Eggie wordt in ere hersteld

Al heel erg lang hou ik van het kinderboek
‘Het fluwelen Konijn’
(of ’hoe speelgoed Echt wordt’) 
van Margery Williams

‘Wat is echt?’ Vroeg het konijntje op een dag, toen ze naast elkaar lagen, vlakbij de haard in de kinderkamer, voordat Nana zou komen opruimen. ‘Betekent het dat je van binnen iets hebt dat zoemt en van buiten een palletje?’ ‘Echt is niet hoe je gemaakt bent’, zei het leren paard. ‘Het is iets dat met je gebeurt, als een kind lang, heel lang van je houdt… dan word je echt’.

‘Doet dat pijn?’ vroeg het konijntje. ‘Soms wel’,  zei het leren paard, want hij sprak altijd de waarheid. ‘Als je echt bent, dan geef je er niets om dat het pijn heeft gedaan’. ‘Gebeurt het allemaal ineens, net als opgewonden worden?’, vroeg hij, ‘of stukje bij stukje?’ ‘Het gebeurt niet allemaal ineens’, zei het leren paard. ‘Je wordt het gewoon. Het duurt een hele tijd. Daarom gebeurt het niet vaak met dingen die gemakkelijk breken of scherpe randen hebben, of voorzichtig behandeld moeten worden’.

‘In het algemeen ben je tegen de tijd dat je echt wordt, meestal kaal geknuffeld, en je ogen zijn eruit gevallen en je poten bengelen erbij en je ziet er haveloos uit. Maar dat geeft allemaal niet, want als je eenmaal echt bent, ben je niet lelijk meer, behalve voor mensen die het niet begrijpen’.

Echt al heel lang.

Jaren geleden
heb ik zo’n klein fluwelen konijntje aangeschaft
en hem Eggie genoemd.

Eggie werd een vast onderdeel
van mijn foto-verhaaltjes.

Op iedere foto ‘moest’ Eggie.

De tekst was voor mij de inspiratie
voor andere foto-verhaaltjes
zoals die over wanneer je -ECHT OUD- bent
en je niet lelijk meer bent
behalve voor mensen die het niet begrijpen.

Uiteindelijk verdween Eggie in een laatje
totdat hij herkend werd
op foto’s voor de tentoonstelling.

Nu is Eggie weer terug
in een zoek Eggie foto-prentenboekje
en als memorie-spel.

Eggie beleeft weer zijn avonturen.

Er zijn van die plaatjes die extra aandacht krijgen :).

Zoals die in den Bosch
met mijn zus
in een winkel met tweedehands kleding.

Of
die in New York
met die vreemde ‘blauwe meneer’
van de Blue Man Group.

Uiteraard met Chesto

die in de selfie-stick

en Eggie die tussen de wal en het schip kwam
in Canada bij het walvis spotten.

Mijn foto’s worden tentoongesteld en het thema is: ‘Alles met mijn iPhone’

Met een koffer vol
ging ik op pad

voor mijn eerste tentoonstelling
in de Bethlehemkerk
waar mijn foto’s 2 maanden hangen.

Ik ben zó trots en blij.

Mijn buurvrouw Henriette
heeft mij over de streep gehaald
super dank voor alle tips
het vertrouwen
je hulp.

Eggie en het vosje.
Wassenaar, 12 augustus 2016 (12.57 uur)

Mijn eerste foto is al verkocht.

Het fluwelen konijntje Eggie.
Zeewolde, 16 juni 2016 (14.33 uur)

Mijn verhaal begon allemaal met het fluwelen konijntje Eggie, mijn mini iPad en kleine foto-verhaaltjes. Eggie en mijn mini iPad gingen overal mee naartoe.

Ik denk dat Eggie het enige fluwelen konijntje is dat op zoveel verschillende plekken in Amerika is geweest.

In het begin had ik mijzelf natuurlijk veel beperkingen opgelegd door overal dat fluwelen konijntje op te willen zetten, maar aan de andere kant daagde ik mijzelf ontzettend uit om anders te kijken en bovenal mijn schaamte te overwinnen om Eggie tevoorschijn te halen. Ik bedoel, je trekt echt wel meewarige blikken wanneer je een klein fluwelen konijntje bij al je foto’s in beeld wilt plaatsten. Eggie werd een begrip.

Uiteindelijk verdween Eggie van mijn foto’s, mijn mini iPad werd mijn onafscheidelijke iPhone en gelukkig kijkt nu niemand meer vreemd op wanneer ik op de gekste plekken mijn mobiel te voorschijn haal.

Door mijzelf in eerste instantie te beperken heb ik geleerd om te kijken naar wat er wel mogelijk is en mijn verliezen, datgene wat niet haalbaar was om een fluwelen konijntje bij in beeld te krijgen, te aanvaarden. Gek genoeg zit in mijn hoofd het fluwelen konijntje Eggie, bij iedere foto die ik maak, nog in mijn ooghoek.

Uiteraard leg ik mijzelf nog steeds beperkingen op, zo wil ik geen onbekende personen fotograferen, breng ik kinderen zo min mogelijk herkenbaar in beeld en moet mijn man zwart dragen wanneer hij gaat hardlopen en ik foto’s wil maken op de plekken waar we komen.

De enige uitzondering is mijn zoon en zijn 2 dagen oude dochter. Ze zijn zo’n mooi beeld van geborgenheid, herkenning en vertrouwen.

Nachtegaal.
Zeewolde,  11 augustus 2018 (11.20 uur)
Trappen.
Portugal Portimão, 21 september 2018 (14.10 uur)
Regendruppels op klaproos.
Zeewolde, 10 juni 2019 (19.59 uur)
Op kloostertocht in Myanmar.
Myanmar Nyaungswhe, 15 februari 2020 (14.47 uur)
Ballonvlucht over Bagan.
Myanmar Mandalay, 19 februari 2020 (07.06 uur)
Kind speelt in water.
Zeewolde Wolderwijd, 9 mei 2020 (14.59 uur)
Winterrun.
Hilversum Buitenplaats Gooilust, 1 februari 2021 (15.36 uur)
De sneeuwstorm trotseren.
Hilversum Buitenplaats Gooilust, 7 februari 2021 (13.39 uur)
Hommel op Rododendron.
Hilversum Rododendronvallei, 13 mei 2021 (17.45 uur)
De late herfstzon.
Hilversum brug bij Buitenplaats Gooilust, 23 november 2021 (17.48 uur)
Ree in de mist.
’s Graveland Spanderswoud, 29 november 2021, (12.37 uur)
Opkomende mist.
Hilversum, 11 december 2021 (17.22 uur)
Kleinkind twee dagen oud.
Huizen, 26 februari 2022 (15.17 uur)
Zonsopgang Smokey Mountains.
Amerika Sevierville, 14 april 2022 (06.59 uur)