Wat een vierkant, een trapezium, een driehoek en een zandloper te maken hebben met loslaten

Als eerste hebben het vierkant
het trapezium
de driehoek
en de zandloper gemeen dat ze alle vier
het kunstwerk ‘Swing 4’
van Arie Berkulin vormen.

Het staat in Eindhoven
op het kruispunt van
Karel de Grotelaan en de Meerveldhovenseweg
het is gemaakt van cortenstaal
de afmetingen zijn 10.600×16.500×16.500 mm.

Mijn vader heeft er dit miniatuur van gemaakt.

Het verhaal gaat dat de kunstenaar
het idee kreeg voor het kunstwerk
bij het weggooien
van een verbogen vierkante lijst.

Een ander verhaal is dat het kunstwerk geplaatst werd
en de bewoners onderling in discussie kwamen
de één vond het een afschuwelijk vierkant
de andere vond het verschrikkelijk materiaal voor een driehoek
de volgende vond zon’n trapezium voor zijn deur nergens opslaan
er was iemand die de zandloper prachtig en symbolisch vond.

Van elkaar begrepen ze niet waar ze het over hadden
een overleg was dringend noodzakelijk om
een duidelijk antwoord te formuleren naar de gemeente
die het beeld wilde plaatsen.
Uiteindelijk is de brief naar de gemeente nooit geschreven
de omwoners konden niet tot een eenduidig besluit komen
over het beeld.

Nadat iedereen bij elkaar op bezoek was geweest
ontstond er een vorm van begrip
voor de zienswijze
en werd het duidelijk wat men vanaf de diverse kijkrichtingen zag.
Na een bezoek aan het beeld
besefte ik dat de plaats waar ik stond
de richting die ik keek bepaalde wat ik zag.

Ondanks de starheid en onbeweeglijkheid van het materiaal
voelde ik me toch uitgedaagd om te bewegen
rond te lopen
obstakels te omzeilen
en na meerdere rondjes
de schoonheid van het beeld te ervaren.
Ik besefte dat
de plaats waar ik stond
mijn ‘standpunt’
mijn ‘kijkrichting’
en de bijbehorende omstandigheden bepaalde wat ik rook, proefde, zag, dacht, hoorde en voelde.

Ik kon meevoelen met het vierkant
het jammer vinden dat de zon recht in mijn gezicht scheen waardoor ik mijn beeld niet scherp kreeg
me ergeren aan het verkeer dat toeterend om mij heen schoot bij het maken van mijn foto’s
over de hondenpoep die ik moest omzeilen om een goed beeld te krijgen.

Het maakte me trots dat ik mee kon bewegen met het kunstwerk
ik de uitdaging zag om iedere keer mijn beeld bij te stellen
de obstakels die ik tegen kwam te overwinnen.

Voor mij staat het beeld synoniem met transitie, verandering, moed, uitdaging.
Ik sta
met mijn leven
op dit kruispunt
er zijn grote veranderingen
ons huis is verkocht
het is nog niet duidelijk wat het volgende huis gaat worden
alles is nog open.
K. begint met een uitdagende nieuwe baan.
Mijn praktijk is door de corona stil komen te liggen
zak ik het weer opgestart krijgen?

Genoeg verandering
uitdaging
transitie
moed om het te doen.

Ik ben al tientallen rondjes gelopen rond mijn beeld van Swing
heb ieder standpunt ingenomen
om mijn kijkrichting te bepalen
een vorm van besef van de consequenties te krijgen
me in te leven welke uitdaging ik aan wil gaan.
Als tweede
voelt dit kleurrijke bolletje elastieken
als de consequenties
van mijn rondje op de Swing-rotonde.

Het staat symbool
voor alles waar ik mee verbonden ben
en wat ik los moet laten.

Alles kent zijn eigen (t)rekbaarheid
en veerkracht.

Komt er te veel kracht op het elastiek te staan
wordt het elastiek te ver opgerekt
gaat het lubberen
trekt het niet meer in zijn model
knapt het uiteindelijk.

Verhuizen zal zeker de rek uit sommige
van mijn elastiekjes halen.
Zo draai ik rondjes op mijn rotonde
en weet dat ik bij sommige afslagen
verliezen heb
dat ik los moet laten
om verder te kunnen.

Om de kleur
de waarde
van sommige van mijn elastiekjes
niet te verliezen
laat ik los.

Ze oprekken
uitrekken tot ze knappen
zorgt voor verlies van kleur
waarde en intentie
dat wil ik niet
dus laat ik los
laat ik gaan.

Wat een jetlag te maken heeft met pioenrozen en 60 jaar worden?

Een jetlag is een gek dingetje.
Mijn wereld ziet er ineens heel anders uit.
Lijkt het.
Voor mij voelt het alsof alles ‘zwart en wit’ is.

 

Terwijl ik zeker weet dat alles gewoon kleur heeft.

 

Ik dwaal rond in het negatief van mijn normaal.
Het duurt even voordat ik weer het ‘gewone’ dagelijkse leven te pakken heb.
Hoe wonderbaarlijk is het dat anderen je daarin tot hulp kunnen zijn?Elja, over het perspectief dat verandert door een andere invulling.
Lisanne, over hoe het ‘in je leven staan’ kan verschillen van wat het leven met jou doet.
Hristina die toeschouwer is.
Halina die zich afvraagt of het ‘haar’ gemis is of is het de verwachtingen van de wereld om haar heen.
Dank Elja, Lisanne, Hristina en Halina.

 

Ik gebruik mijn jetlag om toeschouwer te worden in mijn eigen leven.

Terwijl ik zo ronddwaal in mijn eigen ‘kleurrijk’ negatief realiseer ik me dat ik dit jaar 60 wordt. En 60 is voor mij een ander perspectief. Bij geen andere leeftijd heb ik dit gevoel vaker gehad. Een besef dat mijn binnenkant niet meer overeenstemt met mijn buitenkant. Dat wat een ander van mij ziet is beginnend grijs haar, rimpels en een heuse onderkin (de zwaartekracht doet gekke dingen met een ouder wordend lijf).

Toch heb ik het gevoel dat het eigenlijk ‘mijn’ tijd is. Dat de wereld die komt ‘mijn’ wereld is. Ik herken me in de 18 jarige die zegt: ‘Zo nu heeft niemand meer iets over mij te vertellen, ik mag nu alles zelf bepalen’. (wie heb ik dit nog meer horen zeggen op zijn 18e, hè L)

Gaat de wereld nu van mij verwachten dat ik me gedraag als die 60 jarige of volg ik dat gevoel van de 18 jarige in mij?

 

Ach ja……ik heb mijn dagelijks leven weer opgepakt. En ja hoor ik ben gewoon (bijna) 60 met een lijf dat sneller moe is, een hoofd dat wijzer is en een ziel die beter kan dragen.

Maar dat stukje vrijheid, dat zit er ook nog. En ik geloof dat ik daar, op advies van Martijn, maar eens lekker mee ga klooien. Lekker als een 18 jarige. Puhhhh.

 

Als een 18 jarige met mijn 60 jaar als kroon?