Ik blijf een beetje achter bij Humanitas

Gisteren
had ik mijn afscheidslunch
samen met mijn
collega’s van 
Humanitas Match Almere.

Naast de lunch
de warmte
en de hartelijkheid
van mijn 3 collega”s
kreeg ik
het perfecte cadeau.

De erfenis
van 20 jaar Humanitas.

Maaike heeft het
prachtig in beeld gebracht

Dank!

Hoe bijzonder dat
mijn collega’s
mij zó goed kennen.

Ik blijf een beetje
achter bij Humanitas
Humanitas blijft
een beetje achter
in mij.

Afscheid van Humanitas Match Almere

Trouw

Trouw, werkelijk trouw aan zichzelf
en aan de waarden die men
hoogschat en de moed hebben zich
ter wille van die trouw onbemind te
maken bij anderen.

'De nagelaten geschriften'
Etty Hillesum
uitg. Balans, Amsterdam, 1986

Na
samen met collega Maaike
ruim een jaar
kop gelopen te hebben
bij Match
merkte ik dat mijn lijf
dat koplopen
niet meer trok
en in protest ging.

Luisterend naar mijn lijf
leek een achterhoede plek
een goede insteek
tot ik tot de ontdekking kwam
dat achterhoede lopen
niet mijn ding is.

Terwijl ik naar voren keek
daar in die achterhoede
zag ik jonge mensen voor me lopen
(ik mag dit gelukkig zeggen met mijn 63 jaar)
ik realiseerde me
dat het tijd wordt om plaats te maken
voor ‘jong’.

Per 31 december 2019
stop ik bij Match
bij Humanitas.

Het afgelopen jaar
hebben Maaike en ik
Match een slag
naar deze tijd kunnen geven
met de ‘winstcirkel’.

Redenerend
vanuit de winstcirkel
zit ik nu
in de afscheidsfase.

Ik kijk terug op 20 jaar Humanitas als coördinator:
– Home-Start
– BOR
– Match.

Ik heb in die 20 jaar veel
– geleerd
– ervaren
– kunnen ontwikkelen
– en mijzelf in kunnen zetten.

Boven alles
kon en kan ik mijzelf vinden
in de uitgangspunten
de waarden
van Humanitas.

Ik ga zeker niet
met een zwaar hart weg.

Ik ben nog altijd te porren
om mijn kennis
kunde
ervaring in te zetten
voor mijn (oud) collega’s
en Humanitas

Of aan te sluiten
voor een praatje
een luisterend oor.

Want ben je eenmaal Humanitas
dan blijf je Humanitas.

Dit is de plek
die ik ‘nu’
op mijn leeftijd
het liefst in wil nemen
een soort (eigen)wijze vrouw
die deelt.

Zó jammer
dat Humanitas
me dáár niet voor in dienst kan nemen.

Een beetje jammer
vind ik het
dat ik Maaike
(en het Match team)
moet missen.

En iedereen van de afdeling
natuurlijk 🙂

óók!

Jullie weten me te vinden
op mijn site
voor mijn plogjes
op mariaderidder.nl

Want
dat is wat ik nu ga doen:
ploggen
en mijn eigen praktijk
vorm geven.

Alles bij ons, is één grote familie

Dit weekend
geen pinguïn
geen papegaai.

Gewoon 
de beren.

Scheelt weer
in de communicatie.

Het was dan ook
een K.hangdaagje.

Voor de frisse neus

gingen we
met zijn allen

naar Tamara

die het wel best vond

met iedereen
in de buurt.

Afscheid is natuurlijk
een dingetje
en wanneer woorden
niet van toepassing zijn
is lichaamstaal
ook wel duidelijk.

Tamara
is het er niét
mee eens 
dat we gaan.

Over de winstcirkel en de maatjes van Match

Bij het project Humanitas Match Almere bieden we een maatjescontact, aan kinderen en jongeren van 4 tot 24 jaar. Vrijwilligers en stagiaires verbinden zich aan een kind of jongeren, gaan samen leuke activiteiten ondernemen en doorlopen de winstcirkel. Met elkaar bespreken we op welk punt van de cirkel ze zich bevinden, wat dat betekent voor de koppeling en waarin er ondersteuning nodig is.

De winstcirkel is opgebouwd uit fases die in een proces doorlopen worden:

We starten bij ‘zingeving en duiding’ daarbij gaan we uit van de gedachte dat ieder contact een bepaalde lading, betrokkenheid of vorm heeft. Bij het maatjescontact van Match gaat het om de verbinding, samen leuke activiteiten ondernemen en het doorlopen van de cirkel, waarbij iedere fase betekenis geeft aan de relatie.

Wanneer er een eerste ontmoeting is geweest en de maatjes een klik hebben start de fase van ‘kennismaking’, ze gaan elkaar leren kennen. Dat betekent dat er afspraken gemaakt worden hoe vaak ze elkaar zien, wat ze gaan doen, wat ze willen delen en waar ze elkaar in vertrouwen.

