Ik heb een fanatiek dingetje

en dat is weer eens onbedwingbaar

 

het MOET

 

het is onvermijdelijk.

 

Ik kies
uit de 60 kleuren
mijn favorieten
van het moment.

 

Ik begin
met volle aandacht.

 

Gaandeweg
blijkt het nóg
té kleurig

 

té vol
en te veel.

Ik ga mijzelf
beperken

 

met minder kleur

 

meer

 

open ruimte

 

minder vol

 

minder intensiteit

 

totdat

 

en er nog slechts
stompjes
over zijn.

Het moet vooral snel
het hoeft niet mooi
er moeten stompjes overblijven
waardoor ik -alles- terug heb kunnen brengen
tot
klein en
behapbaar.

Zo blijf ik aan de zijkant
van mijn gedachten

kan ik nadenken
verwerken
en nieuwe dingen toelaten.

Noem het maar mijn
creatief verwerkingsproces.

Volgens K. ziet het er niet uit.
Hij zegt
dat ik net zo kleur
als ik pistache nootjes eet
en die schijn ik te eten
als een eekhoorn.

 

 

Herfst (2)

 

Soms
ben ik geboeid
door
één bepaalde plek.

Dan ben ik mateloos
zeker
tijdens de overgangen
van het seizoen.

Herfst 2018 (1)

Eindelijk

 

eindelijk

 

is het dan

 

zover

 

het is

 

herfst

 

met alles

 

erop

 

en eraan

 

inclusief
een snotterkopje.

Het goede nieuws is
dat het al november (bijna) is
en dat klinkt
veel dichter
bij maart
wanneer de lente begint.

Een dag en een nacht in Breda (3)

Mijn grote vriend
het egeltje
kwam er even
tussendoor
maar
er was nog een beetje
Breda over.

Dat weekend

 

in Breda

 

was het BredaPhoto Festival

 

uiteraard

 

iets om mee te pakken.

 

Happy dying
sprak mij
wonderwel
aan.

 

Een beetje ……..
misschien
dat wel
maar
hoe bijzonder
zou het zijn
wanneer
als oefening
één keertje maar…….
in je leven.

Voor mijzelf
als klein meisje
was dit
al een gedachte
een besef
een realisatie.

Het heeft er voor gezorgd
dat ik laat weten
waar ik blij mee ben
en wat ik waardeer

want:

-de woorden die ik
niet tijdens mijn leven
heb gesproken
zal ik na mijn dood
ook nooit kunnen spreken-

Hoe zou
jouw leven
eruit zien
na deze ervaring?

 

 

Waar blijft toch die winter?

Kijk nou,
kijk nou
ook deze heeft er last van.

 

Hij kan maar niet
in slaap
in winterslaap
komen.

 

Hij lijkt
een beetje dronken.

Al waggelend
loopt hij over het terras.

Eerst maar de site van de
egelbescherming gegoogled.
Zou het allemaal wel oké zijn?

Een egel die overdag rondloopt hoeft niet per se ziek te zijn, maar het geeft wel aan dat er iets niet goed is. Deze dieren worden altijd opgenomen om te kijken waarom ze overdag zichtbaar zijn. Meestal blijkt er meer aan de hand te zijn dan op het eerste oog zichtbaar is

 

 

Op mijn vraag
of ik een foto mocht nemen
bleef hij
of misschien zij
staan

 

om vervolgens
in slaap
te vallen.

 

Toch maar even
met de dierenambulance gebeld.

Volgens de heel aardige mevrouw
mag ik er vanuit gaan
dat het goed is.

Gewoon een egel
aan de banjer
in de war
door het mooie weer.

Hij had zich
in mijn nabijheid
opgerold.

Een zieke egel
doet dat niet.

 

Breng hem maar
naar een beschut plekje
dan vind hij zijn weg wel
gaf de mevrouw aan.

 

Gaat het niet goed
mag u altijd bellen
dan komen
we hem halen.
Ik ben hier
de hele avond
en de hele nacht.

U mag hem wat kattenvoer geven
of een banaantje
beslist geen melk.

 

Laat het hem
eerst maar zelf
proberen

 

Een uurtje later
is hij verdwenen
blijkbaar redt hij het.

Een dag en een nacht in Breda (2)

Soms
soms
maak ik een wandeltje
langs mijn verleden.

Dit keer
een gekozen wandeltje
in Breda.

Langs mijn oude huis

en langs mijn oude werk

als spelleidster

op de kinderafdeling

van het Diaconessenhuis.

De lange gang
uit mijn herinnering
is nog hetzelfde

met
nog steeds
aan het einde

in de hoek

de speelkamer.

Herkenbaar
maar ook weer niet.

Alles is
ingebouwd
verhokt
en donker.

In mijn tijd

was alles open

en licht.

Uiteraard
had dat verleden
zo zijn
eigen dingetje
wat niet zo handig was.

Oké
oké
het is máár
een wandeltje
geen wens
geen verlangen
geen behoefte
het is slechts
de galm van het verleden.

Overigens
blijkbaar
dacht ik er 40 jaar geleden
net zo over:
– kinderen niet vol in beeld-!