Hoe raken onze zielen óóit los van ons huis?

Tien jaar

zijn we 

met hart

en ziel

verbonden

en verknocht

aan ALLES

Klik op de plaatje voor het filmpje

om

en in

ons huis.

Onze ziel
zit er vanaf het begin
volledig in
in de vorm
in de materialen
in de kleuren
in de geuren
en alles waar de vijfhoek
voor ons voor staat.

Hoe moet ik
hoe moeten wij
dit huis
ÓÓIT
loslaten?

Nou gewoon

het huis laat óns los!

Vanmorgen vroeg
bij het opstaan
lag één van de badkamerspiegel
op de grond
in 1000 stukjes.

Niet wij
laten het huis los.

Het huis
laat ons los.

Vele eeuwen werd de spiegel 
gebruikt voor bijgeloof.
Wanneer iemand was overleden
en deze lag opgebaard
moesten alle spiegels worden afgedekt.
Men geloofde namelijk
dat wanneer de overleden ziel
zichzelf in de spiegel zou zien
deze wel eens zou kunnen denken
'Mwah, not that bad, laat ik maar blijven'.
Er was nog een manier
om er voor te zorgen
dat de ziel niet bleef
en dat was het kapot maken van de spiegel.
De ziel kon dan loskomen.

Het huis heeft de spiegel
voor ons kapot gemaakt
en laat onze zielen gaan.

De verhuizing komt dichterbij

Het is definitief

en de eerste

voorbereidingen
worden getroffen.

Sorteren
Opruimen
Ordenen.

Een herkansing
om de laatjes
na 10 jaar
in de goede volgorde

als een soort puzzeltje

in het kastje
weer terug te doen.

Vergeefse moeite
slechts 5 puzzelstukjes
passen.

De meeste zitten 
weer 
in de oude
niet kloppende volgorde
terug in de kast.

Dat is maar voor
de volgende verhuizing.

 

Er moet nog wel
iets
aangeschaft worden.

 

Het centrale stofzuigersysteem
kunnen we niet meenemen.

Het nieuwe kleine boeddhistische monnikshuis (kuti) van Bhante Ānanda

(alle foto’s zijn genomen door Bhante Ānanda of iemand uit de gemeenschap, ze zijn geplaatst met toestemming)

Covid-19 had ook invloed
op het dagelijks leven
van Bhante Ānanda.

Zo kon hij
door de lockdown
niet meer wonen
in zijn kuti
hoog in de Canadese bergen

en zijn dagelijkse almoes-tocht
naar de gemeenschap
van Nelson maken.

Nu organiseert de 
sangha (gemeenschap)
iedere zondag een 
‘community food dana offering’.
waar iedereen 
Bhante Ānanda aalmoezen aan kan bieden
zelf mee kan eten 
anderen kan ontmoeten
vragen aan Bhante Ānanda kan stellen
of een meditatieoefening met hem doen.

Dana is een gift vanuit je hart,
die je waardering weerspiegelt en symboliseert.
Daarnaast heeft dana een praktisch doel:
het voortbestaan van de gemeenschap
door bij te dragen aan het levensonderhoud van de leraar.

Vrijdag 19 juni 

was er de Kuti Pūjā
de inwijding van
het nieuwe kleine boeddhistische monnikshuis
waar Bhante Ānanda
gaat wonen.

Dit is wat Bhante Ānanda vertelt over de inwijding:
‘Voor deze Kuti Pūjā
zegen ik de Saṅgha
voor dit prachtige geschenk.
Ik zal beschermende
gezangen (Parittas) reciteren
in zowel Pāḷi als Engels.

De kracht van het gezang is vooral 
het effect op de geest
wanneer de lezer en de luisteraar
ze hoort en begrijpt.

Na saṅgha dāna
het maaltijdoffer
ga ik
onder de grote ceder
de paritta’s reciteren.
Dit duurt een paar uur.

Ik zal de Ratana Sutta
de Khandha paritta
Mora Paritta
Mettā Sutta
Ātānayita Sutta
… en meer reciteren.

Mensen kunnen vertrekken
wanneer ze maar willen. 🙂

Je kunt ook
licht-
bloemen-
en wierook geven
om de saṅgha
de deva’s 
en de omgeving
te beschermen.