Zodra de afspraken helder en duidelijk zijn rollen de maatjes als vanzelf naar de ‘stabiele middenfase’. Een fase waarin het fijn is om samen activiteiten te ondernemen, elkaar te vertrouwen en met vaste regelmaat afspraken te hebben.

Vanuit de tijdelijkheid heeft het ‘afscheid en de afronding’ al een plaats gekregen. Het is duidelijk dat de maatjes gaan stoppen met elkaar te zien. Ze bespreken wat het mooiste was van de periode, wat ze gaan missen en hoe ze elkaar gaan herinneren. 

Door de voorbereiding, de zingeving en het afscheid krijgt het ‘afhechten en verder gaan’ vorm. Wat in eerste instantie een gevoel van verlies geeft, wordt een herinnering.

Bij Match noemen we dat een ‘geregisseerde verlieservaring’, om te oefenen, want geen enkel kind, jongere, vrijwilliger of stagiaire bij Match blijft de rest van zijn leven rouwen over het stoppen van het maatjescontact van Match. Ze hebben wel een positieve ervaring voor de rest van hun leven. 

Ieder mens
jong

en
oud 

is op een bepaald moment
op een bepaalde manier
en in een bepaalde vorm 
op zoek naar 

zingeving
en duiding
in relaties.

Vanuit bescherming

vertrouwen

en verbinding.

Bij een eerste kennismaking
is de zoektocht
naar gedeelde levens 
herkenningspunten
of
leerpunten

die zich vertalen 
in acceptatie van elkaar
afspraken over het contact
en de vorm
van de communicatie
samen.

Aan ieder contact
relatie
of verbintenis 
komt een einde.

ALTIJD.

Mijn oude vader (90)
en oude moeder (89)
weten dat als geen ander.

Eerdaags vieren zij
hun 65 jarig huwelijk.

Ze leven 
iedere dag bewust
naar het einde
van het leven
en hun leven samen.

Bij Match 
spreken we
van tevoren af
hoelang
het maatjescontact duurt

Dat weten de maatjes
voor ze samen
op pad gaan.

Bij Match heet dat:
‘Iedere vrijwilliger/stagiaire komt om te gaan’.

Dat besef
helpt
bij de zoektocht
in wat ze met hun maatje gaan doen
en hoe  ze afscheid
nemen.

Van die tijdelijkheid
maken ze een feestje
zodat er gedeelde
herinneringen
worden gemaakt.

Soms is afscheid nemen
héél lastig
maar nooit
onoverkomelijk
want de tijdelijkheid
van Match
heeft een eeuwigheidswaarde.

Over afscheid en de maatjes van Match

Het aller aller allerbelangrijkste
bij Match
is het afscheid.
Een geregisseerd afscheid
zoals we dat zo netjes noemen.

Het is soms wel een dingetje hoor.

De stagiaires zijn net zo lekker op dreef
samen met hun maatje.
Hebben net de eerste fase van
contact maken
je verbinden
en aan elkaar hechten
achter de rug.

Zitten net zo lekker in die
stabiele middenfase
die een contact
zo aangenaam en prettig maakt
omdat er duidelijkheid is over
de afspraken
de vorm van het contact
de grenzen en
ze nu precies van elkaar weten
wat ze leuk
én wat niet leuk vinden.

Dan
tijdens de tussentijdse gesprekken

begin ik toch
over het afscheid
dat onvermijdelijk is
nog wel een paar maanden
op zich laat wachten

maar toch
het komt eraan.

Het stopt dan voor Match
er worden geen halve afspraken gemaakt
geen toezeggingen gedaan
er wordt niets
van het onvermijdelijke
afgezwakt.

Bij Match
hoort het afscheid erbij.

Tijdens de deskundigheidsbevordering
hebben we het er al over
over dat afscheid nemen
en hoe belangrijk dat is
dat je het zo goed mogelijk doet
dat je er de ruimte en de tijd voor neemt
dat je het in fases of etappes doet:
– je geeft aan het afscheid komt
– je overlegt wat afscheid betekent voor jou en je maatje
– je gaat er samen vorm aangeven.

Je mag
samen met je maatje
de volgorde kiezen van die fases
want ieder afscheid is uniek
en persoonlijk
en daarom kun je samen
de vorm bepalen
afhankelijk van:
– leeftijd
– eerdere verlieservaringen
– persoonlijkheid en
– interesses

In ieder geval is het belangrijk dat:
– je het kind/de jongere  vertelt wat je in hem of haar waardeert,
– wat je zo leuk vindt aan hem/haar
– wat je vindt dat het goed kan en
– wat je zult missen als het contact stopt.

