En toen, toen zaten we in een 'middenfase' (liminaliteit) een transitie naar een nieuw tijdperk, het na-corona-tijdperk.

Zoals Art Rooijakkers
het zó mooi aankondigt
in zijn podcast
‘De Eeuw van mijn Dochters’.

We leven niet in een tijdperk van verandering
maar in een verandering van tijdperk.

We zitten door het corona-virus
in een transitie-moment
een moment
tussen 
twee tijdperken in.

Het weer
het water
en de noordoosten wind
sluiten perfect aan  
bij mijn gevoel  van het moment.

Mijn dierbare (oud) collega S.
noemt het moment
waarin we nu leven
de fase van ‘liminaliteit’.

Zij beschrijft het als
een trapeze danser
die de ene trapeze loslaat
reikt naar de andere
en even
in het luchtledige hangt.

S. zegt dat het belangrijk is
om deze fase
vrijwillig te betreden
er doorheen te gaan.

En
alhoewel
het corona-virus
mij dwingt
kan ik deze fase 
wel benutten
mijn creativiteit aanspreken
er mijn eigen vorm aan geven.

Ik heb veel gelezen
over liminaliteit
me in erin verdiept
voor het project BOR.

We boden ouders
bij BOR een tussenfase
om van strijdende ex-partners
naar samenwerkende ouders
te komen.

Er  zijn meer
‘overgangsfases’ 
geweest in mijn leven.

Sommige waren me bekend
voorspelbaar
of 
onvermijdelijk.

Rituelen hebben mij
iedere keer weer geholpen
om het behapbaar
tastbaar
werkbaar te maken.

Mijn plogjes
fotoverhalen
zijn mijn houvast
mijn ritueel naar 
een nieuw tijdperk.

Eén ding
is voor mij zoveel
als zeker.

Ik neem mijzelf
altijd mee
bij iedere transitie.

Het is voor mij
het moment
om te investeren in mijzelf
de wereld
en in de mensen die 
belangrijk voor mij zijn.

De omstandigheden
dwingen me om bij mijzelf
te beginnen
maar niemand dwingt mij
om het alleen bij mijzelf te houden.

Ondanks de beperkingen 
van de maatregelen van het corona-virus
kan ik iedere dag
een stapje méér doen
door iets te betekenen
voor een ander.

Hoe zit het met jouw weerstand tegen het leven?

Terug in Nederland
stormde het nog steeds
was het nat
koud
werd ik snip
snip
snipverkouden.

Mijn weerstand
na 14 uur vliegen
de overschakeling van
37 graden
naar 5 graden
was achtergebleven
in Myanmar.

Daarbij hielp
de tijd van het jaar
ook niet mee
om mijn weerstand
op te bouwen.

Dat woordje
‘weerstand’
dat doet iets met me!

Welke weerstand?
Tegen wat?
Het weer
de tijd van het jaar
het corona virus
mijn slechte humeur
de boze buur
het leven?

Soms denk ik
dat ik mijn weerstand
ondermijn door mijn wens
om bijzonder te zijn
om gelukkig te zijn
om leed
ellende
lijden als een inbreuk
op mijn leven te zien.

Dirk de Wachter zegt in zijn artikel:
‘de ziekte van deze tijd is
dat alles fantastisch moet zijn’.
In zijn boek
‘de kunst van het ongelukkig zijn’
vraagt hij aandacht
voor het alledaagse ongeluk‘.

Het sluit aan bij
‘Gelukkig, ik ben een grijze muis’
van Anneke Dekkers

Bij het boeddhistische gedachtegoed
waar ik veel over spreek
met K.
dat lijden een inherent onderdeel is
van het leven.

Voor mij is het hoopvol
dat ik ‘gewoon’
een grijze muis mag zijn.

Dat mijn lijden
mijn ongemak
en mijn pijn
bij hét leven horen.

Ik hoef niks op te lossen
niet voor mijzelf
niet een ander.

Ik hoef niets anders
dan mijn eigen middelmatigheid
te accepteren
leren beseffen
dat niet alles loopt
zoals ik het wens
en dat ‘gewoon’
soms
ook goed genoeg is.

Ik leer het door
te vallen
weer op te staan
en dat dagelijks
te oefenen.

Ik ben iets handiger geworden
om de gewone middelmatige
en ongelukkige dingen
in mijn leven
enigszins charmant
soms elegant op te pakken
daar mijn eigen draai
en aanpassing aan te geven.

Een dag en een nacht in Cadzand-Bad (2)

We waren

 

in Cadzand Bad

 

met heel ons gezinssysteem
(bijna) compleet.

 

Je kon kiezen
om bij elkaar te kruipen

 

uit te waaien
op het strand

 

of gewoon
op de bank te hangen.

 

Uiteraard
gaan we op pad voor koffie.

 

Niks mis

 

met een beetje
hangen
en uitwaaien
met je hele systeem.

 

Wachten op de storm.

Daar is de grote zwarte toren weer.
Vanaf de weg.

We zijn op pad.
Ja, ja en het is nog steeds niet gestopt met regenen.
Hele stromen.

 

Om Seattle uit te komen is een drama.
Er is storm op komst en blijkbaar is iedereen op pad.
Wij zijn op weg naar Olympic National Park.
Met de regen en storm achter ons.

 

 

En voor ons.

 

Nog een eindeloze weg om te gaan.

 

We zitten op een prachtige plek.

 

Hier kijken we op uit.

 

Voor nu zitten we in de centrale hal.

 

Bij de grote open haard.
In afwachting van de storm.
Buiten regent, regent en regent het.
Er wordt afgeraden om op pad te gaan.
Gewoon binnen blijven.

 

Het weerbericht geeft leuke plaatjes.