Waarom Eggie zich toch ook even voegt in de discussie.

Eggie heeft even plaats genomen op de ‘Sinterklaas’ bank.

 

Laten we vooropstellen, Eggie houdt niet van zwart.

 

En zeker niet van wit.

 

En ook al zijn er vele, vele tinten grijs.

 

Eggie is van de kleurtjes.
Het kan hem niet bont genoeg zijn.

 

Bij sommige tradities gaat het wel degelijk over Zwart en Wit.

 

We vinden iets van wit.

 

We vinden iets van Zwart.

 

En kleurtjes …………zijn om te kleuren.

 

Eigenlijk gaat het bij tradities toch om de binnenkant?
Dat wat het je brengt.

 

Aan de binnenkant is geen kleur, is geen zwart, is geen wit.

Aan de binnenkant is licht. ‘ECHT’ licht.

Kijk dat snapt Eggie.

Wat Eggie niet zo snapt is de hele discussie erover en die emotie.

Vrij vertaald naar:

Zelfbeheersing

Hoe zit dat met dat uiten van emoties?  Moet je zomaar je emoties uiten, of zou het beter zijn als we wat minder zelfexpressie en wat meer zelfbeheersing hadden?

Hoe moet je je kinderen hierin opvoeden? Mijn kinderen mogen bijna alles: laat naar bed gaan, liegen als het nodig is, van school wegblijven als dat beter uitkomt, wijn drinken onder het eten, geld uit mijn portemonnee pakken, noem maar op. Maar ze mogen niet in een slecht humeur zijn. Dat is bij ons thuis verboden. Voor mijzelf geldt dat natuurlijk ook. Wij zijn met ons drieën, een werkende moeder en twee middelbare scholieren van zeventien en dertien. Ik denk wel eens dat het makkelijker is een dergelijk regime vol te houden als alleenstaande moeder; want volwassen mannen hebben meestal ook volwassen slechte humeuren die ze met grote overtuiging en mentale kracht weten te rechtvaardigen. Natuurlijk overtreden wij het verbod op een slecht humeur ook weleens, vooral ik, maar het is en blijft huisregel nummer een. Niet dat je een bui moet onderdrukken, maar als je ergens mee zit, moet je het of oplossen (indien het oplosbaar is) of accepteren (indien onoplosbaar) Je mag er niet mee blijven zitten. Het blijkt dat er verder eigenlijk nauwelijks regels nodig zijn in de opvoeding. Problemen oplossen (waarbij je recht hebt op alle beschikbare hulp) en ze anders accepteren voorkomt in de praktijk allerlei ongewenst en onaangepast gedrag. Op dagelijks niveau betekent het niet mogen toegeven aan een slecht humeur ook de afwezigheid van gepest, gekibbel en al die andere lichte vormen van zinloos huiselijk geweld die in de meeste families zo normaal zijn. Eigenlijk komt het hierop neer: wij moeten bij mij thuis onze emoties zelf beheersen, we mogen elkaar er niet ongeremd mee lastig vallen. Zelfbeheersing is ouderwets. De publieke opinie is diep geschokt door zinloos geweld, onbeheerste uitingen van agressieve emoties. Maar de meeste kinderen leren van jongs af aan juist om hun emoties te koesteren en onbeheerst te uiten. Emoties zijn heilig in onze maatschappij. Dat zie je vooral in de media: hoe emotioneler mensen zich uiten, hoe interessanter ze zijn voor de pers.

Emotionaliteit is langzamerhand gelijk komen te staan aan authenticiteit en individualiteit. Wat raar is, want als er iets universeel en gelijkvormig is aan mensen, zijn het wel hun emoties. Alle slechte humeuren lijken op elkaar. Agressiviteit uit zich overal en altijd op vrijwel dezelfde manier.

Geschokte en verdrietige gezichten zijn niet uit elkaar te houden.

Niets is zo slaapverwekkend voorspelbaar als een beledigde of gekwetste reactie. Emoties lijken spannend maar in werkelijkheid vervelen ze zo snel dat er sprake is van een stepping stone-effect: je hebt steeds sterkere prikkels nodig om zelf nog een gevoelsmatige respons te kunnen voelen op de emoties van anderen. Onze maatschappij wordt in zijn geheel onbeheerster. Daartegen helpen stille tochten niet.

Wat wel zou helpen, is opvoeden tot zelfbeheersing; gevoelens in jezelf leren herkennen, er verantwoordelijkheid voor nemen en ze onder controle houden in plaats van ze in een soort emotionele incontinentie aan alle kanten naar buiten te lekken. Ik heb het principe begrepen bij een spirituele leraar, de Australier Barry Long. Maar het past in een westerse traditie die teruggaat tot de klassieke oudheid met filosofen als Socrates, Epicurus en Seneca. De enige ware vrijheid van de mens berust op zelfbeheersing.

Lisette Thooft

De Volkskrant.