We blijven aan de WOW

De eerste stap is een auto.
Check.

 

Tweede stap is koffie.
Check.

 

Het kan altijd een maatje groter,
achter ons
zichtbaar in de spiegel.

 

Maar wij hebben spikes
lekker puh.

 

Dat is geloof ik ook wel nodig ook.

 

Dit voelt een soort of vertrouwd of.

 

Eindeloos en prachtig.

 

Aha,
dat komt me bekend voor.

 

 

 

 

 

De WOW-factor onderweg.

We gaan onderweg.
WOW.

 

Het is een eind lopen.
WOW.

 

WOW.
Wat een kleurtje.

 

Ach nee.
Niet WOW.

 

Ik heb stoel 1A.
En K. heeft 27F.
De uitersten in het vliegtuig.
Symbolisch?

 

We vliegen over het uiterste puntje,

 

van IJsland.

 

WOW,
wat mooi!