Hoe zit het met jouw weerstand tegen het leven?

Terug in Nederland
stormde het nog steeds
was het nat
koud
werd ik snip
snip
snipverkouden.

Mijn weerstand
na 14 uur vliegen
de overschakeling van
37 graden
naar 5 graden
was achtergebleven
in Myanmar.

Daarbij hielp
de tijd van het jaar
ook niet mee
om mijn weerstand
op te bouwen.

Dat woordje
‘weerstand’
dat doet iets met me!

Welke weerstand?
Tegen wat?
Het weer
de tijd van het jaar
het corona virus
mijn slechte humeur
de boze buur
het leven?

Soms denk ik
dat ik mijn weerstand
ondermijn door mijn wens
om bijzonder te zijn
om gelukkig te zijn
om leed
ellende
lijden als een inbreuk
op mijn leven te zien.

Dirk de Wachter zegt in zijn artikel:
‘de ziekte van deze tijd is
dat alles fantastisch moet zijn’.
In zijn boek
‘de kunst van het ongelukkig zijn’
vraagt hij aandacht
voor het alledaagse ongeluk‘.

Het sluit aan bij
‘Gelukkig, ik ben een grijze muis’
van Anneke Dekkers

Bij het boeddhistische gedachtegoed
waar ik veel over spreek
met K.
dat lijden een inherent onderdeel is
van het leven.

Voor mij is het hoopvol
dat ik ‘gewoon’
een grijze muis mag zijn.

Dat mijn lijden
mijn ongemak
en mijn pijn
bij hét leven horen.

Ik hoef niks op te lossen
niet voor mijzelf
niet een ander.

Ik hoef niets anders
dan mijn eigen middelmatigheid
te accepteren
leren beseffen
dat niet alles loopt
zoals ik het wens
en dat ‘gewoon’
soms
ook goed genoeg is.

Ik leer het door
te vallen
weer op te staan
en dat dagelijks
te oefenen.

Ik ben iets handiger geworden
om de gewone middelmatige
en ongelukkige dingen
in mijn leven
enigszins charmant
soms elegant op te pakken
daar mijn eigen draai
en aanpassing aan te geven.

De beelden achter de plogjes

Iedere dag 

een plog maken

vraagt véélll
foto’s

vraagt véélll
keuzestress

vraagt véélll
controle

vraagt véélll
editen

Ik was er soms

héle dagen

druk 

mee

maar
dan heb je ook

véélll
leuke plogjes!

Op zoek naar boeddha in Yangon

We zijn weer
in Yangon
en lopen
tegen het verkeer in
achter onze gids
aan.

Hij weet de weg

in onze zoektocht 
naar een mooi
boeddhabeeld

voor 
Banthe Ānanda
de monnik-vriend
van K.
in Canada.

5 Maanden voor K.
heeft Ānanda
zijn samanera ordination ceremony 
gedaan.

Hij was de mentor van K.
bij de samanera ordination ceremony 
van K.

Nu leeft hij in Canada
en is begonnen
met het opbouwen van
zijn eigen sangha
(gemeenschap).

Hij heeft een sober leven
en is afhankelijk 
van donaties
voor het opbouwen
van zijn gemeenschap.

Soms is Ānanda
5 uur onderweg
om eten te ontvangen.

K. heeft al
voor warmte gezorgd.

In Yangon
zijn we op zoek

naar een boeddhabeeld
onze gids let op

de kwaliteit van het materiaal

de afwerking

de details

de uitstraling

en de prijs
van een passend beeld.

Een monnik
vraagt niet
heeft geen verwachtingen
spreekt geen voorkeur uit
zal niets van dat alles
kenbaar maken

dus volgt K.
zijn instinct

vinden we
een prachtig
boedhabeeld
verbonden met het gevoel
dat K. kreeg in het klooster

van de vorige dag
met Thatbyinnyu Sayadaw.

De boeddha
wordt gepoetst
en reisklaar
gemaakt.

Helaas is het zo
ingewikkeld
met certificaten
is het verschepen
zo ongelooflijk duur

dat K. moet 
beslissen om
het niet
te doen.

Thuis stuurt K.
één van zijn
eigen beelden.

Een ပူဖောင်းလေယာဉ်ခရီးစဉ် over de tempelvlakte van Bagan (onze laatste ochtend in Myanmar)

Het is nog donker
wanneer we 
opgehaald worden
met de bus om over
hobbelige
bobbelige
zanderige
wegen 

op het terrein
te komen
waar
onze ballon ligt
te wachten.

We krijgen
een veiligheidsbriefing

van onze ervaren piloot.

Na een wandeling

om de ballon

zijn we

vliegklaar.

De wereld onder ons

wordt kleiner

en we vliegen

over de tempels

van Bagan.

We zien de zon

opkomen.

Ik voel me kleiner

nederiger

en dankbaar

worden.

Het overzicht

dat ik krijg
gaat verder
dan alleen
deze ballonvaart

Het zorgt dat ik 
relativeer
overzie
en me vooral
heel 
kwetsbaar voel.

Met een harde landing

schuren we over het strand
valt de mand op zijn kant
komen we met een klap
terug in de wereld.

Ik realiseer me
na zwevend 
over al die oudheid
in de afhankelijkheid 
van de wind
er weinig anders
overblijft

dan mijn gedachten

over de realiteit

van mijn leven
en wat er werkelijk
toe doet.

Op tempeltocht in Bagan met een wel heel bijzonder afsluitend bezoek

Zoals iedere ochtend
de afgelopen dagen
rijden we op 
onze elektrische fiets
drinken we koffie

bij Date.

Vandaag is het de dag
dat de nonnen
hun ronde maken
overal staan bowlen
met rijst.

We gaan op pad

om nog minstens

50 

van de 3000

tempels van Bagan

te bezoeken.

Gelukkig staan ze 
redelijk
dicht bij elkaar.

De mooiste
en belangrijkste
tempel

is de Ananda tempel
met 4 prachtige 
beelden van boeddha.

Een klein stukje
verderop zit het
vegetarisch
restaurant
Moon

waar we lunchen.

Ons laatste bezoek
is aan 
abt Thatbyinnyu Sayadaw.

De familie van W.
al heel lang
verbonden met het klooster.

De abt is 87 jaar
en na diverse
hersenbloedingen
een fragiele
en kwetsbare man
die ons met heldere
en scherpe ogen
aankijkt.

Om K. en W.
waardig te 
kunnen begroeten
wil hij naar
zijn rolstoel
worden gedragen.

Het is duidelijk
dat hij en W.  
een band hebben
die al lang meegaat

W. vertaalt
de woorden
die de monnik
tegen K. spreekt.

Zijn ogen stralen
wanneer hij K.
vertelt dat hij K.
vanaf binnenkomst
herkent.

De herkenning is
wederzijds.
K. zijn ogen
stralen ook.

Na onze donaties
wordt ons
iets te eten
aangeboden.

Wanneer we 
vertrekken 
straalt hij 
vanuit zijn rolstoel
liefdevolle vriendelijkheid uit
wenst ons een goede
gezondheid
en een vreedzame geest.