Wat ik heb met #kerkorgels en #kerkplafonds? (1)

Voor de
ingang van de
Grote Kerk in Naarden
gaat mijn belangstelling
voor
#trappen en
#trappenhuizen
naadloos 

 

over in 
#kerkorgels en 
#kerkplafonds.

 

Gelukkig stond er
net

 

een artikel
in de Volkskrant.

 

Mijn eerste
kerk
kerkorgel en 
kerkplafond
is in de 
de Grote of St. Bavokerk

 

in Haarlem

 

 

Die kan ik
gelijk van het lijstje
strepen.

 

De Sint-Petrusbasiliek

 

in Oirschot

 

staat niet op
het lijstje
maar mag
er
van mij
gerust bij.

Een dag en een nacht in Oirschot (2)

In zo’n Airbnb

 

kan je gelukkig
ook al
je eigen 
dingetjes doen.

 

Behalve de koffie
daar moesten 
we voor op pad,

K. weet altijd wel
een goede koffie
te vinden.

 

Onderweg
naar de koffie
was het wel een beetje heet
buiten.

 

Gelukkig was er voldoende
verkoeling

 

en verfrissing

 

te vinden.

Over grenzen en de maatjes van Match

Mijn voeten

Kijk hier loop ik warm voor.
Hier trek ik mijn stoute schoenen voor aan.

Ik loop bijna
naast mijn schoenen
van trots.

Tien eerste jaars studenten
Toegepaste Psychologie
die tijdens hun stage
op pad gaan als maatje
van een kind of jongeren bij Match.

Ze hebben
kennis gemaakt.

Na de eerste klik
is er nu de zoektocht
hoe ze het met elkaar
leuk kunnen hebben.

Dit zijn de voeten van V.
Zij is het maatje van A.

Alle maatjes van Match
krijgen een voorbereidende training.

De maatjes worden persoonlijk begeleid
en er zijn gezamenlijke bijeenkomsten.

Dit zijn de voeten J.
Hij is maatje van J.

Tijdens die gezamenlijk bijeenkomsten
praten we over onderwerpen
waar de maatjes tegenaan lopen.

Dit zijn de voeten van F.
Zij is het maatje van J.

Zoals de bijeenkomst
die gaat over
-grenzen-.

Een belangrijk thema bij Match.
We hebben namelijk verschillende grenzen.
De grenzen van jezelf
die van de ander
die van Match
die Humanitas
én de maatschappelijke grenzen.

Met allemaal heb je rekening te houden.

Dit zijn de voeten van Z.
Zij is het maatje van J.

Het belangrijkste bij grenzen is
dat ze onvermijdelijk zijn.

In ieder contact of
relatie
loop je er gegarandeerd
tegenaan.

Het meeste lost zich
vanzelf op
of vindt zijn weg
wel in de relatie.

Dit zijn de voeten van C.
Hij is het maatje van T.

Grenzen zijn er
om je te beschermen.

Ze bieden duidelijkheid
je kunt je
er achter verschuilen
je erop afstemmen
elkaar er op aanspreken.

Zonder grenzen
zou het een zooitje worden.

Dit zijn de voeten van C.
Zij is het maatje van de tweeling N. en I.

Wanneer iemand vrijwilliger of stagiaire
wil worden bij Match
zoek ik altijd
even
de grens op.

Als check
hoe iemand reageert
op grenzen
maar in dit geval
ook
omdat het een belangrijke vraag is
in het werken met kinderen
en jongeren.

Aan iedereen stel ik de vraag:
‘vind je kinderen seksueel aantrekkelijk?’

Hij voelt
gegarandeerd
voor iedereen
(ook voor mijzelf)
als grensoverschrijdend.

Ik leg uit
waarom ik deze vraag stel.
We gaan erover
in gesprek.

Niet het antwoord
is daarin het belangrijkste
maar het gesprek erover.

