Naar het einde van mijn horizon en op zoek naar de ijkpunten.

K. had gistermiddag een vergadering in het Lake District.
Ik ging mee.

 

K. ging vergaderen over de Cloud,
wat hij, overigens, heel graag doet.
Voor mij was er geen wolkje aan de lucht.

 

Gewoon voetjes aan het water.
In ‘glimmende pattas’ zoals zoonlief mijn schoenen noemt.

 

Met uitzicht op….

 

juist, die hele grote zwarte toren.
Mijn ijkpunt.

 

Ik hou van ijkpunten.
Zoals de cappuccino.
Het groene sapje.

 

Bij Mr West Cafe Bar.
Een 9, dit keer.
Ik ben altijd, waar ik ook ben, op zoek naar ijkpunten.

IJkpunten aan de buitenkant.
IJkpunten aan mijn binnenkant.

Vanmorgen, bij de koffie, kwam J. aanschuiven.
Een collega van K.
J. heeft ‘guns’.
Niet slechts één maar een hele serie.
Van simpelweg hagel naar zeer dodelijk.

Tijdens dit soort gesprekjes komen altijd de verschillen tussen Amerika en Nederland ter sprake.
Hoe, wij Nederlanders, het wonderbaarlijk vinden om ‘guns’ in huis te hebben.
J. vertelde over zijn ‘wat’, zijn ‘hoe’ en zijn ‘waarom’.

Misschien, wie weet?
Wanneer K. en ik geboren zouden zijn, opgegroeid en leven daar waar J. woont dan…..?

Maar zover kom ik nooit met mijn denken.
Dat is een vraag die ik mijzelf nooit stel.

Bij deze gesprekken is ‘meerzijdig meelevend’ zijn mijn ijkpunt.
Het verhaal van de ander horen,
het mijzelf laten begrijpen wat het voor die ander betekent
en bevestigen dat ik dat doe.

Dat wil niet zeggen dat ik er mee eens ben,
er ook zo over denk
of het wil navolgen.

Vanmorgen kon ik J. in de ogen kijken en beseffen hoe noodzakelijk ‘anders’ een leven kan zijn.
Ik mag J. wel.

 

 

 

 

 

 

Hoe makkelijk val je in de routine van het reizen?

 

Best wel eigenlijk.

Weer heel vroeg op pad.
Ik ben al een uur op.
Jetlag dus.

 

Het is nog donker.
Dat geeft wel hele mooie plaatjes.

 

K. gaat naar zijn werk.

 

We ontbijten nog wel samen.
Met uiteraard een kop cappuccino.
Dit keer bij Caffe Ladro.
Voor mij een 8.
K. is enthousiaster.
Bij het tweede kopje hebben we een ander boontje gevraagd.
Een allemansvriendje.

 

Bij terugkomst is het zonnetje ruimschoots op.
Kijk hoe ver je kunt kijken!

 

Het is een dag om al mijn favoriete plekjes langs te gaan.
De Gum Wall.
Oktober 2015 was ik er ook.
November 2015 hebben ze hem na 20 jaar schoon geschrobd.

Er is alweer aardig wat tegenaan geplakt.

 

En dan door naar Pike Place Market.
Ik was net te laat voor de show
die gegeven wordt door de mannen van de viskraam.
Een rondje gooien en vangen van vis.

 

Nu nog even op pad naar dat geweldige gebouw
waar ik naar kijk vanaf de 32e verdieping.

 

Vanaf de begane grond is het nog indrukwekkender.

 

3x is scheepsrecht in Seattle

De koffer staat klaar.
Ik ga met K. mee naar Seattle.

 

Eggie gaat natuurlijk ook mee!

 

Dit keer gaat de ‘popsockets’ ook mee.

 

Dat ziet er zó uit.

 

Nog een kopje koffie op Schiphol.
We hebben zo van die vaste rituelen.
En die van die koffie weet je ondertussen.
Dit is een 8.