Je kunt dat samen doen door:
– het spelen van een rollenspel maar ook bv met poppenkastpoppen.
– een tekening te maken over de afgelopen periode en over het afscheid
– foto’s te maken over wat je gedaan hebt en dat te verwerken in een boekje
– een ‘kleine’ herinnering mee te geven van iets wat je ‘samen gevonden’ of ‘samen
gemaakt’ hebt of iets wat ‘emotionele’ waarde heeft.
– een medaille te maken van bijvoorbeeld karton, waar je de de naam van de jongere, je      eigen naam en op de achterkant goede dingen over de jongere schrijft.
– een afscheidskoffertje van bv een schoenendoos dat je bewerkt.
– nog 1 keertje die leuke en gezellige activiteit  te doen waar jullie samen zoveel lol mee
hebben gehad.
– een activiteit te doen waar jullie nooit aan toe zijn gekomen.

Herman de Mönnink heeft
een mooi beeld van
de verlieskast
over hoe rouw en verlies
in een leven plaats vinden.

Tegen de maatjes
en de kinderen/jongeren
zeggen we altijd
dat geen enkel maatje
of kind
de rest van zijn leven rouwt
over het afscheid
van Match

wel dat het als
een mooie herinnering
een leven lang meegaat.

Dat is wat we bij Match
een positieve verlieservaring
noemen.

Ieder kind verdient
in zijn kast
een laatje
met positieve herinneringen
aan de tijd
met zijn maatje van Match

Welcome to Amakhosi Safari Lodge (afscheid)

Deze verrassingsvakantie
van Koen
was meer dan een verrassing.

 

Zo ver weg van onze
eigen wereld
kwamen we tot stilstand

 

om onze
vaste patronen
los te laten

 

tijd te maken
voor bespiegeling

 

reflectie
en dankbaarheid.

 

Boven alles
stond onze wereld
even

 

op zijn kop
door alle indrukken
alle ervaringen
en opgedane kennis
van alles dat
zó anders
nieuw
en verschilt van ons
dagelijks leven.

 

 

En
aan het eind
van de dag
met een laatste blik
op dit prachtige land
onze bijzondere ervaringen
in alle soorten en maten

 

is er toch zoiets
als dat
van die olifant
dat verhaal
en
dat van het uitblazen.

Stagiaires en afscheid

Ik heb hem 8 maanden lang overal mee naar toe gedragen
(F. met haar maatje J.)



Ik zie ze nog binnen wandelen
bij Humanitas Match Almere
vorig jaar oktober
vol goede moed
en enthousiasme
als 1e jaar student Toegepaste Psychologie.

Net begonnen met de studie
druk met een bijbaan
een druk sociaal leven
op naar de toekomst.

Die toekomst
nog een beetje vaag
nog een beetje onduidelijk
in ieder geval
iets met mensen
iets met kinderen?

En dan
stage lopen bij Humanitas
gekoppeld worden aan een kind
of jongere.
Allemaal hebben ze hun eigen route gelopen
ieder had zo zijn eigen dingetje
te doen.
Allemaal hebben ze het prachtig gedaan
ieder op zijn eigen manier
met een eigen invulling
prachtig binnen de kaders
van Humanitas
van Match.

En toen kwam
toch uiteindelijk
dat afscheid
iets wat ze al een jaar lang wisten
want
bij Humanitas Match
zeggen we altijd:

‘je komt om te gaan’
het is tijdelijk
maar het heeft een eeuwigheidswaarde.

Dat afscheid
is het belangrijkste
van het hele stage jaar.

Tegen de stagiaires
en de kinderen zeggen we
dat het moedig is om afscheid te nemen
zeker wanneer je het
goed
en gezellig hebt gehad.
Dat het een oefening is
voor het leven.

Dat je afscheid nemen
mag oefenen bij Match
want wanneer je leert
dat iets
kan stoppen
ook al heb je het goed
dan wordt afscheid nemen
niet minder lastig
maar wel wat meer hanteerbaar.

Stagiaires en kinderen
rouwen niet de rest
van hun leven
om hun maatje van Match.

Sommig ander verlies
gaat een leven lang mee
maar niet
een maatje van Match
wel heb je een goede herinnering
voor de rest van je leven.

Alle stagiaires
en hun maatje
zijn de band aangegaan
hebben het goed gehad
en leuke dingen gedaan
en nu
ronden ze het netjes af.

F. met haar maatje J.
gaven het samen vorm:

‘Vandaag zijn J. en ik naar de stad geweest om daar even te praten en te tekenen. Hij vertelde mij daar dat hij me erg gaat missen en dat hij hoopt dat we elkaar nog een keer zouden tegenkomen. Ik wist niet zo goed hoe ik hier op moest reageren. Uiteindelijk probeerde ik alleen de positieve kant van het einde te laten zien, door alle leuke herinneringen op te noemen. Hij zei dat hij heel blij was dat hij mijn maatje mocht zijn en daarna hebben we samen getekend’.