Stagiaires en Nieuwe Autoriteit 2

Gelijk vanaf het begin van hun stage heb ik ze een 8 gegeven, gevraagd mij te vertellen waarom ze die verdienen en gezegd dat het hard werken wordt om het naar een 7 te krijgen.

Ik had toch zo een goed idee 🙂

 

Gewoon een symbolisch cadeau

 

Vlieg
Vrij
Sla je vleugels uit

 

Kom terug
Blijf een stukje kind in jezelf herkennen

 

Durf met molentjes te lopen
(raak nóóit hélemaal aangepast)

 

Ik dacht
ik schop ze het nest uit
maar nee
niks van dat alles.
Alle 10 vlogen ze al
me ver voorbij
met hun inzicht
met hun verantwoordelijkheid
met hun vaardigheid.

‘Mijn’ 10 stagiaires
zijn me ver overstegen.

Gelukkig heb ik
toch nog wat
van mijn wijsheid
mijn kennis
mijn vertrouwen
mee kunnen geven.

Gelijk
vanaf het begin
van hun stages
heb ik ze een 8 gegeven
gevraagd
mij te vertellen
waarom ze die verdienen
en gezegd
dat het hard werken wordt
om het naar een 7 te krijgen.

Dit is wat ze
schrijven
in hun eindverslag.

 

Door de training die ging over grenzen stellen ben ik mij bewust geworden van het gegeven dat er grenzen zijn om te bewaken en heb ik inzicht gekregen in hoe ik mijn eigen grenzen kan aangeven. Ook vind ik deze verandering in mijn houding goed voor mezelf in het dagelijks leven, want ik ben een persoon die vrij makkelijk in de omgang is en niet snel “nee” zal zeggen tegen anderen. Nu kan ik hier dus voor mezelf ook meer op letten, door ook gewoon “nee” durven zeggen en mijn grenzen meer aan te geven.
M met maatje V

 

Ik had van tevoren onwijs veel zin om te beginnen en na de eerste vrijwilligerstraining nog veel meer, maar dat toen ik werd gebeld met het bericht van mijn maatje werd het voor mij toen wel heel echt. Ik twijfelde enorm of ik het wel kon, of ik dat meisje wel kon geven wat ze nodig had. Ik kreeg als feedback dat onzekerheid mag en dat ik dat nooit kwijt mag raken. Onzekerheid is mijn kracht en daar door sta ik erg open voor mensen. Dat het juist iets moois is. Ik ben erg blij om dit te horen, dit geeft me vertrouwen.
J met haar maatje A 

 

Door mijn stage heb ik meer inzicht gekregen in hoe het is om iemand te begeleiden. Ik heb gemerkt dat dit veel tijd kost en dat je jezelf veel vragen stelt, over hoe je het beste kan omgaan met de persoon die je begeleid. Verder heb ik inzicht gekregen in het feit dat je aanwezigheid al veel kan doen voor een iemand.
J met zijn maatje J 

 

Ik heb geleerd dat ik tot veel meer in staat ben dan ik denk. Ook dat ik onbewust veel meer bereik dan ik zelf besef. Ik mag dus soms wel wat trotser zijn. Daarnaast heb ik ook nog geleerd hoe moeilijk het kan zijn om met een meisje van 11 jaar om te gaan en het contact vol te blijven houden. Ik heb hier heel wat moeite mee gehad maar toch is het me gelukt en dat is iets waar ik ook wel trots op mag zijn en ben. Ik vind het ook heel leuk dat ik een voorbeeld ben voor mijn maatje.
V met haar maatje A

 

Mijn maatje en ik zijn ons allebei erg van bewust dat de eerstvolgende keer dat we een afspraak hebben de laatste keer zal zijn. We hebben het hier ook nog even over gehad. Ze vind het wel heel erg jammer, maar beseft dat het zo hoort. Ik ben blij dat ze niet helemaal afhankelijk van mij is geworden. Dat is namelijk nooit mijn bedoeling geweest, omdat ik wist dat dit met het afscheid anders een te groot ding had geworden. De laatste afspraak moet een leuke dag worden!
L met haar maatje L