 

We zijn ergens tot Almere aan het taxieën.
Gelukkig we zijn zover.

 

Nu nog een stuk met de trein.
Daar moeten we heen.
Daarbij die grote zwarte toren.

 

Die is deze week weer mijn uitzicht.
Nu op de 32e verdieping.

 

En onze eerste gang is?
Juist!
Op naar de beste koffie van Seattle, cafe senso unico.
Een 10!

 

 

 

 

 

 

Kan je van horen, zien en proeven koffie leren zetten?

Dit prachtige apparaat staat bij ons in de keuken.
Alhoewel ik een theemens ben, kan ik een goed kopje cappuccino heel erg waarderen.
Sinds wij dit apparaat hebben zijn K. en L. (jongste zoon) Barista.
Koffiezetten is een beroep.
Ik ben toehoorder, op afstand betrokken bij de ins en outs van goede koffie.

In het gewone, dagelijks leven raak ik het apparaat niet aan.
Edoch als K. aan het reizen is ben ik genoodzaakt om er, voor 1 kopje cappuccino per dag, vriendjes mee te worden.
Deze week was het dan zover.
K. was in New York en ik sloot vriendschap met het apparaat om mijn ochtend kopje cappuccino te maken.
Alles wat ik gehoord, gezien en geproefd heb, moet mij nu door het proces heen helpen.

Het apparaat staat aan,
het moet tot 95 graden opwarmen.

 

 

Aan de andere kant van het apparaat staan:
– het melkkannetje
– thermometer, de melk moet tussen de 60 en 70 graden zijn
– het borsteltje
– de uitklopbak.

 

Goed.
Dan is ‘het boontje’ aan de beurt.
Welk boontje heb ik op de molen vandaag?
In dit geval is het een allemansvriendje.
Ja ja, de makkelijkste onder de boontjes.
Vlot van smaak.

Nu komt  het eerste rekensommetje:
‘maling + hoeveelheid + doorlooptijd = 30 ml.’

 

Piston eronder en malen maar.
Met de stamper flink aandrukken.
Nog een klein beetje erbij.

 

Onder het apparaat en gaan…..
Kijk die crèmelaag.
Top.
De eerste ronde kan niet meer stuk.

 

Effekes uitkloppen.
Schoonspoelen met water.

 

Dan gaan we de melk opkloppen.
Dat is een heel festijn.
Men neme het roestvrijstalen kannetje en vul het tot halverwege
met koude dagverse, volle melk.

Eerst even het stoompijpje kort open zetten.
Dan mag de tuit tot bijna op de bodem in het kannetje.
Stoompijpje open en het kannetje bewegen.
Op en neer met de stoomtuit.
Het kannetje een beetje schuin.
De melk moet spinnen.
In volume komen en wolkig worden.
Nog even een flinke tik met het kannetje op het aanrecht.

 

Ook weer schoonmaken.

 

Aaaiiiii en hier is het fout gegaan.
Niks wolkig of volume.
Gewoon belletjes die uit den boze zijn.
Helaas valt mijn cappuccino in de categorie ‘slurp’,
zoals het hier oneerbiedig heet.

Luisteren, kijken, proeven en blijven oefenen.
Net als met alles in het leven!

 

 

 

 

Ik hou mijn straatje heel graag schoon.

Kijk, ik ben er een groot voorstander van
dat alles dat groeit en bloeit gewoon zijn eigen gang moet kunnen gaan.
Mits er geen al te grote belemmeringen zijn, natuurlijk.

Dan vindt alles zijn eigen weg wel.
Dat is met kinderen,
vaak met volwassenen,
en zo is het ook met onkruid.

 

Onkruid werpt niet gauw een schaduw over mijn tuin.
Ik hou het een beetje binnen de perken.
Hier en daar een plukje eruit en mijn tuin ziet er ‘ECHT’ uit.

