Ik heb mijn plekje gevonden

Van de 30e verdieping
kijk ik al heel de tijd naar dat plekje daar beneden.
Dat azuurblauwe daar.
Ik wil er naartoe.

 

Het is een beetje kruip door sluip door.
Eerst naar de 10e verdieping.
Dan door deze lange gang.

 

Er zijn onderweg allemaal nisjes en hoekjes.

 

Het lijkt wel een museum.

 

Op naar de Pool Garden.

 

De handdoeken liggen klaar.

 

Je mag er niet duiken?

 

Geen lifeguard?

 

Waar ben ik dan?

 

Ja hoor,
de Pool Garden.

 

Het water is heerlijk.
Dit gaat me wel lukken voor vandaag.

 

Ik bekijk het nu van deze kant.

 

Daar boven
de 30e verdieping.
Iets van het midden links
en even onder die witte balk.

Overigens heeft het hotel 4027 kamers.
En nu lijkt het een beetje in bezit genomen door AWS.
K. zijn baas.

Waar de bling eindigt en standje sober begint.

Waar je ook heen wilt in het hotel?
Overal moet je door het casino.
Rond 6.00 uur, zoals nu, is het rustig.
Althans dit deel.
Vandaar dat ik een foto mocht nemen.

 

Na de eindeloze rijen gokautomaten en speeltafels.
Via de lift naar de 30e verdieping.
Komen we in de eindeloze gang.
Daar in de verte staat K.

 

Voor suite 30-127

 

Het uitzicht is weer fabelachtig.
We kijken uit op een deel van het hotel.
De luchten zijn prachtig.

 

Ieder moment van de dag.

 

Het bed is groot.

 

Ze houden hier van goud, spiegels,

 

spiegels, bling bling en

 

televisies.
Drie stuks.
Eentje in de badkamer.
Tegenover het bed.
Tegenover de bank.

 

Bij al die overdaad ga ik algauw over op standje sober.
Water, thee, beetje appelsap en wat brood.
Mijn basisbehoefte om alle overdaad aan te kunnen.
P.S. dat is mijn eigen waterkokertje.
Dié staat er niet,
hier.

 

En ja hoor daar gaan we weer….

naar?

Sorry,
Eerst even de auto parkeren.

 

Koffers mee.
Ja, ja twee stuks (met dank aan de broer van J.
voor die geleende koffer).
We nemen iets meer mee terug.
L. heeft wat bestellingen gedaan.

 

We zijn op Schiphol.
Kijk, de man in de klok is er ook nog.
We zijn mooi op tijd.

 

We hoeven maar 10 uur te vliegen naar SL.
En dan nog een uurtje verder LV.

 

Wauw, wat krijgen we nu?
Daar hebben we niet op gerekend.
Gelukkig valt het mee.

 

Even lijkt het alsof we aan het strand zijn.
We vliegen net boven de mist en de regen,
daar waar de zon schijnt.
Boven de wolken.

 

In Salt Lake zitten we niet naast elkaar.
20 Rijen,
zo ongeveer.
Ik zit naast een vriendelijke jonge meneer die anderhalve stoel nodig heeft.

Gelukkig houdt hij er niet van om tegen de arm
van een blanke oudere vrouw te zitten.
Met een beetje extra leunen van mijn arm
heeft hij spontaan,
de hele reis,
zijn arm omhoog gehouden.

 

We zijn er bijna!
De daling is al ingezet.

 

 

We zijn er!
Las Vegas.
Het ruikt nog hetzelfde.
Alles staat er nog hetzelfde.
Nooit bedacht dat ik terug zou komen.

 

We slapen ook weer in The Venetian.
Het is hier 18.00 uur.
Bij jullie 2.00 uur.

Welterusten voor nu!

 

 

Hoever kan je zien met je ogen dicht?

Even achterom kijken naar de luxe van Vegas.

 

Op pad.
Hé dat lijkt een bekende.

 

The Valley of Fire.

 

Gewoon het pad volgen.

 

Je eigen schaduw achterna.

 

Op zoek naar het licht aan het eind.

 

Bewondering voor wat was.

 

De Hoover Dam nog even aangetikt.

En nu onze koffer pakken. Vaarwel luxe van Las Vegas.
Vaarwel sobere woestijn van Las Vegas.

