Vertrek.

 

Zo dat was het dan weer.
De laatste koffie bij ‘caffè senso unico’,
de beste koffie van heel Seattle.
De eigenaar kent ons: ‘one shot and one double shot’.
Ja, dat zijn wij!
Uiteraard is K van de ‘double’.
Double mijn lengte, double mijn stappen….

 

Het is zo handig dat de straatnamen hier op de grond staan.

 

Voor kleine vrouwtjes die dichter bij de grond leven.
(overigens moet ik op de hoek van Seneca Street en 6th Avenue zijn).

 

Soms vergeet ik gewoon om op te letten waar ik ben.
Ik loop en kijk om mij heen.

 

En zie zo veel waar ik me over verbaas.

 

Neem nou het aantal banen die naast elkaar liggen.
Ik heb ze geteld.
Op het breedste punt tel ik er 18.

 

Overdag hang ik het bordje ‘niet storen’ aan de deurknop.
Het gaat niet zozeer om het ‘niet storen’ maar de kamer hoeft niet iedere dag schoongemaakt te worden.
Dagelijkse schone handdoeken zijn ook niet echt nodig.

Aan het eind van de dag staat er dan keurig een tas
met schone handdoeken, nieuwe zeepjes en chocolaatjes.

 

Om ons door de nacht te helpen.
Zo schattig.

Oh ja er is een tweede kaartje.
Daar staat op dat we de ‘niet storen’ kaart maar 3 dagen mogen laten hangen.
Daarna maken ze gewoon schoon tussen 13.00 uur en 15.00 uur.
Ik denk dat we anders vervuilen?

 

 

 

Nog even verder spelen met lijnen en perspectief.

Er zijn in Seattle twee plaatsen waar ik iedere dag kom.
Gewoon een dagelijks wandeltje.

Het eerste is het Freeway Park.

 

Alhoewel ik niet als eerste aan een park denk.

 

Wanneer ik ronddwaal.
Zie ik grijs beton.

 

Lucht

 

Licht

 

Groen.

 

En een prachtig lijnenspel.
Echt veilig voel ik me niet.
Te veel hoekjes en beslotenheid.
Iedereen is op doortocht.
Maar het blijft boeiend genoeg om er iedere dag even te zijn.

 

De tweede plaats is Pike Place Market.
Alles is er.
Écht alles!
Ik kan aan bijna alles voorbij lopen.
Behalve aan fruit, vruchtenbrood en

 

deze kaas.
oh…kreun waarom hebben we dit niet in Zeewolde?

 

 

 

 

Het nieuwe speeltje van Eggie.

Lang zal ie leven, lang zal ie leven…..hieperdepiep HOERA!

Eggie viert zijn verjaardag.
Ongeveer.
En heeft dit gekregen.

 

Een lensje.

 

Voor op de mobiel.

 

Dit is ons uitzicht nu.
We zijn gestegen sinds de vorige keer.
Van de 16e naar de 31e verdieping.

 

Let op het gebouwtje met het rode puntdakje.

Dit is zonder lens.

 

Dit is met lens.

 

Dit is zonder.

 

Dit is met.

 

En dit is met heel veel kunst en vliegwerk.
De mannetjes die aan het werk zijn.

 

Dit is het rode puntdakje van dichterbij.

 

En dit de werkende mannetjes.
Toch een kwestie van ‘afstand en nabijheid’ en van perspectief.
Wat zo ’n lensje kan betekenen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Natuurlijk…….de walvissen.

Het voorbereidende werk.
Ik ben een koukleum en doe er nog een vest bij aan.

 

Nog even wat  reanimatie met Eggie geoefend.
En dat was, achteraf gezien, een goed idee.

 

Want ook ondernemende knuffel konijnen

 

kunnen

 

te ver gaan.

 

Gelukkig was er nog tijd om te drogen.

 

Voor het echte werk begon.

 

Daar heb je ze.
Drie blauwe vinvissen, de grootste in hun soort.
Ze kunnen wel 30 meter worden.
Bij iedere waterzuil koersen we er op af.

 

Ze zwemmen en spelen wat.
En houden ons flink bezig op dat water.

 

En nu maar hopen dat zij zich niet bezig gaan houden met ons,
want op zo ’n klein bootje, dat je daar links ziet, zitten wij ook.

Daar wordt je vanzelf nederig van.

 

 

 

Waarom gingen we ook alweer naar Vancouver?

 

Juist. Koffie!
We zijn er alweer vroeg bij.
Een makkie wanneer je nog een jetlag hebt.

 

Dat wil niet zeggen dat je een helder hoofd hebt.
Verdwalen kan ook gewoon.

 

Want kijk, daar moeten we heen.

 

In dit watervliegtuigje.

 

Klein vliegtuig, klein gezelschap.

 

Hoop waterverplaatsing.

 

We vliegen over Vancouver.

 

Naar Victoria Island.
Op zoek naar……..?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voordat we ‘echt’ aankomen eerst …..

Mijn excuses

Voor het late plogje.
We zijn er twee dagen tussenuit geweest zónder laptop.
Ja, zelfs K.

Een auto ophalen.

Nou ja auto? Het lijkt heel veel maar …..
Oké goed, we doen het ermee :-).

 

Nog iets ‘groens’

Voor onderweg.
Met boerenkool.

 

Zo nu kunnen we.
We zijn onderweg naar Canada.

 

Naar Vancouver.

 

Natuurlijk naar Granville Island met zijn leuke shopjes.

 

Vancouver is een prachtige stad.
Vriendelijke mensen, veel ruimte en mooi weer.
Een kleurrijke stad met veel, goed onderhouden, openbaar groen.

 

En stads…..coyotes?
Geen stads-mussen, geen stads-duiven maar stads-coyotes.

Of je ze niet wil voeren?

Ze zijn slim, snel en pakken wat ze kunnen krijgen.
Over wie hebben we het nu?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mmmmm..Seattle waar kennen we dat van?

Eggie is er weer helemaal klaar voor.
Hij gaat weer op pad.

 

Eh…sorry, ik dwaal even af.
Je meent het?
Ja 128.000 euro excl.vat.

 

Weer een prima plek.
Oh kijk, nieuwe hardloopschoenen.
Die anderen waren versleten.
Tja wat wil je ook als je ‘tig’ keer K achterna moet rennen.

 

Mij hoor je niet klagen.
KIJK, hier zegt de AVOD waar we zijn

 

En dit is wat we echt zien.

 

Het is zo helder. Daar beneden zie je ijsschotsen drijven.

 

En met een beetje fantasie zie je daar de wolven en de beren.

 

Nog even Amerika inchecken en we zijn in Seattle.