Zo geef ik mijn tuin ook nooit water.
Want zoals het in zijn algemeenheid met het leven is:
‘je moet het doen met wat er is’.

Over de gehele linie doet alles het wel goed in mijn tuin.

 

Behalve die keer dat het net even te lang droog was voor de hortensia.
Dat was even pijnlijk.

 

Gelukkig helpt het wanneer je je beeld bijstelt.
Je poetst er het drama niet mee weg.
Het blijft een de kunst om te kijken naar mogelijkheden.

 

Goed, weer even terug.
We hadden het over het onkruid in mijn tuin.
Toch kan onkruid ook ‘te’ vreemde vormen aannemen.

 

Dat een ‘plukje eruit’ (de meer menselijke variant) niet meer helpt.
Dan komt er een moment dat je actie moet ondernemen.

Ik ben niet van het agressieve spul.
Eigenlijk ben ik meer van het ‘geweldloos verzet’.
Gewoon iets uit mijn keukenkastje.

 

Het werkt als een trein.

Dat gezegd hebbende:
– geef ruimte
– hou de menselijke maat
– kader en begrens
– wees resoluut
– zorg dat je het contact behoudt.

Hè?
Hadden we het nu over:
– onkruid
– opvoeding
– relaties
– het leven

Sorry, ik ben het even kwijt.

 

 

 

 

 

 

 

Een paar van mijn huishoudelijk favorieten.

 

Mijn ‘kookbloem’.

 

Voorkomt overkoken van melk of pasta.
Het ‘bloemvormig’ inzetstuk gaat gewoon flubberen en fladderen.
Niks meer geprut over en om je pan.

 

Mijn plinten kwastje.
Zo een schatje.

 

Je moet wat met 14 van deze deuren die plinten
en vooral veel hoekjes hebben.

 

Tatatattaram……mijn diervriendelijke insectenvanger.

 

Er zijn al heel wat spinnen, motjes, vlinders, bijen en wespen mee naar buiten gebracht.

 

Oh ja, deze hebben we net in huis.
Sinds we aan het slowjuicen zijn moet er flink veel gesneden worden.

 

Deze dient gewoon het gemak.

 

Deze, deze heeft gewoon een leuke naam.
Uiteraard is ie ook heel nuttig en handig.
Het ‘bijenbekje’.

 

 

Voor in de spouwmuur.
Ooit hadden we een bijennest er in zitten.
Slecht voor je spouw en je isolatie.
Even buiten het gezoem en alle risico ’s van bijensteken om.
Helaas kon die zwerm alleen maar op een radicale manier verwijderd worden.
Dus om te voorkomen: ‘het bijenbekje’.

 

Dit is verreweg mijn favoriet!
Het hoesje kan in de was.

 

En doordat ie plat, smal en lang is kan het écht overal onder.
Zó praktisch!

 

 

Deze is gewoon grappig.
Weet je hoe deze heet?

 

Laarzenknecht!
Fantastisch toch.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BuurtBBQ 2016

Zo 1x per jaar doen wij met het buurtje een BBQ.
En meestal is dat na de pruimentijd.
Iedereen is welkom op ons Pentakelhofje.

 

Eigenlijk is alles nog hetzelfde als vorig jaar.
De BBQ gaat aan.

 

Iedereen maakt iets klaar.

 

Ik ben van de chutney ‘s.
Tomatenchutney,
Koriander tamarinde chutney.
Wat spelt dipkoekjes en oh ja een slowjuice-sapje
(met pruimen van het hofje natuurlijk)

 

 

De pannenkoekjes van buurvrouw E zijn nieuw.
Maar die willen we, vanaf nu, voor geen goud meer missen!

 

Voor iedereen is er ook een klein slokje van Saint Pierre.
Voor de gezelligheid hebben we dat niet nodig want we zijn gewoon een gezellig buurtje.
Dit jaar werd er niet meer vergadert.
Wel is er genoeg bij te kletsen.

Tot volgend jaar maar weer!