 

Ik heb geleerd verantwoordelijk te zijn voor een kind; ik had voor mijn stage nog nooit verantwoordelijk hoeven te zijn voor een ander, dus dat was nieuw voor mij. Ook heb ik geleerd geduldig te zijn met kinderen. Als ze niet luisteren moet je even geduld hebben en niet meteen uit je dak gaan; dat helpt niet.
F met haar maatje J

 

We hebben samen de ‘bucketlist’ gemaakt, en zijn begonnen met het afstrepen van activiteiten. Op dit moment hebben we nog twee woensdagen samen, en ook nog twee activiteiten op de lijst.
M met haar maatje V

 

Ik ben tot het inzicht gekomen dat het niet altijd in een oogopslag te zien is wat jouw aanwezigheid voor iemand betekent. Aan het begin van mijn stage had ik het gevoel dat ik nutteloos was, ik kwam één keer per week bij mijn maatje om leuke dingen te doen maar ik had niet echt het gevoel dat dat heel erg belangrijk voor haar was. Hier kwam ik later pas achter. Ik merkte dat ze altijd erg uitkeek naar de woensdag, en dat ze het vervelend vond als ik weer wegging. Dit merkte ik aan dat ze altijd al klaar stond met haar jas als ik om 14:00 bij haar thuis kwam, en dat ze mij altijd vroeg of ik niet langer en vaker kon komen. Hier kon ik uit opmaken dat het nutteloze gevoel dat bij mij speelde, volledig onterecht was.
M met haar maatje S

 

En C
C bracht het
erg mooi
onder woorden
hoe het voor hem
werkt.

Een gesprek is als een muur die op me afkomt. Als ik goed luister zie ik allemaal gaten die als doorvragen gelden, dus als ik niet luister knal ik tegen de muur aan en stopt het gesprek, maar als ik goed luister en doorvraag dan ga ik door de gaten heen en ontwijk ik de muren hierdoor blijft een gesprek vlot en spontaan doorgaan.
C met zijn maatje T

Stagiaires en Nieuwe Autoriteit 1

Voor K. en mij werd het duidelijk dat er, bij het maken van afspraken, geen ruimte voor afleiding moest zijn.

Van de week
was ik in Amsterdam
voor
de eindevaluatie-gesprekken
van ‘mijn’ 10 stagiaires
1e jaars Toegepaste Psychologie.

Haha
ja
er staat ‘mijn’
want zo voelt het toch een beetje.

Ik moet ze los gaan laten
ze gaan verder
hun eigen weg volgen.
Ik mocht
even
een stukje met ze op lopen
zoals zij
even
een stukje op liepen
met hun maatje
van Humanitas Match.

Wat hebben ze dat
alle 10
prachtig gedaan.
Wat ben ik trots op ze.

Iedere week
bedachten
ze weer wat nieuws
om met hun maatje te ondernemen.

Trouw
loyaal
en zich bewust
van de rol die ze op zich genomen hadden.

Nu gaan ze afscheid nemen
van hun maatje
van Match
en laten een levendige herinnering achter
bij de kinderen
bij Match
bij mij.

Voor mij was
dit jaar
speciaal.

Ik heb
samen met hen
Nieuwe AutoriteitVerbindend Gezag en Waakzame Zorg
kunnen doen.

Alle aspecten van Geweldloos Verzet kwamen dit jaar langs
zoals stagiaire K. en ik
ondervonden hebben.

Afspraak op het busstation
Alles, van waakzame zorg en nieuwe autoriteit kwam dit jaar samen in het voorval dat stagiaire K. afgesproken had om, na schooltijd, haar maatje op het busstation te ontmoeten om van daaruit verder te gaan naar de stad en samen te winkelen. Een duidelijke afspraak over wáár op het busstation was niet gemaakt met als gevolg dat beiden elkaar misliepen. K. bleef wachten, zoeken en ondertussen haar maatje bellend op haar mobiel.

