dag 10
Alle kleuren.
Echt heel leuk om zo, dagelijks, met kleuren bezig te zijn.
Je ziet vanzelf een liefde ontstaan.

 

In mijn geval een liefde voor bruin en bruintinten.
Oh ja,
Buiten mijn liefde voor
wolken en
bomen.

 

Uiteraard is Eggie mijn grootste liefde.
En K. maar die is al groot.

Je kunt bij Else ook nog meedoen met de #fotoadvent.
Super leuk!

Waar 215 en Agnes elkaar kruisen.

We zijn onderweg.

 

Met de auto.
K, ik en Chesto.

 

Naar Düsseldorf.

 

Waar het ook herfst is.

 

Oh ja……
we moeten nog een ‘feinstaubplakette gruen’ hebben.

 

In Düsselfdorf moeten we in de Johanneskirche zijn.

 

Er staat een lange rij.

 

Voor we de kerk in kunnen.

 

Daar staat ze!
Wat is het een klein meissie.

 

We zijn bij een concert van Agnes Obel.

 

Een mooie schaduw bij dit prachtig nummer ‘Fuel To Fire’

 

We slapen in een Airbnb.
Midden in de stad.

 

Gelukkig is er op zondagochtend ook ‘goede’ koffie.

 

En een broodje.
Het broodzakje zit er al bij.
Handig, hebben we lunch voor onderweg.

 

In Duitsland kan je hard rijden.
K. vindt het gewoon leuk om aan te haken.
We tikken net de 215 aan met die bak van ons.

Hè?
Welke we?
Niks we!
K.!

Vraag míj maar niet wat ik dáár nou van vind.

 

 

 

 

 

 

3x is scheepsrecht in Seattle

De koffer staat klaar.
Ik ga met K. mee naar Seattle.

 

Eggie gaat natuurlijk ook mee!

 

Dit keer gaat de ‘popsockets’ ook mee.

 

Dat ziet er zó uit.

 

Nog een kopje koffie op Schiphol.
We hebben zo van die vaste rituelen.
En die van die koffie weet je ondertussen.
Dit is een 8.

 

We zijn ergens tot Almere aan het taxieën.
Gelukkig we zijn zover.

 

Nu nog een stuk met de trein.
Daar moeten we heen.
Daarbij die grote zwarte toren.

 

Die is deze week weer mijn uitzicht.
Nu op de 32e verdieping.

 

En onze eerste gang is?
Juist!
Op naar de beste koffie van Seattle, cafe senso unico.
Een 10!

 

 

 

 

 

 

Kan je van horen, zien en proeven koffie leren zetten?

Dit prachtige apparaat staat bij ons in de keuken.
Alhoewel ik een theemens ben, kan ik een goed kopje cappuccino heel erg waarderen.
Sinds wij dit apparaat hebben zijn K. en L. (jongste zoon) Barista.
Koffiezetten is een beroep.
Ik ben toehoorder, op afstand betrokken bij de ins en outs van goede koffie.

In het gewone, dagelijks leven raak ik het apparaat niet aan.
Edoch als K. aan het reizen is ben ik genoodzaakt om er, voor 1 kopje cappuccino per dag, vriendjes mee te worden.
Deze week was het dan zover.
K. was in New York en ik sloot vriendschap met het apparaat om mijn ochtend kopje cappuccino te maken.
Alles wat ik gehoord, gezien en geproefd heb, moet mij nu door het proces heen helpen.

Het apparaat staat aan,
het moet tot 95 graden opwarmen.

 

 

Aan de andere kant van het apparaat staan:
– het melkkannetje
– thermometer, de melk moet tussen de 60 en 70 graden zijn
– het borsteltje
– de uitklopbak.

 

Goed.
Dan is ‘het boontje’ aan de beurt.
Welk boontje heb ik op de molen vandaag?
In dit geval is het een allemansvriendje.
Ja ja, de makkelijkste onder de boontjes.
Vlot van smaak.

