Vooroordelen

De strijd tegen vooroordelen

Als coach wandel ik een stukje mee op jouw weg en zet ik alles op alles om je de inzichten te geven die je nodig hebt om de volgende stap te kunnen zetten. Ik zet je aan het denken, zodat iedere stap die je maakt, jouw eigen stap is. Maar waar ik normaal op jouw weg mee wandel, wil ik je nu ook uitnodigen om een stukje met mij mee te wandelen.

Ik ben een coach, maar ook meer dan dat. Ik ben ook mijn eigen mens, met mijn eigen ervaringen en eigen belevingswereld. Ik heb veel meegemaakt en veel moois mogen delen in mijn driehoeksrelatie. Drie prachtige zoons gekregen, veel over mijzelf en over het leven van anderen geleerd. Het afwijken van het gangbare, daar je weg in vinden en het omgaan met mensen die je beoordelen over het ‘anders’ zijn. Stuk voor stuk belangrijke levenslessen. Levenslessen die mij als mens hebben laten groeien en mij een sterkere coach hebben gemaakt.

Acceptabel afwijken van het traditionele
Het voelde voor mij volkomen natuurlijk om voor ons drieën te kiezen. Zowel de maatschappelijke als mijn eigen dogma’s in het afwijken van wat als ‘traditioneel en succesvol’ gezien wordt raakten mij. Ook de vragen en opmerkingen van de buitenwereld maakten het er niet makkelijker op. De kwetsbaarheid die komt uit het deel uit willen maken van de maatschappij, en de voor mij altijd sterke behoefte om hier op ‘acceptabele’ manier vanaf te wijken, waren onderdeel van mijn overtuiging – de overtuiging dat je niemand dient door de wereld te provoceren.

Een echte drie-eenheid
Dat laatste zit dan ook niet in mijn aard. Wat natuurlijk voor is gaan voor datgene wat goed voelt: zonder mezelf en anderen geweld aan te doen. Het begrip ‘driehoeksrelatie’ is niet iets wat ik snel zal gebruiken. Een driehoek ontstaat namelijk alleen wanneer je een rechte lijn trekt tussen drie verschillende mensen. Ik herken mezelf en onze relatie veel meer in het beeld van de Triskele. Het Keltische beeld van beweging en dynamiek binnen een drie-eenheid.

Vooroordelen over de drie-relatie
Het is met name de buitenwereld die van de driehoeksrelatie spreekt en alle gedachten die hierbij horen: seks, vreemdgaan, geheimzinnigheid en jaloezie. Het beeld dat mensen zelf gecreëerd hadden over hoe ik eruit zou moeten zien, levend met twee mannen, is dan ook altijd  grappig geweest. Iedere keer was men weer verbaasd over het feit dat ik niet aan hun beeld voldeed: een in principe braaf, saai en voorspelbaar meisje die gewoon een aantal specifieke waarden in het leven hoogacht.

“Het pijnlijkste voorbeeld was dat er in het huis van een familielid, familiefoto’s stonden waarvan de helft was afgeknipt”.

Wij hebben het nooit nodig gevonden om openlijk van elkaar te houden. We waren meer dan bereid om de consequenties te aanvaarden voor het feit dat wij op dat moment gewoon een leven met zijn drieën wilden. Zo hebben Marc en ik ons huwelijk formeel ontbonden en zijn we naar de notaris gegaan om een samenlevingscontract en testament op te laten maken. Het was namelijk iets wat tussen ons drieën gebeurde. Iets wat voor ons alle drie goed voelde en iets wat we op dat moment alle drie wilden. Romantischer dan dat was het niet.

 

Het delen van onze relatie met de buitenwereld
Ik weet nog heel goed dat we op een punt belandden, waarop we de wereld wilden informeren over onze keuze om met zijn drieën verder te gaan. Ik wist echt niet waar te beginnen: hoe vertel je de wereld dat je een keuze hebt gemaakt, welke in eerst instantie ook bij ons zo ontzettend veel vragen opriep? Ook wij hadden geen flauw idee hoe het samenleven met zijn drieën eruit zou gaan zien. Uiteindelijk zijn we het gewoon te pas en onpas gaan roepen. We wilden de geheimzinnigheid vermijden en onze relatie gewoon bespreekbaar maken. De eerste stap waren onze ouders en familie. Mijn ouders zagen hoe serieus wij waren en konden goed overweg met beide mannen. Als je mijn vader vroeg hoeveel schoonzoons hij had antwoordde hij steevast 3. Eén schoonzoon bij zijn middelste dochter, en twee bij zijn oudste dochter. Mijn vader heeft dan ook altijd veel met Marc en Jorg ondernomen. Daarnaast was er ook familie die er niets van moest weten en ons zowel als individu en als gezin negeerde. Het pijnlijkste voorbeeld was dat er in het huis van een familielid, familiefoto’s stonden waarvan de helft was afgeknipt.

Het accepteren van weerstand
De buitenwereld zag geen reden, en kende bovendien geen mogelijkheden, om onze relatie van drie personen een plekje te geven. Ondanks deze weerstand bleven wij ons op alle fronten presenteren zoals we waren. Bereid om al deze weerstand te aanvaarden. Natuurlijk kwam hier ook verzet bij kijken. Naar mijn mening mocht én moest de wereld ons maar accepteren. Er was geen enkele reden om dat niet te doen. De meest fundamentele zaken die een relatie een relatie maken, waren ook in onze relatie gewoon aanwezig.