Vrij vertaald naar:

Het vertrek van de mier

De eekhoorn was het verdrietigst van iedereen. Hij zat aan zijn tafel, met zijn hoofd op zijn armen, en fluisterde zachtjes: ‘Mier, mier…’

Hij kneep zijn ogen dicht en in zijn gedachten kwam de mier aanhollen, bleef onder de beuk staan en riep omhoog:’ Eekhoorn, ik ben er weer!’

De eekhoorn hield zijn ogen stijf dicht en even later zat de mier, nog buiten adem, aan tafel en keek om zich heen om te zien of er wat te eten was.

‘Waar was je?’ vroeg de eekhoorn. Maar de mier hijgde en gaf geen antwoord.

‘ Ik heb iets voor je bewaard…’ zei de eekhoorn. Hij ging naar zijn kast. Maar toen hij zijn ogen opendeed om een pot beuken-noten-honing te pakken die ergens achteraan stond, was de mier weg. De eekhoorn kneep zijn ogen meteen weer dicht en de mier kwam weer aanhollen en riep: ‘ Eekhoorn, ik ben er…!

Als ik ze eens dichthoud….dacht de eekhoorn.

Hij hield zijn ogen heel lang dicht en de mier at de hele pot honing op en vroeg of er nog iets was, en de eekhoorn stond op, tastte in de kast rond en vond een pot lindehoning.

Maar na een tijd deed hij zijn ogen toch weer even open. De mier zou zijn ogen voorgoed kunnen dichthouden…dacht hij somber. De mier stelt zichzelf nooit teleur.

Hij voelde zich verdrietig en nog iets. Hij wist niet wat dat was. Ontredderd, dacht hij. Nee. Ontroostbaar. Nee. Hij krabde aan zijn achterhoofd. Onherbergzaam, dacht hij toen. Dat ben ik. Verdrietig en onherbergzaam. Hij was dat nog nooit geweest.

Na een tijd kneep hij zijn ogen niet meer dicht. Hij was bang dat de mier zou zeggen:’ Zo is het wel genoeg, eekhoorn ik ben niet voor niets weg!’ en helemaal niet meer zou terugkomen.

Hij legde zijn hoofd op zijn armen.

Niemand was zo verdrietig als hij.

Uit: Het vertrek van de mier

Door: Toon Tellegen

 

 

Hoe Eggie op zoek ging naar de vragen maar de antwoorden niet kon horen.

Eggie durft ‘de Strip’ te verlaten en dieper Las Vegas in te gaan.

 

Je treft er de vreemdste vogels aan.

 

Het is duidelijk niet allemaal goud wat er blinkt onderweg.

 

We naderen waar we voor komen.

 

De wens.

 

De gedachte.

 

De illusie.

Van Las Vegas.

Sorry S ik weet dat jij in mei wel je wens gaat vervullen.
Maak er wat moois van.

Vrij vertaald naar:

Vragen

‘…………wees geduldig met wat onopgelost is in je hart en probeer de vragen zelf lief te hebben, alsof het gesloten kamers zijn of boeken die in een totaal vreemde taal geschreven zijn.

Ga niet op zoek naar antwoorden die je niet gegeven kunnen worden, want je zou niet in staat zijn ze te leven.

En daar gaat het om: alles te kunnen leven.

Leef de vragen op dit moment.

Misschien zul je ooit, zonder het te merken, op een dag het antwoord binnen leven.

Besluit om altijd opnieuw te beginnen

om een beginner te zijn

 

Rilke on love and other difficulties

John J.L. Mood

 

Hoe lastig is het om trouw te blijven aan jezelf in Las Vegas?

Hoe gemakkelijk raak je de weg kwijt? Nou vannacht lukte dat prima! Mijn Ipadje gaf de tijd aan. Oef op welke dag en waar leven we nu?

We staan iedere ochtend om 5 uur op. Eerst vanwege de jetlag maar nu willen we niet ‘hier’ aankomen.

 

Om 6 uur een wandeltje naar het ontbijt.

 

Uiteraard kom je dan eerst door het casino. Dat kan niet anders. Alles loopt door het casino. K moest hier wel even achter het apparaat kruipen anders mocht ik geen foto maken.