Nu komt  het eerste rekensommetje:
‘maling + hoeveelheid + doorlooptijd = 30 ml.’

 

Piston eronder en malen maar.
Met de stamper flink aandrukken.
Nog een klein beetje erbij.

 

Onder het apparaat en gaan…..
Kijk die crèmelaag.
Top.
De eerste ronde kan niet meer stuk.

 

Effekes uitkloppen.
Schoonspoelen met water.

 

Dan gaan we de melk opkloppen.
Dat is een heel festijn.
Men neme het roestvrijstalen kannetje en vul het tot halverwege
met koude dagverse, volle melk.

Eerst even het stoompijpje kort open zetten.
Dan mag de tuit tot bijna op de bodem in het kannetje.
Stoompijpje open en het kannetje bewegen.
Op en neer met de stoomtuit.
Het kannetje een beetje schuin.
De melk moet spinnen.
In volume komen en wolkig worden.
Nog even een flinke tik met het kannetje op het aanrecht.

 

Ook weer schoonmaken.

 

Aaaiiiii en hier is het fout gegaan.
Niks wolkig of volume.
Gewoon belletjes die uit den boze zijn.
Helaas valt mijn cappuccino in de categorie ‘slurp’,
zoals het hier oneerbiedig heet.

Luisteren, kijken, proeven en blijven oefenen.
Net als met alles in het leven!

 

 

 

 

Dit is toch echt mijn favoriet! Kijk naar die lijnen. Prachtig.

We gaan vandaag fietsen?

 

Klopt. Over de Veluwe.

 

Het is niet bijster mooi weer.

 

Toch…met dit weer krijg je prachtige foto’s.
We zijn op weg naar mijn favoriete plek hier op de Veluwe.

 

Kijk daar is het.
Ik ben altijd blij wanneer ik het gebouw zie.

 

Ik hou echt van dat gebouw.

 

De materialen.

 

Het lijnenspel.

 

De afstandelijkheid.

 

Zo groot, zo lomp.

 

Zo niet als mijn Pentakelhuisje
En toch…..toch ben ik altijd blij en gelukkig wanneer ik Radio Kootwijk zie.
Ik heb hier vast iets van wortels.
Of misschien heb ik hier ook rondgedwaald in mijn cape.
Oh ja, ik heb ook nog even gekeken naar Blauwe Gerrit, de vrolijke bosgeest die woont in het Veluwse bos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hé psssttt, kijk even met me mee!

Fijn dat je er bent.
Ik wil je iets laten zien.

 

Dit is mijn vernieuwde site.
Misschien dat je het al hebt gezien?
Ik heb er een cursus voor gevolgd, bij Sjoerd.
Helemaal TOP.
Aardige man, goede cursus en veel geleerd.
Dank Sjoerd.
Sjoerd had goede tips, dat over die pagina’s:
– Wie is Eggie?
– Vraag het Eggie
– Humanitas BOR
– Over Maria

Als  ‘beelddenker’ hou ik toch het meeste van plaatjes en ik volg graag de prachtige beelden van Kronkeling en Ruimtes in Beeld.
Uiteraard heb ik me verdiept in wat de regels voor het ploggen zijn en de juridische kant.

Het blijf natuurlijk hobbyen van me, maar ik kom er duidelijk beter mee voor de dag dan een jaar geleden.
En dat van die regels, daar heb ik Eggie voor om ze te overtreden en me te behoeden.

Nu staat vloggen boven aan mijn verlanglijstje.
Ik kijk erg graag naar George BensonMartine de JongAnna Nooshin en politie vlogger Jan Willem .
Het is zoeken naar een vorm waarin Eggie de hoofdrol blijft spelen.
Van Theo heb ik ook al veel goede tips gehad.
Gewoon beginnen maar?
Wanneer?
Nu maar ongeveer.
Ik heb in ieder geval al mijn eigen YouTube kanaal