Alarmbellen die gaan rinkelen.
Na een half uurtje werd K. ongerust en belde ze de moeder van haar maatje, maar ook daar was haar maatje niet. Moeder belde naar school waar bleek dat het maatje al vertrokken was.
Dit was het punt waarop de alarmbellen van K. zo hard rinkelden dat ze contact opnam met mij als haar coördinator.

De verantwoordelijkheid nemen
Dat was het moment waarop de situatie de verantwoordelijkheid van Match werd. 
Voor mij werd het belangrijk om meer te weten te komen over de achtergrond van de afspraak, hoe de afspraak tot stand was gekomen, was dit een afwijking op de vorige afspraken en was er sinds de laatste contacten sowieso sprake van een verandering? Waren er misschien signalen die eerder geen betekenis hadden maar misschien nu, in en ander daglicht, toch de aandacht vroegen?

Zonder mij direct te bemoeien met het contact en de acties van K. met haar maatje hadden we een eerste verkenning over wat er mogelijk aan de hand was. Welke acties K. nu nog kon nemen en waar wij, als Match, over moesten gaan tot directe acties.

Gelukkig bleek bij het eerstvolgende telefonisch contact van K. met de moeder van haar maatje, haar maatje gewoon naar huis te zijn gegaan en werd het duidelijk dat de batterij van haar mobiel leeg was.

De bescherming die nodig is
In onze nabespreking bleek dat dit de eerste keer was dat de afspraak, op verzoek van het maatje, op het busstation was. Het maatje was vaker wat later voor de afspraken en haar maatje was altijd snel afgeleid door de dingen die om haar heen gebeurde.
Voor K. en mij werd het duidelijk dat er, bij het maken van afspraken, geen ruimte voor afleiding moest zijn. In het vervolg haalde K. haar maatje thuis op.

Nieuwe Autoriteit is gebaseerd op 3 pijlers:

  • Aanwezigheid,
  • Nabijheid en
  • Verzet tegen negatief gedrag.

Nieuwe Autoriteit vraagt om Waakzame Zorg, een flexibel proces die 3 fases kent:

  • Open dialoog

In deze fase heb je oog voor wat er in het leven van de ander gebeurt en bouw je tegelijkertijd een zekere mate van allertheid in. Je toont interesse in het leven van de ander en voelt je erbij betrokken – zonder de ander doelbewust te observeren of te ondervragen –  en blijft daarbij toch waakzaam.

  • Gerichte vragen

Wanneer de omstandigheden je aandacht gaan trekken en je waakzaamheid wordt verhoogd komt het aan op gerichte vragen. Daarbij stel je bewust vragen aan de ander en verlang je van de ander om verslag uit te brengen van wat er is voorgevallen.

  • Eenzijdige ingrijpen

Bij het intensiefste niveau van waakzame zorg is er sprake van eenzijdige ingrijpen van jouw kant, als je tot de conclusie komt dat er echt iets problematisch aan de hand is, neem je geen genoegen met woorden, maar grijp je actief in om de ander te beschermen en uit de problematische situatie te komen.

De nieuwe autoriteitsfiguur:
– is transparant
– heeft alleen zeggenschap over zichzelf en de eigen acties
– verplicht zichzelf tot zelfonderzoek
– is bereid om fouten toe te geven en hierop actie te ondernemen
– heeft gezag ongeacht de mate waarin de ander gehoorzaamd
– heeft geen controle, geen zeggenschap en kan niemand dwingen
– accepteert de verantwoordelijkheid en wanneer noodzakelijk
– grijpt eenzijdig in.

Verbindend Gezag en Nieuwe Autoriteit

Van de week liep ik mijn foto’s door

 

op zoek naar foto ’s uit mijn jeugd
voor de training
Verbindend Gezag en Geweldloos Verzet
die ik ga volgen.

 

Ik bleef hangen

 

bij foto ‘s

 

van mijn kinderen.

 

Een wandeling door de tijd.

 

Elke fase
een eigen kleur

 

en tekening.

 

Ik heb er zin in.
Ik wil kinderen en ouders helpen.
Want
ouderschap
zou gewoon
leuk
moeten zijn.