Het huisje is nog niet af
er moet nog veel gebeuren
aan afwerking
inrichting
water
elektra
composttoilet
de omgeving.

Iedereen kan zijn bijdrage leveren.

Het kuti-project
staat onder toezicht
van de Suttavada Foundation
(gevestigd in Nederland
en de site is bijna klaar)
als een gemeenschappelijk
collectief project
waar iedereen
aan kan bijdragen.

Vanuit Nederland
kan iedereen die geld
of een praktische gift
wil doen
contact opnemen met K.
via de Suttavada Stichting:
koen@suttavada.foundation.

De eerste praktische gift
is er al
want ook een monnik
moet gewoon
zijn huishouden doen.

Voor meer foto’s van de Kuti van Bhante Ānanda: klik hier.

De video’s van Bhante Ānanda zijn te zien wanneer je op deze link klikt.

Een dag en een nacht in Hindeloopen (2)(familie)

Die dag en die nacht
in Slot Hylpen

was al maanden geleden
geregeld
gelukkig kon het toch
doorgaan.

We waren met 
3 zoons
aanhang
K. en ik.

Er was riant ruimte
zodat we rekening konden houden
met de Covid-19 maatregelen.

Ieder koppel zijn eigen ruimte
een eigen slaapkamer
een eigen badkamer
en dan was er nóg meer
ruimte
een groot terras
een grote tuin
een grote gang
een grote eetkeuken
een grote huiskamer
een grote kookkeuken.

Als je niet wilde
hoefde je
elkaar niet eens
tegen te komen.

We gingen
voor de omgeving

de sfeer

het gezelschap

en ondanks de 
beperkingen
was het goed
‘samen zijn’
met elkaar.

De tweeling wordt steeds zwaarder

Die arme K.
die sjouwt wat af
en ze worden
steeds zwaarder
en
zwaarder.
Hij sjouwt toch al gauw
rond de 17 kg
per kind
op zijn nek.
En bij een tweeling
is het dubbel.
Gelukkig
mag
het na elkaar.
Het is mooi weer
om naar
het strandje
te gaan.
Pootje baden
steeds verder
steeds natter
heel veel plezier!
Een beetje
hangen
plagen.
K. heeft er zijn handen
aan vol.

Natuurlijke en Logische Gevolgen #oorzaakengevolg deel 1: Uit de strijd stappen

Na afloop van de persconferentie op 21 april 2020 stelde een journalist aan premier Rutte een heel boeiende vraag; ‘Al weken zegt u dat Nederland zich voorbeeldig gedraagt. En wat krijgen we ervoor terug?! Nog eens drie weken verlenging…Hoe rijmt u dat met elkaar?’

Tja dacht ik, dit gaat over beloning, een beloning voor het goede gedrag?

Wat gebeurt er wanneer ik mijn taart in de oven zet en hem vergeet? Het natuurlijke gevolg is dat mijn taart verbrandt.
Al van jongs af aan heb ik een weerstand tegen straffen en belonen. Straffen, en dat geldt ook voor belonen, is gebaseerd op macht en heeft alleen effect op korte termijn. Bij straf ligt de nadruk op mijn gedrag en niet op de consequenties ervan. Het legt de verantwoordelijkheid en de controle buiten mijzelf. Het enige waar ik misschien heel goed in ga worden, is het vermijden van situaties waarin ik gestraft kan worden of misschien heb ik juist die straf er wel voor over. Wanneer ik mijn straf heb gekregen voelt het als een soort betaling en kan ik het de volgende keer weer doen. Mijn ware zoektocht naar de kern van het niet geloven in straffen en belonen, maar naar denken en handelen in ‘oorzaak en gevolg’ begon toen mijn kinderen klein waren.

Wat kan ik doen als ik vind dat mijn kind niet gestraft hoeft te worden als het zich misdraagt en ook niet beloond als het goed gedrag laat zien?

 

Een van de zoons vergat iedere keer weer zijn sap en fruit mee naar school te nemen. Op het moment dat ik dat ontdekte, sprong ik op de fiets, bracht ik het onmiddellijk naar school en liet ik hem weten dat ik het gebracht had. Ik vertelde hem dat het niet handig was, dat ik ervoor op pad moest en dat het de les verstoorde. Ik hoopte hem op deze manier duidelijk te kunnen maken dat het me slecht uitkwam, omslachtig was en veel tijd kostte om hem iedere keer zijn sap en fruit na te brengen.

