En we zijn langs geweest bij?

Voor we er waren moesten we eerst door

 

de Westerscheldetunnel.

We zijn op weg naar onze petekids.
Ze staan op de camping
vlak bij zee.

We zien ze eigenlijk te weinig.
Het is een eind rijden.
Iedere zomer proberen we er toch langs te gaan
zeker wanneer ze op de camping zitten.
Vlak bij zee.

Met hun ouders kletsen we altijd bij.
Dat gaat gewoon gemakkelijk.
We kennen ze al zolang.
Iedere keer pakken we gewoon de draad weer op.

Het is prachtig om A. en T. op te zien groeien.
Van baby af aan.
Nu gaan beiden richting de pubertijd.

Het zijn prima knullen.
Ze hebben goede ogen.

Toch is het wel duidelijk dat ieder kind zo zijn ‘eigen’ weg heeft te gaan.
En dat is bij A. en T. niet anders.
Beiden hebben hun eigen dingetje te doen.
Met liefde, aandacht en zorg van hun ouders komen kinderen een heel eind.
Kijk maar naar A. en T.

Soms is het hard werken.
We zien het L. en J. doen.
Daar bewonderen we ze heel erg om.

 

Een laatste wandeltje, hapje en drankje
langs het strand.

 

Voor we slapen gaan
lijkt het een beetje op thuis.

Grootse plannen

Hier wil ik naartoe,
naar 69b Boutique
op Broadway Market.

 

Alles ‘sustainable style’.
Een aantal merken had ik al gespot op de site
van kleding, schoenen, beauty en sieraden.
Het stond boven aan mijn lijstje om te bezoeken in Londen.
Ik wil heel graag,
de nieuwe kleding die ik ga kopen,
duurzaam, minimalistisch en vegan doen.

 

Buskaart kopen.

 

Bus uitgezocht.

 

Route bekeken.

 

Beetje op tijd vertrekken.

 

Het is gewoon druk onderweg.

 

mmmmm?
Ik zie niemand uitchecken.
Geen idee.
Google!
Helder.
Dank.

 

WOW,
waar ben ik?

 

Het is nog een stukje lopen.

 

Volgens mij zou het zoiets moeten zijn?
Nee dus.

 

Hierin dan maar.

 

?

 

Ook niet.

 

Hier dan?

 

Duidelijk te ver.

 

71.

 

69B.
Oeii.
Ik had er me iets anders bij voorgesteld.

 

Een engelse muffin als troost.

 

Voor onderweg.

 

Met de bus,
terug naar het hotel.

 

 

 

BOR in Londen?

Soms is het gewoon handig om aan te sluiten in de rij.

 

Gewoon met de stroom mee.

 

Naar de overkant.

 

Soms lukt het om heel even alleen

 

en stil te staan.

 

Ik ben onderweg.

 

Bijna daar

 

bij BOR…..

 

Juist.
Borough Market.
Sorry klein grapje.

 

Mijn 2e favoriete plek in Londen.

 

Ik hou van deze oude plek.

 

Alles is er.

 

ehhh deze zit er niet in.

 

Op de terugweg toch nog even langs deze kerk.

 

3 Kaarsjes branden.

 

De St. Paul ’s zie je al van ver.

 

Dit jongkie liep een beetje alleen en onzeker op de brug.
Hij was in verwarring en nog niet in staat om te vliegen.
Ik ben maar niet blijven staan.
Hopelijk is zijn moeder hem komen halen?

 

 

En we zijn in..?

Londen.

 

Helemaal daarboven in dat hoekje.
Daar op de punt.
Kijk wij gooien altijd gelijk de ramen open.

 

Vanaf boven kunnen we alle kanten opkijken.

 

Er is veel te zien.
We zitten zo hoog dat we tot ver kunnen kijken.

 

Dit is mijn favoriete plek van Londen.
Op de één of ander manier
komt hier heel de wereld samen.
Alle culturen komen voorbij aan mijn bankje.
Vakantiegangers.
Werkenden,
strak in het pak
Jong.
Oud.
Iedereen gaat hier even zitten.
Sommige eten iets.
Anderen zijn in gesprek.
Uiteindelijk gaat ieder weer verder.

Ik zit iedere dag op dit bankje.
Gewoon.
Zitten.
Kijken.
Wat lezen.
Maak soms een praatje.
En ik blijf me verwonderen.

 

Wanneer ik omhoog kijk.
Zie ik oud.
Groots.
Monumentaal.

 

Vanaf alle kanten is het een indrukwekkend gebouw.

 

Overal rondom het gebouw is het druk met mensen.

 

Ik heb het over de St. Paul ’s Cathedral

 

Wanneer ik de gordijnen sluit
blijft mijn wereld toch nog even groot.

Schouderbreed en diep onder de grond.

