Wat een groen sapje te maken heeft met aannames?

Dit is écht een heel smaakvol
en gezond sapje.

Geloof me!

Oké, oké,
het kleurtje geeft te denken……..?

Met dit kleurtje kan een sapje nóóit lekker zijn.
Mijn aanname.
Althans,
ik doe soms aannames.
Vaak.
Regelmatig.
Altijd eigenlijk.

 

Zoals deze reclame van Renault?
Onvermijdelijk toch?
Het zou heel gek zijn wanneer ik hierbij géén aanname doe.

Met aannames maak ik mijn wereld wat hanteerbaarder.
Een beetje overzichtelijker.
Waar zou ik zijn zonder aannames?
Nergens.

 

Eén van de redenen waarom ik een aanname doe
is om mijzelf gerust te stellen.

Mijn volgende vraag is?
Wat doe ik met mijn aanname?
In dit geval met dit sapje?
Ik ga verder kijken.

Laten we dat ook maar eens doen bij dit sapje
We duiken iets dieper in ons sapje.

Aha,
Dit sapje is samengesteld.
Grappig en kleurrijk
maar nog steeds onaantrekkelijk.

Dan maar een ‘dive deep’ (Amazon leadership principal) doen
en de aansluiting ( Humanitas) vinden.

 

Dat rode laagje is biet.
Kontje eraf en in 4 stukken.

 

Dat groene is van de spinazie.
Een flinke handvol.
Dit is de hand van K.

 

Dat lichtgroene, daar onderaan, is avocado.
Hij gaat het sapje in zonder pit en zonder schil.

 

Er gaat een flink stuk gember in.
Je ziet dat, in de kleur, niet meer terug.
In de smaak wel.
Wij houden van een flink stuk gember.

 

Bovenop zie je de kurkuma liggen.
Daarvan gaat er een halve teaspoon in.

 

Er zitten appels in.
niet de mooiste,
dat hoeft ook niet
als ze maar biologisch zijn.

Pitjes eruit (vanwege het blauwzuur)
en steeltje eraf.

 

En de wortels.
net zo ’n verhaal.
Niet moeders mooiste.
Maar ik ga met alles voor zoveel mogelijk biologisch.

Ik ben overtuigd.
Alles is super gezond in ons groentesapje.
Alleen dat kleurtje?

Dan blijft er nog maar één mogelijkheid over.
PROEVEN.

En ik kan zeggen dat het smaakt.
Kom je het ook proberen?

 

Ons ochtendsapje ziet er iets gezelliger uit.
Dat komt door de peer

 

en de sinasappel.

 

In ons ochtendsapje zit geen avocado, spinazie en biet.
Oh ja,
alles gaat in de SlowJuicer.
En die pulp?
Sorry daar doen we niets mee.

 

 

Waarom je soms iets aanneemt

Featured image

en waarom het nooit een excuus mag zijn.

Zaterdag stond in de Volkskrant een artikel over de berisping van een hoogleraar. Ze werd berispt voor een psychologisch rapport over iemand die ze nooit had gezien of gesproken.

HEFTIG!

Ergens snap ik het wel. Het zal wel tijdsdruk zijn geweest of er lag nog een stapel dossiers die bekeken moesten worden. Het internet deed het even niet, de agenda te gevuld en niemand was bereikbaar. Ik zie het helemaal voor me. Druk, druk, druk.

Gemakshalve neem ik aan dat het niet verkeerd bedoeld is.

Ken je die Renault reclame. Tijdens de training van nieuwe vrijwilligers voor BOR laat ik altijd het YouTube filmpje zien van Renault. Jonge vrouw, met boeket, in een witte jurk naast een oudere man die bij de kerk uitstappen. Iedere keer denk ik: ‘ja hoor ze gaat trouwen!’

Maar nee!

Haar vader trouwt. Met een man. Die zag je toch niet aankomen.

Maar wat zou een leven zonder aannames zijn. Dan moet je alles in twijfel trekken. Niet handig. Wat moet je dan met dit plaatje? Toch net een oog? Mis! De spiegel van onze auto.

Zo vindt ik het deze opname uit Bonje bij de Buren geweldig.

Bij BOR maken wij kennis met moeder, met vader en met de kinderen. We nemen het verhaal van iedereen aan zoals het ons verteld wordt. We zijn meerzijdig meelevend.

We realiseren ons ook dat we maar één deel zien.

En dat dat deel altijd afhankelijk is van de omstandigheden.

We hebben een gulden regel: ‘dat wat je niet van iemand zelf hebt gehoord kan je niet voor waar aannemen’. Niet omdat we nou zo slim zijn maar eigenlijk om onszelf te beschermen.

Er is niets mis met aannames. Die doe je toch wel. Vinden we ook helemaal oké. Het wordt wat anders wanneer een aanname als waarheid gezien gaat worden.

En nou neem ik maar aan dat jullie snappen wat ik bedoel.