Een extra rit door de mist

Vandaag is het zaterdag.

 

Niet echt een werkdag.

 

Maar toch doe ik het ritje door de polder.
In de mist.
Heen en terug.
Het is weer de tijd van het jaar voor K.
Deze keer ga ik niet mee.
Volgend jaar weer.

 

Ook bij thuiskomst was er nog steeds mist.

 

Het zonnetje piepte er wel even tussendoor.
Dat wel.

 

Maar nee…..het werd het toch niet.

 

 

 

 

Hoe mist een geschenk kan zijn!

 

Weer of geen weer.
Iedere ochtend maak ik een wandeltje met het hondje.
Noodzakelijk natuurlijk.
Hij moet uit.

 

Vandaag heeft het een extra dimensie.
Het is mistig.
Ik zie nog net een hand voor ogen.
Maar meer ook niet.

 

Het heeft wel iets,
wandelen met die mist.
Het geeft mooie plaatjes.

 

En helpt mij met mijn focus.

 

Over focus gesproken?
Van de week las ik het artikel ‘alleen sukkels hebben het druk’,
van bedrijfspsycholoog Tony Crabbe.
Hij heeft het over een staat van ‘altijd aan staan’
en je overspoeld voelen door mogelijkheden en informatie.

‘Gaat nooit meer over’, zegt hij.
Hij noemt het een kenmerk van deze tijd.
Haha, voor mij niet.
Voor mij is dat zolang ik me kan herinneren.

 

Gaandeweg heb ik geleerd om mijzelf kaders te geven.
Gewoon om te overleven.
Een beetje lol te hebben.
Om niet ergens ondergedompeld, overspoeld of in te verdwijnen.

Crabbe heeft het in zijn artikel over ‘focus’ en
‘betrokkenheid vanuit intrinsieke waarden’.
En in die beiden ben ik heel goed geworden.
Het heeft wel wat jaartjes geduurd.

Laat het nou voor mij juist een leuke tijd zijn.
Eindelijk zijn mijn trucjes op zijn plaats.

 

Mijn mooiste trucje van het afgelopen jaar is natuurlijk
Eggie!
Mijn focus.
Mijn kader.
Mijn ijkpunt.