Meestal raakte zoonlief dan uit zijn humeur, reageerde een soort van nukkig en prompt vergat hij de volgende keer zijn sap en fruit weer. We zaten in een soort cirkeltje, een cirkeltje waar ik mijzelf vrijwillig in had gemanoeuvreerd door mijn ideeën over een goede moeder willen zijn. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dat hij de enige in de klas was zonder fruit en sap. Ik had tijd en moeite gedaan om het klaar te maken en het idee dat de juf, en de andere ouders, er iets van zouden vinden hielden mij vast in het cirkeltje. Ik gaf mijn zoon de schuld, want als hij gewoon zijn sap en fruit meenam dan had ik al die gedachten en gevoelens niet. Probleem opgelost.

Wat is het natuurlijke gevolg als je je sap en fruit vergeet? Dat je in de klas niets te drinken of te eten hebt terwijl de andere kinderen hun sap drinken en hun fruit eten! Je hoort er niet bij en je krijgt honger. Om uit het cirkeltje stappen besloot ik niet langer verantwoordelijk te willen zijn voor het meenemen van zijn sap en fruit naar school. Wanneer hij het de volgende keer zou vergeten zou hij in de klas zitten zonder sap en fruit. Het zou geen nut hebben om daarover tegen mij te mopperen of boos op mij te worden. Het is tenslotte niet mijn probleem.

Zoonlief was het ondertussen natuurlijk zo gewend dat ik hem zijn sap en fruit achterna bracht dat de kans groot was dat hij gefrustreerd zou raken. Ik had hem eraan laten wennen dat hij zijn sap en fruit nagebracht kreeg. Dus werd het tijd om zoonlief op de hoogte brengen dat híj een probleem had en niet ík . Ik vertelde hem wat mijn plan was, hoe ik het ten uitvoer ging brengen en wat mijn antwoord zou zijn wanneer hij tegen de consequenties aanliep: ‘Wat vervelend dat je je sap en fruit vergeten bent.’ (Waar nodig zou ik school ook inschakelen, zodat niet iemand anders hem sap of fruit zou geven.) Vanaf dit punt mocht zoonlief zelf leren, ervaren en kiezen wat hij belangrijk vindt.

Wat doe ik wanneer ik geloof dat straffen en belonen eigenlijk alleen op korte termijn werkt en ik er zelf een lelijk mens van dreig te worden?

 

 Mijn grootste oefening is om mijn mond te houden, niet toe te geven aan mijn onwillekeurige beweging om hem zijn sap en fruit na te brengen. Ik zou mijzelf bevestigen dat ik júist een goede moeder zou zijn door hem zelf zijn verantwoording te laten nemen. De eerstvolgende keer zou ik het puntje van mijn tong afbijten en vooral niet zeggen dat het misschien een goede les voor hem is, want dat zou de consequentie onmiddellijk veranderen in een straf. Het gaat erom dat ik de woorden kies die het mijn kind duidelijk maken dat er een keuze is, een mogelijkheid om zijn problemen zelf op te pakken en dat hij niet iets moet omdat wij dat willen.

Het idee dat mijn kind honger zou lijden wanneer hij zijn sapje en fruit niet bij zich had, het idee dat ik geen goede moeder zou zijn wanneer ik er niet voor zou zorgen dat hij het kreeg, het idee dat hij het enige kind in de klas zou zijn zonder sap of fruit, zorgde ervoor dat ik mijn fietst pakte en de weg naar school voor de tweede keer aflegde. Stap voor stap moest ik dit voor mijzelf ontleden en beseffen dat het hooguit een onplezierig hongerig gevoel geeft waar hij de rest van de ochtend mee rond zou lopen, maar dat zijn lichaam daarvan geen schade zou ondervinden. Dat ongemak zou goed van pas komen om zoonlief ertoe te brengen er voortaan aan te denken zijn sap en fruit mee te nemen. Ik moest beseffen dat mijn ‘goede’ moederschap niet zou afhangen van het missen van zijn sap of fruit. Ik heb niet het recht de verantwoordelijkheid van mijn zoon op me te nemen en evenmin heb ik het recht de gevolgen van zijn daden voor mijn rekening te nemen. Die moeten hij zelf dragen.