Ik heb mijn plekje gevonden

Van de 30e verdieping
kijk ik al heel de tijd naar dat plekje daar beneden.
Dat azuurblauwe daar.
Ik wil er naartoe.

 

Het is een beetje kruip door sluip door.
Eerst naar de 10e verdieping.
Dan door deze lange gang.

 

Er zijn onderweg allemaal nisjes en hoekjes.

 

Het lijkt wel een museum.

 

Op naar de Pool Garden.

 

De handdoeken liggen klaar.

 

Je mag er niet duiken?

 

Geen lifeguard?

 

Waar ben ik dan?

 

Ja hoor,
de Pool Garden.

 

Het water is heerlijk.
Dit gaat me wel lukken voor vandaag.

 

Ik bekijk het nu van deze kant.

 

Daar boven
de 30e verdieping.
Iets van het midden links
en even onder die witte balk.

Overigens heeft het hotel 4027 kamers.
En nu lijkt het een beetje in bezit genomen door AWS.
K. zijn baas.

Waar de bling eindigt en standje sober begint.

Waar je ook heen wilt in het hotel?
Overal moet je door het casino.
Rond 6.00 uur, zoals nu, is het rustig.
Althans dit deel.
Vandaar dat ik een foto mocht nemen.

 

Na de eindeloze rijen gokautomaten en speeltafels.
Via de lift naar de 30e verdieping.
Komen we in de eindeloze gang.
Daar in de verte staat K.

 

Voor suite 30-127

 

Het uitzicht is weer fabelachtig.
We kijken uit op een deel van het hotel.
De luchten zijn prachtig.

 

Ieder moment van de dag.

 

Het bed is groot.

 

Ze houden hier van goud, spiegels,

 

spiegels, bling bling en

 

televisies.
Drie stuks.
Eentje in de badkamer.
Tegenover het bed.
Tegenover de bank.

 

Bij al die overdaad ga ik algauw over op standje sober.
Water, thee, beetje appelsap en wat brood.
Mijn basisbehoefte om alle overdaad aan te kunnen.
P.S. dat is mijn eigen waterkokertje.
Dié staat er niet,
hier.

 

Vegan in Vegas.

We hadden dit rode exemplaar toch nog.
Wel zo handig om er mee op pad te gaan.

 

Even van de Strip af.
Naar de rand van de stad.
De strip blijf je natuurlijk nog van verre zien.
Daar aan de horizon zie je zelfs het grote rad.

 

Yehhhh, eten bij Violettes.
Helemaal veganistisch.

 

CrueltyFree en organic.
Hier wordt een mens blij van.

 

Op tafel,
naast ons bord.
Hoe zorgzaam.

 

Aha, grote renkoekoek.
Mijn gevoel van humor behouden en niet alles te serieus nemen.
Moet lukken :-).

 

Mijn wrap.

 

Heerlijk nog een deel mee in een doggybag.
De komende avonden eet ik alleen
en dit is een prima maaltje.
Kop thee erbij en mijn avond kan niet stuk.

 

K. heeft de komende week zijn event.
Eerst examen doen en dan werken.

 

Uiteraard starten we de dag
samen
met een kop koffie.

 

 

 

Met grote snelheid door de woestijn.

Vandaag is dit het speeltje van K.
Het doet een beetje denken aan thuis.
Zeker de kleur.

 

Deze heeft een standje extra?
De bovenste is stoelverwarming.
Maar hoe noem je die onderste?
Stoelverkoeling?

 

We gaan de Mojavewoestijn door.

 

Eindeloze wegen.
Via Boulder City,
over de Hoover Dam

 

met veel Joshua trees
zien we hier en daar wat leven.

 

We zijn onderweg met de rode.

 

naar de Hualapai indianen.

 

Zij beheren het west deel van the Canyon.

Met de bus gaan we verder op pad.
De tweede stop is de Skywalk.
Helaas mag je er geen foto’s van maken

 

De derde stop is het meest indrukwekkende deel.
Hier zie en voel je the Grand Canyon.

 

Niet alleen de Hualapai indianen zorgen voor geschiedenis.
Ook de Bat Cave guano mine.
Dit was een plekje waar het even ‘echt’ geschiedenis voelde.

 

En ja hoor daar gaan we weer….

naar?

Sorry,
Eerst even de auto parkeren.

 

Koffers mee.
Ja, ja twee stuks (met dank aan de broer van J.
voor die geleende koffer).
We nemen iets meer mee terug.
L. heeft wat bestellingen gedaan.

 

We zijn op Schiphol.
Kijk, de man in de klok is er ook nog.
We zijn mooi op tijd.

 

We hoeven maar 10 uur te vliegen naar SL.
En dan nog een uurtje verder LV.

 

Wauw, wat krijgen we nu?
Daar hebben we niet op gerekend.
Gelukkig valt het mee.

 

Even lijkt het alsof we aan het strand zijn.
We vliegen net boven de mist en de regen,
daar waar de zon schijnt.
Boven de wolken.

 

In Salt Lake zitten we niet naast elkaar.
20 Rijen,
zo ongeveer.
Ik zit naast een vriendelijke jonge meneer die anderhalve stoel nodig heeft.

Gelukkig houdt hij er niet van om tegen de arm
van een blanke oudere vrouw te zitten.
Met een beetje extra leunen van mijn arm
heeft hij spontaan,
de hele reis,
zijn arm omhoog gehouden.

 

We zijn er bijna!
De daling is al ingezet.

 

 

We zijn er!
Las Vegas.
Het ruikt nog hetzelfde.
Alles staat er nog hetzelfde.
Nooit bedacht dat ik terug zou komen.

 

We slapen ook weer in The Venetian.
Het is hier 18.00 uur.
Bij jullie 2.00 uur.

Welterusten voor nu!