En dat niet alleen.
Het is, op meerdere gebieden,
een goede manier
om conflicten te benaderen.

Zo heeft het mij ongelooflijk geholpen,
de afgelopen weken,
bij een conflictsituatie
waar ik midden in zit.

Uit de boeken:
‘Nieuwe Autoriteit’ Haim Omer, 2011 Hogrefe Uitgevers
en
‘Geweldloos Verzet in gezinnen’ Haim Omer en Eliane Wiebenga, 2015 Bohn Stafleu,
heb ik geleerd
en
toe kunnen passen dat ik:

  • me vastberaden verzet tegen onacceptabel gedrag
  • begrens vanuit verbinding
  • het vermogen heb om een verzoeningsgebaar eenzijdig staande te houden
  • dat mijn gezag niet alleen blijkt uit wat ik doe, maar ook uit wat ik uitstraal
  • een beroep heb gedaan op mijn ondersteunend netwerk

Ik ga nog vast veel meer leren
en ik kom hier zeker op terug.

 

Ik ben van het ‘Geweldloos Verzet’ en eindeloos positief.

Stiekem ben ik een beetje jaloers op Elja. Zij kan voor haar werk gewoon zeggen dat ze iets haat of shit vindt.

Dan zou ik gewoon in dit plogje kunnen zeggen: ‘ik haat het dat ouders bij BOR………’. Iedereen snapt wel dat ouders in vechtscheidingen niet de gezelligste zijn. En al helemaal niet wanneer ze door de rechter gestuurd worden.

Er is ook een stukje in mij dat zo denkt. Een klein stukje. Ik check regelmatig of het nog klein is. Voor de rest besteed ik er niet al te veel aandacht aan, want alles waar je aandacht aan besteedt, groeit.

Van die gedachte maken we handig gebruik bij BOR. We zoeken altijd naar het positieve. We zijn bij BOR ook altijd een beetje van het provocatieve en gaan met warmte en humor om met de situatie.

En dan verandert er niet zo heel veel hoor. De ouders bij BOR blijven soms gewoon strijden. Want eigenlijk zijn vechtende gescheiden ouders heel voorspelbaar en saai. En dat is heel handig om te weten. Als BOR worden we dan ook een beetje saai en voorspelbaar. We gaan dan over op ‘Geweldloos Verzet’ van professor Haim Omer:

  • we doen niet mee aan de beschuldigingsdiscussies
  • we blijven met ‘niet oordelend taalgebruik’ buiten de strijd
  • we spreken op een positieve manier expliciet uit wat we verwachten
  • we blijven zonder discussie of oordeel aanwezig wanneer grenzen overtreden worden
  • we spreken waardering uit voor wat goed gaat.

Bij BOR heb ik kunnen oefenen en leren kijken we naar wat goed gaat. Waar je blij van wordt of wat je aangenaam treft. Dan blijft de rest gewoon bestaan maar daar ligt dan niet de focus op.

En dat stukje van mij dat al dat lelijke ziet, is gewoon mijn probleem.

Ik ga op zoek naar de complimenten.

 

Neem nou gistermorgen.

We wonen in een nieuwbouwwijk en de bestrating wordt nu aangelegd. Er is een stukje in mij dat van ordening, netheid en harmonie houdt. Daar word ik helemaal blij van.

 

Vanuit de ‘bijna’ gewoonte om te benoemen wat positief is, dacht ik ‘hé, laat ik die jongens nou eens bedanken voor hun werk’. Nadat ik enige moed had gevat, ben ik naar ze toe gestapt. Nadrukkelijk gaan staan, en een beetje gekucht tot ik de aandacht had:’ik wil jullie bedanken voor het aanleggen van de straat, dat het hier mooi wordt. Iedere ochtend, als ik langs loop maakt het me blij’.

De glazige blikken spraken boekdelen.

 

Bij BOR hebben we het wenskistje met spulletjes waar je blij van wordt.

 

We willen ouders en kinderen blij maken.

 

Wanneer je blij bent, kan je niet meer boos zijn. Behalve voor mensen die het niet willen (be)grijpen, die blijven boos.