 

Via het Marco Polo Plein. Zie je die lucht? Dat is een schilderij. Het water is echt en er varen gondels met zingende gondeliers. Klein Venetië maar dan binnen.

 

Langs de winkels. Alle luxe merken. Nergens zie je een prijskaartje.
Zou het gratis zijn?

 

Eerst maar even ‘foute’ sokken kopen voor zoon R

 

En ja hoor, daar is Elvis. Bij aankomst in ons hotel zag ik hem langsflitsen met zijn rolkoffertje.

 

En dan naar buiten voor de eerste frisse lucht vandaag. Pffffffft.

Dit voelt als gekooide luxe.

Vrij vertaald naar:

Trouw

Trouw, werkelijk trouw aan zichzelf

en aan de waarden die men

hoogschat en de moed hebben zich

ter wille van die trouw onbemind te

maken bij anderen.

‘De nagelaten geschriften’

Etty Hillesum

uitg. Balans, Amsterdam, 1986

Waar Eggie naar op zoek is hier in Las Vegas.

Eggie is soms een klein beetje een romantische ziel. Echt!

 

Een kleurrijke dromer.

 

Met een klein beetje gevoel voor dramatiek.

 

Hij heeft een ver vreemd verlangen.

 

Wat hij graag groots neer wil zetten.

 

Vaste overtuigingen.

 

Waarbij hij weinig reflectie toont.

 

Gewichtigheid zet hij zwaar aan.

 

Met welk verlangen is Eggie naar Las Vegas gekomen?

Vrij vertaald naar

Hulpverlening

Eén van de grootste vergrijpen is mensen te vertellen wat hun probleem is en wat zij moeten doen om van hun problemen af te komen.

Het volgende vergrijp is iemand te verdrijven naar het terrein waarop jij denkt dat het probleem volgens jou ligt.

Het ware uitgangspunt is dat het individu precies weet wat het probleem is, omdat hij of zij ook de oorzaak ervaren heeft. Omdat die persoon de oorzaak kent, kent hij of zij ook de oplossing.

Het is onze verantwoordelijkheid de ander bij zijn onderbewuste informatie te brengen, zodat het probleem kan worden opgelost.

‘Vragen stellen’ en ‘antwoorden horen’ zonder waardeoordeel, totdat het gesprek is afgelopen.

De kardinale regel is: niet evalueren, ontzenuwen, oordelen, meningen geven, suggereren, vertellen of opdrijven.

Hans te Dam

Catharsis en Integratie

uitg. Bres, Amsterdam 1997 (blz. 33)

 

 

Ik wist het, ik wist het. Dit jaar wordt mijn jaar!

En het gaat van start op 8 februari 2016 hier in the Venetian/Palazzo.

 

Het jaar van de Aap.

 

Mijn geboortejaar; ook het jaar van de Aap.

 

De aap heeft geen neiging tot het behouden of vergaren van zaken.

 

De Aap kan goed problemen oplossen.
Tot zover mag ik die Apen wel.

Eh……..deze slaan we maar over: ‘Soms kan de Aap niet redelijk zijn’.

En K. is een Rat en Apen en Ratten mixen goed.

Oeiiiii dat klinkt vreemd. Ach ja Vegas.

Alles glimt en blinkt in Vegas.

Alles glimt en blinkt in the Venetian/Palozzo hotel in Las Vegas.
Al bij binnenkomst schittert het je tegemoet.

 

Als het gaat om de lichte marmeren vloeren.

 

De drukke patronen die de wandelroute aangeven.

 

Of de prachtige kroonluchters en de geschilderde plafonds.

 

Buiten is het vooral ’s avonds een lichtjesfestijn.

 

Overdag hebben de wolken, het licht en de lucht een eigen bedrage.

 

Gisteren zijn we naar het Bellagio hotel geweest. Om te lunchen.

 

Daar moet je in de rij staan. Je mag maar 2 uur blijven en….

 

je moet een strategie hebben. Kleine beetjes en vooral met iets licht beginnen. kijk K. heeft maar 4 rondes kunnen doen. Ik kwam aan 5.

 

’s Avonds naar Mystère van Cirque du Soleil hier aan de overkant. Helemaal vooraan. Wauw wat lichamen allemaal kunnen.

Vandaag ga ik op water, droog brood(beetje boter) en vooral een prikkelarm dieet.