Voor Match mag ik die vraag stellen
Wanneer ik hem zou stellen
als Maria
zou het een onfatsoenlijke vraag zijn.

Zo zit dat met grenzen.
Ze vragen soms wat uitleg.

Dit zijn de voeten van L.
Zij is het maatje van L.

Wanneer iemand over je grens gaat
kan praten soms helpen.

De ander kan dan begrijpen
wat jou raakt
wat het met je doet
waarom het onaangenaam is.

Wanneer praten niet lukt
zijn er nog andere mogelijkheden
om je grenzen aan te geven:

  • je kunt fysiek een andere houding aannemen
    of een stap achteruit doen
  • een stilte laten vallen en wachten
  • het de ander ongemakkelijk maken
    door juist een stap naar de ander toe te doen
  • een goede voorbereiding door van te voren te bedenken
    wat je wel en wat je niet wilt
  • met een monotone stem
    standaardzinnetjes herhalen
  • stap ‘opzij blok’ te doen
  • een wit hondje in te brengen
  • spreken vanuit een maatschappelijke stem
Dit zijn de voeten van J.
Zij is het maatje van A.

We hebben een regel bij Match
over hoe we omgaan met
persoonlijke vragen die de vrijwilligers
en stagiaires soms krijgen.

De regel is:
‘dat je alleen persoonlijke informatie
deelt die nut heeft voor je maatjescontact’.

Sommige informatie of te veel informatie
kan de kinderen belasten
en dan kom je over de grens van de kinderen.

Dit zijn de voeten van M.
Zij is het maatje van S.

Hoe herken je je eigen grenzen
en die van de ander?
Wat gebeurt er in je lijf
en in je hoofd
wanneer jij over jouw grens gaat?
Wanneer een ander over jouw grens gaat?
Wat zie je bij een ander
wanneer je over zijn/haar grens gaat?
Je krijgt:

  • het warmer
  • een rood hoofd
  • je begint te stotteren
  • een misselijk gevoel
  • giechelen
  • rare tintelingen over je lijf
  • allerlei gesprekken in je hoofd
  • verwijten naar jezelf
  • stoom uit je oren
  • of je valt stil.

Het lijken op de symptomen
van de vecht of vluchtreactie.

Dit zijn de voeten van M.
Zij is het maatje van V.

Over je eigen grenzen gaan
of
over de grens van een ander gaan
doet gewoon veel.

Belangrijk is
dat je het herkent
bij jezelf
bij de ander.

De vraag is dan:
‘hoe ga je er mee om?’

Respectvol
naar jezelf
naar de ander.
Dat vraagt wat denkwerk,
geduld en
empathie.
En dat is het onderwerp voor
een gezamenlijke bijeenkomst.

Wat ik heb met #trappen en #trappenhuizen? (3)

Kasteel Hierden

De meeste trappen
gaan
ERGENS
heen.

 

Gemeentehuis Almere

Hebben een
-eindeloos- DOEL.

 

Het Alnovum Almere

Of zijn gewoon
NUTTIG.

 

Lelystad

We hebben ook
de categorie
trappen

 

die nergens
naartoe lijden
naar toeleiden
naartoe leiden

 

Waarnaartoe?

NERGENS.

 

Almere Centrum

Ik vraag me
heel de tijd maar af
moet ik stoppen
wanneer ik bovenaan ben?

Wat gebeurt er
wanneer ik mezelf 
een doel
of een nut  
voorbij deze trappen
wens?

Is die gedachte
nutteloos?

Ik loop gewoon de trap
op
maak een foto
geniet van het zicht
vraag me af wat ik er doe
en ga weer
neer.

Nog één keer
op en neer.

 

 

Over afscheid en de maatjes van Match

Het aller aller allerbelangrijkste
bij Match
is het afscheid.
Een geregisseerd afscheid
zoals we dat zo netjes noemen.

Het is soms wel een dingetje hoor.