G. en J. brengen ons een eindje op weg,
naar de trein.

 

Daar is de man in de klok,
nog steeds.
Het lijkt me zo vermoeiend om
minuut voor minuut
uur na uur
dag in dag uit
jarenlang
die klok te zijn
op Schiphol.
Ik zwaai even naar hem
voor mij is hij een goede bekende ondertussen.
Ik ben wel blij met hem.
Misschien zwaaien er vaker mensen naar hem?

 

K. vliegt zo vaak dat we een hapje tussendoor hebben

 

in de SkyTeamLounge.

 

Voor de rest is het een héél eind lopen naar D27.
En taxiën over de Polderbaan

 

voor dat kleine hupje naar de overkant van het water,

 

arme K.

 

ons zicht

 

mijn zit.

Kijk,
deze meneer is breed.
Breed in de schouders.
Hij mag de hele leuning hebben.
Helemaal.
Ik pas prima binnen de stoel,
met mijn schouders.
En die armleuning hecht ik niet zo aan.

Er schijnt zoiets te zijn als een ongeschreven regel
voor het het ‘samen’ delen van de armleuning
in een vliegtuig.
Maar?
Deze meneer heeft al heel de armleuning.
Ik geloof dat er ook zo iets is als men-spreading
maar dan met schouders.

 

Volgens mij is het nu tijd
om mijn groot zijn aan de binnenkant
in te zetten.

Gewoon zachtjes gaan leunen.
Een beetje nonchalant hangen.
Steeds even iets verder tegen die schouder aan.
Vooral heel liefdevol.
En vooral heel dwingend.

Vooral heel liefdevol.
En vooral heel dwingend.

Vooral heel liefdevol.
En vooral heel dwingend.

Ik heb de volle overtuiging dat deze meneer mij best aardig vind.
Ja.
Echt.

Maar
ik heb ook de overtuiging
dat deze meneer geen zin heeft
in de liefdevolle warme druk tegen zijn schouders
van een stikvreemd mens.

Dus.
Nog even heel liefdevol tegen hem aanleunen.

 

Werkt ALTIJD!
Vooral dat liefdevolle maakt het de ander ongemakkelijk.
En dat dwingend ook natuurlijk.
Deze meneer schoot als een speer
helemaal
naar het andere hoekje van zijn stoel.
Beetje ongemakkelijk voor hem
en iets meer ruimte voor mij.

Ik heb gewoon een beetje Geweldloos Verzet gedaan.

Voor mij zit, Geweldloos Verzet, in het zonder afkeer, afweer of enige vorm van afkeuring mijn grens stellen.
Uiteraard heb ik mijzelf een flinke opdracht gegeven om
zonder afkeer,
afweer of
afkeuring tegen deze stikvreemde meneer te gaan leunen.
Echt,
dat kost me tijd.
Maar,
ik heb het voordeel dat ik dit al drie keer heb mogen oefenen.

Samen een keertje oefenen?

 

Nog even met de trein,
de metro
en nu een klein stukje lopen.
We zijn er.

We hebben vakantie en…we blijven thuis.

Onder ons eigen ‘zonnedoekje’
met uitzicht.
We boffen.
Het zonnetje is gul deze dagen.

 

Ons eigen kopje koffie.
Altijd de beste
overigens 🙂

 

Ons eigen sapje.
Uiteraard ook de lekkerste.

 

Ontbijtje.
Gewoon top.

 

K. kan Maxje volgen
én Tom.
Tegelijkertijd.

 

We kunnen, in de avondzon, onder onze eigen douche.
Overigens ook de beste.

 

K. doet een loopje.

 

En ik fiets mee.
Op naar een rondje van 20 kilometer.

 

Met dit weer tuffen we wat rond in ons autootje.

 

Natuurlijk,
de gaafste.

 

Drinken een kopje thee onderweg.

 

En een ijsje.

 

Zo zien we ook wat van de wereld in onze buurt.
Best wel luxe zo’n vakantie in en om huis.

Ow ja…. en het beste van al?
Slapen in je eigen bed.

Deze vakantie raak ik een beetje door mijn superlatieven heen.

 

K. gaat op doorreis.

Dag IJsland.
daaaaaaaaggg.
We hebben het naar ons zin gehad.
Dag Blue Lagoon.
daaaaaaaaggg.

 

Hallo Nederland, hallo.
Het is goed om weer huis te zijn.

 

Nog even een tussenstop op Schiphol.

 

voor 1 nachtje.

 

We zijn van de koffie en de groene sapjes.
Voor 1 keertje,
gaan we ons te buiten.

Heerlijk.

 

Nog een keertje de koffer inpakken
En een kleding ‘change’ gedaan.
K. krijgt schoon mee.
En ik de was.

 

K. vliegt door naar Los Angeles.

 

Hij heeft pech.
Ze hebben ook een vliegtuig ‘change’ gedaan.
Nu zit ie wel heel erg krap.

Goede vlucht K.,
goede vlucht.