“Net als in iedere relatie, was ook onze relatie gebaseerd op liefde, begrip, steun en verantwoordelijkheid”.

Dit bleef lastig. Zo kregen wij bijvoorbeeld ooit als reactie dat we maar moesten vertellen dat Jorg op een zolderkamertje woonde. Op die manier zou het voor iedereen makkelijker te accepteren zijn.  Voor ons was het juist belangrijk dat ieder van ons evenveel rechten had in de relatie. Het recht op inbreng, gelijkwaardigheid in verwachtingen en recht van spreken. En dat was ook de manier waarop wij ons aan wilde laten spreken door de buitenwereld.

In voor- en tegenspoed
Onze relatie betekende dat we de zorg, aandacht en verantwoordelijkheid deelden. Houden van meerdere mensen was niet het allerbelangrijkste. De mogelijkheid om dit aan de wereld kenbaar te maken, waarmee en hoe we de verantwoordelijkheid voor elkaar namen: dat was wat ertoe deed. Zodat je er in de ogen van de buitenwereld, in voor- en tegenspoed, altijd voor elkaar bent.

“De consequenties die ik ervaarde tijdens deze periode in mijn leven, wogen op tegen wat ik ervoor terugkreeg”.

Zo was Jorg ooit op het ijs gevallen, had zijn duim verbrijzeld en lag hij in het ziekenhuis. Ook daar presenteerden wij ons als drie partners, omdat wij ook allemaal op die manier betrokken wilden zijn bij wat er ging gebeuren. Samen namen we de zorg op ons. Het waren juist deze mooie momenten die me strijdlustig maakten. Momenten waarop ik bereid was om met de hele wereld in discussie te gaan over onze manier van samenleven en waar deze op gebaseerd was. Want net als in iedere relatie, was ook onze relatie gebaseerd op liefde, begrip, steun en verantwoordelijkheid.

Gewoon: een plusvariant van de twee-relatie
Wij oordeelden niet. Het was de buitenwereld die een mening over ons klaar had staan, over ons oordeelde en in sommige gevallen zelfs veroordeelde. Ik ben geboren en getogen in een maatschappij waarvan ik wist dat er bepaalde regels, waarden en normen waren. Naar mijn mening zijn wij daar dan ook nooit van afgeweken. We hadden enkel een plusvariant gevonden.

Liefde en geluk wegen op tegen vooroordelen
Tot aan de dag van vandaag vind ik het moeilijk om te begrijpen waarom we ons maatschappelijk gezien zo beperken in onze relaties. De plusvariant zoals wij hem leefden, had bepaalde voorwaarden en consequenties. Toch heb ik in onze drie-relatie geen enkele concessie hoeven doen aan de waarden en normen die ik tijdens mijn opvoeding meegekregen heb. Alles waar ik in geloofde werd zelfs aangescherpt. En de consequenties die ik ervaarde tijdens deze periode in mijn leven, wogen op tegen wat ik ervoor terugkreeg. Eerlijkheid, acceptatie, openheid, zelfbeheersing, trouw, loyaliteit en de intense behoefte om het goed te hebben en gelukkig te zijn.

De belangrijkste leermomenten
Ik heb veel moois mogen ervaren en belangrijke lessen mogen leren uit deze ervaring. Misschien wel één van de belangrijkste lessen was de realisatie dat mensen alles vanuit hun eigen perspectief bekijken. Zo vertelde ik ooit eens iemand over onze relatie; hoe wij de verbinding tussen drie personen aan waren gegaan, hoe we samen oud wilde worden en de verantwoording aangingen voor een gezamenlijk leven. De reactie die volgde was “Oud worden en verantwoordelijkheid nemen snap ik nog, maar ik vraag me af of ik trouw zou kunnen blijven.” Hoewel ik in mijn verhaal de woorden trouw en ontrouw nooit naar voren had laten komen, was dit wel direct waar deze persoon aan dacht. Iets wat mij dus meer vertelt over de persoon in kwestie, dan over mijzelf. Alle vooroordelen in de wereld komen vanuit het perspectief van de ontvanger en zeggen dus niets over de persoon die veroordeeld wordt, maar alles over de persoon die de vooroordelen uit. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten en ook deze meningen, vooroordelen en perspectieven mogen gedeeld en geventileerd worden.

Omgaan met vooroordelen
Ik ben in deze periode van mijn leven met veel vooroordelen geconfronteerd. Sommige interessant, soms lachwekkend. Andere intens kwetsend. Maar waar de vooroordelen ook op gebaseerd zijn, één ding staat vast: wanneer een ander geen noodzaak ziet om zijn gedachten bij te stellen, is verandering onmogelijk. Hoe hard je het ook probeert en hoe graag je het ook wilt. Ga zonder schaamte voor datgene waar je voor gekozen hebt, zonder jezelf of anderen te veroordelen. Ga de uitdaging aan en pas je leven aan. Pas wanneer je verandering aanvaard, is daadwerkelijke groei mogelijk. Ik heb zelf mogen ervaren wat veranderingen met je kunnen doen en vooral wat het je uiteindelijk op kan leveren. Je bent niet alleen!

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s