De stagiaires zijn net zo lekker op dreef
samen met hun maatje.
Hebben net de eerste fase van
contact maken
je verbinden
en aan elkaar hechten
achter de rug.

Zitten net zo lekker in die
stabiele middenfase
die een contact
zo aangenaam en prettig maakt
omdat er duidelijkheid is over
de afspraken
de vorm van het contact
de grenzen en
ze nu precies van elkaar weten
wat ze leuk
én wat niet leuk vinden.

Dan
tijdens de tussentijdse gesprekken

begin ik toch
over het afscheid
dat onvermijdelijk is
nog wel een paar maanden
op zich laat wachten

maar toch
het komt eraan.

Het stopt dan voor Match
er worden geen halve afspraken gemaakt
geen toezeggingen gedaan
er wordt niets
van het onvermijdelijke
afgezwakt.

Bij Match
hoort het afscheid erbij.

Tijdens de deskundigheidsbevordering
hebben we het er al over
over dat afscheid nemen
en hoe belangrijk dat is
dat je het zo goed mogelijk doet
dat je er de ruimte en de tijd voor neemt
dat je het in fases of etappes doet:
– je geeft aan het afscheid komt
– je overlegt wat afscheid betekent voor jou en je maatje
– je gaat er samen vorm aangeven.

Je mag
samen met je maatje
de volgorde kiezen van die fases
want ieder afscheid is uniek
en persoonlijk
en daarom kun je samen
de vorm bepalen
afhankelijk van:
– leeftijd
– eerdere verlieservaringen
– persoonlijkheid en
– interesses

In ieder geval is het belangrijk dat:
– je het kind/de jongere  vertelt wat je in hem of haar waardeert,
– wat je zo leuk vindt aan hem/haar
– wat je vindt dat het goed kan en
– wat je zult missen als het contact stopt.

Je kunt dat samen doen door:
– het spelen van een rollenspel maar ook bv met poppenkastpoppen.
– een tekening te maken over de afgelopen periode en over het afscheid
– foto’s te maken over wat je gedaan hebt en dat te verwerken in een boekje
– een ‘kleine’ herinnering mee te geven van iets wat je ‘samen gevonden’ of ‘samen
gemaakt’ hebt of iets wat ‘emotionele’ waarde heeft.
– een medaille te maken van bijvoorbeeld karton, waar je de de naam van de jongere, je      eigen naam en op de achterkant goede dingen over de jongere schrijft.
– een afscheidskoffertje van bv een schoenendoos dat je bewerkt.
– nog 1 keertje die leuke en gezellige activiteit  te doen waar jullie samen zoveel lol mee
hebben gehad.
– een activiteit te doen waar jullie nooit aan toe zijn gekomen.

Herman de Mönnink heeft
een mooi beeld van
de verlieskast
over hoe rouw en verlies
in een leven plaats vinden.

Tegen de maatjes
en de kinderen/jongeren
zeggen we altijd
dat geen enkel maatje
of kind
de rest van zijn leven rouwt
over het afscheid
van Match

wel dat het als
een mooie herinnering
een leven lang meegaat.

Dat is wat we bij Match
een positieve verlieservaring
noemen.

Ieder kind verdient
in zijn kast
een laatje
met positieve herinneringen
aan de tijd
met zijn maatje van Match

Dank aan de vrijwilligers van Humanitas Match Almere

Ieder jaar

zoeken we 

een manier

om de vrijwilligers

van Humanitas Match Almere

te bedanken

voor hun inzet

voor de kinderen

die ze ondersteunen
bij Humanitas Match Almere

Dit jaar maakten we een rondje
door de grachten van Almere.

Het is altijd speciaal om de wereld
vanuit een ander perspectief
te bekijken.

Eigenlijk
zou je dat vaker
moeten doen.

DANK
aan alle vrijwilligers
DANK
voor jullie inzet!